Mohendżo-Daro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Archeologiczne ruiny w Mohendżo-Daroa
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Mohenjodaro Sindh.jpeg
Widok na Wielką Łaźnię w Mohendżo-Daro
Kraj  Pakistan
Typ kulturowe
Spełniane kryterium II, III
Charakterystyka #138
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1980
na 4. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Położenie na mapie Pakistanu
Mapa lokalizacyjna Pakistanu
Mohendżo-Daro
Mohendżo-Daro
Ziemia 27°19′35″N 68°08′15″E/27,326389 68,137500Na mapach: 27°19′35″N 68°08′15″E/27,326389 68,137500
Położenie Mohendżo-Daro w obszarze cywilizacji doliny Indusu.
Bardziej szczegółowe położenie Mohendżo-Daro.

Mohendżo-Daro (urdu موئن جودڑو, sindhi موئن جو دڙو IPA: [muˑənⁱ dʑoˑ d̪əɽoˑ] "Kopiec zmarłych") – osada protomiejska w pobliżu brzegu Indusu (nie nad samą rzeką), znajdująca się na obszarze cywilizacji doliny Indusu, obecnie leżąca na terenie Pakistanu. Odkryta w latach 20. XX wieku przez angielskiego archeologa Johna Marshalla.

Miasto o powierzchni ponad 250 ha[1], otoczone było murem, którego głównym przeznaczeniem była najprawdopodobniej ochrona miasta przed częstymi wylewami Indusu (chociaż miasto nie było położone bezpośrednio nad brzegiem rzeki, lecz na szczycie wzniesienia, znajdującego się na terenie doliny zalewowej Indusu, co w dużym stopniu chroniło je przed regularnym zalewaniem). Najważniejsze budowle miejskie zidentyfikowane przez archeologów to[2]:

  • Wielka Łaźnia, położona w obrębie cytadeli miejskiej. Był to kompleks wielu komnat i ośmiu łazienek usytuowanych wokół basenu o wymiarach 12 x 7 x 2,5 metra. Na krótszych bokach basenu znajdowały się schody ułatwiające wejście i wyjście z basenu. Woda napływała z wykładanej cegłami studni. Dno basenu było pochyłe i strome.
  • Dom Wodza, wyróżniający się wielkością dom położony na cytadeli na wschód od Wielkiej Łaźni. Posiadał tylko jedno wejście i pozbawiony był okien na zewnątrz budynku. Wszystkie okna wychodziły na dziedziniec wewnętrzny.
  • Wielki Spichlerz, składający się z magazynów ustawionych na platformie, zbudowanej z 27 bloków z wąskimi kanałami wentylacyjnymi, zapewniającymi prawidłową cyrkulację powietrza. Położony był w zachodniej części cytadeli.
  • Dom Zgromadzeń, położony na południe od cytadeli. Budynek składał się z sali o powierzchni 730 m², krytej dachem wspartym na 29 drewnianych kolumnach, oraz niewielkiej komnaty o charakterze reprezentacyjnym.

Miasto wyróżniało się również rozbudowaną siecią wodno-kanalizacyjną[3].

Według jednej z teorii[czyjej?] zbudowane przez Drawidów w drugiej połowie III tysiąclecia p.n.e.

Przypisy

  1. Paul G. Bahn: Archeologia - Przewodnik. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo "Arkady" Sp. z o.o., 2006, s. 338. ISBN 83-213-4293-0.
  2. Praca zbiorowa, 2005, Wielka Historia Świata - Cywilizacje Azji - Dolina Indusu - Indie - Kambodża, t.5, Polskie Media Amer.Com, ss. 20-22, ISBN 83-7425-030-5.
  3. Praca zbiorowa, 2005, Wielka Historia Świata, t.9, Polskie Media Amer.Com, str. 282, ISBN 83-7425-034-8

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]