Mokasyn błotny
| Mokasyn błotny | |
 |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | zauropsydy |
| Podgromada | diapsydy |
| Rząd | łuskonośne |
| Podrząd | węże |
| Rodzina | żmijowate |
| Podrodzina | grzechotnikowate |
| Rodzaj | Agkistrodon |
| Gatunek | mokasyn błotny |
| Nazwa systematyczna | |
| Agkistrodon piscivorus[1] | |
| (Lacépède, 1789) | |
| Podgatunki | |
|
|
| Kategoria zagrożenia (CzKGZ)[3] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 A. p. piscivorus A. p. conanti A. p. leucostoma |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Mokasyn błotny (Agkistrodon piscivorus) – gatunek jadowitego węża z podrodziny grzechotnikowatych w rodzinie żmijowatych.
W gatunku tym wyróżniamy 3 podgatunki[1]:
- Agkistrodon piscivorus conanti (Gloyd, 1969)
- Agkistrodon piscivorus leucostoma (Troost, 1836)
- Agkistrodon piscivorus piscivorus (Lacépède, 1789)
- Wygląd:
Jest dużym wężem osiągającym 160 cm. Grzbiet ma w kolorze czarnym lub ciemnobrązowym, bez deseniu[4]. Nie posiada grzechotki.
- Biotop:
Wąż ten nie oddala się od wody. Można go spotkać nad brzegami rzek, strumieni i jezior. Najchętniej zasiedla bagna i moczary. Lubi czatować na zdobycz zwisając z gałęzi tuż nad lustrem wody.
- Odżywianie:
Podstawą jego diety są ryby. Ściga też inne wodne zwierzęta na lądzie, czasami małe ssaki i ptaki. Zjada także padlinę. Oczyszcza rewir łowiecki z martwych ryb.
- Rozród:
Mokasyny błotne są jajo-żyworodne. Samica rodzi 5-15 młodych, które maja długość 15 do 30 cm[4].
- Występowanie:
Południowo-wschodnie obszary Ameryki Północnej, zwłaszcza na Florydzie.
- Uwagi:
Jad jest silnie toksyczny. Węże te są bardzo agresywne. Efektem ugryzienia są rozległe zmiany martwicowe tkanek co często powoduje konieczność amputacji ugryzionej kończyny[5].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Agkistrodon piscivorus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ Agkistrodon piscivorus (LACÉPÈDE, 1789) (ang.). The Reptile Database. [dostęp 8 września 2010].
- ↑ Agkistrodon piscivorus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
- ↑ 4,0 4,1 4,2 Włodzimierz Juszczyk: Gady i płazy. s. 123.
- ↑ Steven Foster, Roger A. Caras: A field guide to venomous animals and poisonous plants, North America, north of Mexico. s. 32.
[edytuj] Bibliografia
- Włodzimierz Juszczyk: Gady i płazy. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986. ISBN 8321404642.
- Hanna Dobrowolska: Gady. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981. ISBN 8301009578.
- Steven Foster, Roger A. Caras: A field guide to venomous animals and poisonous plants, North America, north of Mexico. Boston: Houghton Mifflin, 1994. ISBN 0-395-93608-X.
|
||||||||||||||
