Mogwai

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mogwai
Mogwailive.jpg
Rok założenia 1995
Pochodzenie  Szkocja (Glasgow)
Gatunek post-rock[1]
Wytwórnia płytowa Chemikal Underground
Matador Records
Play It Again Sam
Rock Action Records
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Mogwaiszkocki zespół rockowy założony w 1995 roku w Glasgow. Jego styl muzyczny jest określany jako post-rock.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1996 roku podczas rockowego koncertu w jednym z klubów w Glasgow początkujący gitarzysta Stuart Braithwaite poznał basistę Dominika Aitchisona. Na fali popularności niezależnych zespołów ze Szkocji postanowili założyć własną grupę, w której mogliby realizować swoje muzyczne ambicje. Wkrótce do tej dwójki dołączyli perkusista Martin Bulloch i gitarzysta John Cumings. Lider zespołu – Braithwaite od początku miał sprecyzowane plany muzyczne, które starał się realizować w studio nagraniowym – stąd gros nagrań pochodzących z pierwszych dwóch lat działalności Mogwai (ukazały się one na składance Ten Rapid wydanej w 1997 roku). Już wtedy zespół wypracował charakterystyczne brzmienie oparte na doświadczeniach zarówno grup postrockowych jak i grających ambient (można także doszukać się wpływów punkowych a nawet hardrockowych). W rezultacie powstawały hałaśliwe utwory z agresywną grą gitar, jak i spokojne ballady. Niespotykane wcześniej aranżacje oraz ograniczenie roli śpiewu do minimum (do dziś zespół de facto nie ma wokalisty) zadecydowały o niepowtarzalności brzmienia Mogwai.

Po sukcesie pierwszych nagrań do muzykującej czwórki dołączył Brendan O'Hare i jako kwintet Mogwai zabrało się do nagrywania debiutanckiego albumu – Young Team. Sesja nagraniowa była dla niedoświadczonych jeszcze artystów piekłem, chociaż sam longplay został niedługo po premierze obwołany jednym z najważniejszych albumów lat 90., a Mogwai czołowym brytyjskim zespołem alternatywnym. Po tak świetnej rekomendacji Szkoci mogli spokojnie wyruszyć na trasę koncertową, która potwierdziła tylko, że Mogwai to doskonała grupa koncertowa. Po wyczerpującym tournée grupę opuścił O'Hare, którego zastąpił multiinstrumentalista Barry Burns.

Dwa lata po sukcesie debiutu – w 1999 roku grupa zabrała się za nagrywanie materiału na drugi krążek. Na longplayu zatytułowanym Come on Die Young można było zauważyć odejście od gitarowych kanonad znanych z wcześniejszych wydawnictw. Podobnie od strony muzycznej wyglądała także trzecia płyta – Rock Action (2001), która mogła zadziwić słuchaczy niezwykle łagodnymi utworami. Niejako na dodatek do tego albumu zespół zarejestrował w studio w 2001 roku graną przez siebie na koncertach wersję żydowskiego hymnu "My Father, My King".

W 2003 roku Szkoci zdecydowali zarejestrować utwory na czwartą płytę nazwaną ironicznie Happy Songs for Happy People. Pełen melancholii i depresyjnych klimatów album zebrał na świecie pochlebne recenzje, co otworzyło Mogwai drogę do koncertowania wraz z The Pixies oraz The Cure. W sierpniu 2003 roku zespół zagrał koncert w Warszawie w ramach trasy promującej najnowszą płytę. Był to pierwszy występ Mogwai przed polską publicznością.

Rok 2006 był pracowity dla zespołu. Po wydaniu płyty Mr. Beast grupa nagrała ścieżkę dźwiękową do filmu dokumentalnego Zidane: A 21st Century Portrait z muzyką ilustracyjną w typowym dla siebie stylu. Utwory z albumu Mr. Beast znalazły się na ścieżce dźwiękowej do filmu Miami Vice.

W sierpniu 2008 i 2011 zespół wystąpił na festiwalu muzyki alternatywnej Off Festival w Mysłowicach i Katowicach[2].

Skład zespołu[edytuj | edytuj kod]

Byli członkowie
  • Brendan O'Hare - perkusja

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dyskografia Mogwai.

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Inne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]