Mofeta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Mofeta – rodzaj ekshalacji wulkanicznych, chłodny wyziew (o temperaturze poniżej 100 °C), zawierający głównie dwutlenek węgla, bez większej obfitości pary wodnej. Także otwór, z którego wydobywają się te ekshalacje[1].

W Polsce zjawisko można zaobserwować w okolicach Szczawnika, Tylicza i Złockiego (Beskid Sądecki)[2]. Największą w Polsce i najbardziej wydajną jest Mofeta w Jastrzębiku, uznana za pomnik przyrody nieożywionej[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. W. Jaroszewski (red. naukowy): Słownik geologii dynamicznej, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1985, ISBN 83-220-0196-7, s. 148
  2. Bogdan Mościcki: Beskid Sądecki i Małe Pieniny. Pruszków: Oficyna Wyd. „Rewasz”, 2007. ISBN 978-83-89188-65-6.
  3. Na podstawie tablic informacyjnych zamontowanych przy Mofecie w Jastrzębiku.