Molecular Structure of Nucleic Acids

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Molecular structure of Nucleic Acids: A Structure for Deoxyribose Nucleic Acid – artykuł autorstwa Jamesa D. Watsona i Francisa Cricka, opublikowany w Nature 25 kwietnia 1953 roku. Była to pierwsza publikacja opisująca odkrycie struktury podwójnej helisy DNA.

Praca Watsona i Cricka była krótkim doniesieniem, opisującym wnioski płynące z analizy obrazów krystalograficznych sodowej soli DNA. Większość danych na których się oparli pochodziła od Maurice’a Wilkinsa i Rosalind Franklin z King’s College w Londynie (Crick i Watson podziękowali im w ostatnim akapicie artykułu). Najważniejsze obserwacje Wilkinsa, Franklin i ich współpracowników opublikowano w tym samym numerze „Nature”[1][2]. Watson i Crick z doświadczeń Erwina Chargaffa dowodzących stałych proporcji zasad azotowych w DNA wywnioskowali, że zasady tworzą pary (adenina-tymina, guanina-cytozyna), a wysokiej rozdzielczości fotografie dyfrakcji promieni X na kryształach sodowej soli DNA prawidłowo zinterpretowali jako dowody na helikalną naturę cząsteczki DNA. Obok odkrycia alfa-helisy białka przez Paulinga, uczonych zainspirował helikalny model DNA zaproponowany przez Svena Furberga[3]; w tym błędnym modelu zasady zostały umieszczone na zewnątrz cząsteczki DNA, a nie prawidłowo, do wewnątrz.

Uczeni zdecydowali się na publikację, ponieważ badania nad strukturą DNA prowadził równocześnie Linus Pauling z California Institute of Technology. Pauling wcześniej uprzedził zespół z Cavendish Laboratory w odkryciu struktury helisy alfa białka. Opublikował też błędną pracę w której postulował istnienie potrójnej helisy DNA[4][5]; Crick i Watson, podobnie jak szef Cavendish Laboratory, Sir William Lawrence Bragg, byli zdania, że Pauling jest blisko odkrycia dokonanego przez Cricka i Watsona. Uczeni zapowiedzieli rozwinięcie hipotezy i rok później w publikacji na łamach „Proceedings of the Royal Society” struktura podwójnej helisy oraz wnioski płynące z reguły parowania zasad zostały szerzej omówione.

Aby zastrzec swoje pierwszeństwo w odkryciu znaczących implikacji dokonanego przez nich odkrycia pod koniec artykułu zamieścili słynne zdanie:

It has not escaped our notice that the specific pairing we have postulated immediately suggests a possible copying mechanism for the genetic material.

(Nie uszło naszej uwadze, że zaproponowane przez nas specyficzne parowanie [zasad] natychmiast sugeruje możliwy mechanizm kopiowania materiału genetycznego)

Historię dwuletnich badań prowadzonych w Cavendish Laboratory i współpracy z Wilkinsem i Franklin obaj autorzy pracy przedstawili w autobiograficznych książkach. Pierwszy dokonał tego James D. Watson w The Double Helix (wydanie polskie Podwójna helisa) z 1968 roku; Francis Crick swoje spojrzenie na odkrycie zawarł w artykule w Nature w 1974 roku[6] i w książce What Mad Pursuit: A Personal View of Scientific Discovery (wydanie polskie Szalona pogoń)[7].

Praca Watsona i Cricka jest jedną z najczęściej cytowanych prac naukowych na świecie. Liczba cytowań przewyższa m.in. liczbę cytowań artykułu Alberta Einsteina z 1905 roku (Ist die Trägheit eines Körpers von seinem Energieinhalt abhängig?). W oparciu o Science Citation Index podano, że między 1961 a 2002 rokiem praca Watsona i Cricka była cytowana 2 061 razy, co daje średnio 49 cytowań rocznie[8]. Autorzy pracy wskazali na bardzo niski wskaźnik „autocytowań” (ang. self-citations) – Watson i Crick tylko dwukrotnie powoływali się na swój artykuł z 1953 roku, podczas gdy normą jest 10% wskaźnik w przypadku prac innych naukowców[9].

Przypisy

  1. Franklin R, Gosling RG. Molecular Configuration in Sodium Thymonucleate. „Nature”. 171, s. 740-741, 1953. 
  2. Wilkins MHF, Stokes AR, Wilson HR. Molecular Structure of Deoxypentose Nucleic Acids. „Nature”. 171, s. 738-740, 1953. 
  3. Furberg S. On the Structure of Nucleic Acids. „Acta Chemica Scandinavica”, s. 634-640, 1952. 
  4. Pauling L, Corey RB. „Nature”. 171. 346, 1953. 
  5. Pauling L, Corey RB. „Proc US Nat Acad Sci”. 39. 84, 1953. 
  6. Crick F. The double heilix: a personal view. „Nature”. 248, s. 766-769, 1974. 
  7. Crick F: What Mad Pursuit: A Personal View of Scientific Discovery. New York: Basic Books, 1988.
  8. Ahmed T, Johnson B, Oppenheim C, Peck C. Highly cited old papers and the reasons why they continue to be cited. Part II. The 1953 Watson and Crick article on the structure of DNA. Scientometrics 61, No. 2 (2004)147-156
  9. Snyder, H, Bonzi, S (1998), Patterns of self-citation across disciplines (1980-1989). Journal of Information Science, 24 (6), 431-435.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]