Mohammad Hatta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mohammad Hatta

Mohammad Hatta (ur. 1902, zm. 1980) – indonezyjski polityk.

Studiował w Batawii (1919-1921) i Leiden (1931-1932)[1]. Działał w Stowarzyszeniu Indonezyjskim, był jednym z liderów tej organizacji. Związany z Indonezyjską Partią Narodową, wraz z Sukarno zakładał Partię Indonezji[2]. W 1933 został aresztowany i zesłany na Papuę Zachodnią, potem zaś na Moluki[3]. W 1943, wspólnie z Sukarno, stanął na czele współpracującego z Japończykami Ośrodka Siły Społecznej[4]. 17 sierpnia 1945 uczestniczył w proklamowaniu niepodległości Indonezji[5], dzień później objął stanowisko pierwszego wiceprezydenta kraju[6]. W lipcu 1956 zrezygnował z urzędu[7]. Stał również na czele rządu (29 stycznia 1948-16 stycznia 1950)[8].

Przypisy

  1. Natalia Laskowska: Indonezja. Warszawa: TRIO, 2012, s. 60. ISBN 978-83-7436-290-0.
  2. Natalia Laskowska: Indonezja. Warszawa: TRIO, 2012, s. 61. ISBN 978-83-7436-290-0.
  3. Natalia Laskowska: Indonezja. Warszawa: TRIO, 2012, s. 182. ISBN 978-83-7436-290-0.
  4. Natalia Laskowska: Indonezja. Warszawa: TRIO, 2012, s. 66. ISBN 978-83-7436-290-0.
  5. Natalia Laskowska: Indonezja. Warszawa: TRIO, 2012, s. 69. ISBN 978-83-7436-290-0.
  6. Natalia Laskowska: Indonezja. Warszawa: TRIO, 2012, s. 70. ISBN 978-83-7436-290-0.
  7. Natalia Laskowska: Indonezja. Warszawa: TRIO, 2012, s. 76. ISBN 978-83-7436-290-0.
  8. Countries I (ang.). Rulers.org. [dostęp 18 lipca 2012].