Molla Mallory

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Molla Mallory
Molla Mallory
Molla Mallory w 1921 roku
Państwo  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 6 marca 1884
Mosvik
Data i miejsce śmierci 22 listopada 1959
Sztokholm
Gra pojedyncza
Wimbledon F (1922)
US Open W (1915–1918, 1920–1922, 1926)
Gra podwójna
US Open W (1916, 1917)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Dorobek medalowy

Anna Margarethe Mallory, Molla Mallory, z domu Bjurstedt (ur. 6 marca 1884 w Mosvik, zm. 22 listopada 1959 w Sztokholmie) – norweska tenisistka, przez małżeństwo obywatelka amerykańska, ośmiokrotna zwyciężczyni mistrzostw USA, medalistka olimpijska.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Była córką oficera. Przez dziesięć lat zdobywała tytuły mistrzyni Norwegii, a na igrzyskach olimpijskich w Sztokholmie w 1912 zdobyła brązowy medal w singlu w turnieju rozgrywanym na kortach na wolnym powietrzu. Sukcesy te nie zapewniły jej jednak rozgłosu światowego i kiedy przeniosła się do USA w 1914, pozostawała stosunkowo mało znaną zawodniczką. Za ocean przybyła w poszukiwaniu pracy jako masażystka, ale spróbowała także swoich sił w halowych mistrzostwach USA. Nierozstawiona, doszła do finału, w którym pokonała obrończynię tytułu Marie Wagner 6:4, 6:4. Turniej ten wygrywała jeszcze cztery razy. Wkrótce wyszła za mąż za Franklina Mallory'ego i przyjęła obywatelstwo amerykańskie.

Jej nazwisko jest związane przede wszystkim z turniejem o mistrzostwo USA, obecnym US Open. Mallory pozostaje rekordzistką tej imprezy pod względem liczby triumfów singlowych – tytuły zdobywała nieprzerwanie w latach 1915-1918 (w tym w 1917 w turnieju noszącym nazwę National Patriotic), potem w latach 1920-1922, a po raz ostatni w 1926. O pierwszym triumfie w 1915 zdecydował finał turnieju pretendentek (All Comers), w którym pokonała Hazel Hotchkiss Wightman w trzech setach (mająca prawo udziału w finale challenge round ubiegłoroczna zwyciężczyni Mary Kendall Browne nie przystąpiła do turnieju). Po ostatni tytuł Mallory sięgnęła w wieku 42 lat, co czyni ją najstarszą triumfatorką turnieju wielkoszlemowego w grze pojedynczej. W finale w 1926 pokonała znaną bardziej z sukcesów deblowych Elizabeth Ryan, mimo iż w decydującym secie przegrywała już 0:4, a potem musiała bronić piłki meczowej przy stanie 6:7.

Molla Mallory była jedyną zawodniczką, która po I wojnie światowej w rywalizacji amatorskiej zdołała pokonać słynną Suzanne Lenglen. W II rundzie mistrzostw USA w 1921 Mallory zaskoczyła swą francuską rywalkę potężnymi forhendami z głębi kortu i nie tylko wygrała pierwszą partię do dwóch, ale doprowadziła Lenglen do takiego zmęczenia, że ta poddała mecz na początku drugiego seta. Lenglen zrewanżowała się rywalce rok później w finale Wimbledonu, w którym oddała Mallory zaledwie dwa gemy. Na swoją korzyść, i to w stosunku 6:0, 6:0, Francuzka rozstrzygnęła także ich pojedynek w Nicei w 1922.

W 1924 ponownie reprezentowała Norwegię na igrzyskach w Paryżu.

W swoich piętnastu startach w mistrzostwach USA Mallory nie przegrała nigdy wcześniej niż w ćwierćfinale (1927). Poza ośmioma triumfami wystąpiła jeszcze w dwóch meczach o tytuł, przegrywając w 1923 i 1924 z Helen Wills. W swoim ostatnim występie w turnieju w 1929 zaliczyła kolejny półfinał. Była mistrzynią USA także w deblu (dwukrotnie z Eleonorą Sears) i mikście (z Irvingiem Wrightem i dwukrotnie z Williamem Tildenem). Na Wimbledonie, poza finałem w 1922, dwa razy starty kończyła na półfinale. W latach 1915-1928 figurowała w czołowej dziesiątce rankingu amerykańskiego, liderując tej klasyfikacji w 1915, 1916, 1918-1922 oraz 1926. Była także w dziesiątce nieoficjalnego rankingu światowego pisma "Daily Telegraph" w latach 1925-1927.

W 1923 wystąpiła w inauguracyjnej edycji rozgrywek o Puchar Wightman, przyczyniając się do sukcesu Amerykanek. Mniej szczęśliwie grała w kolejnych edycjach tej imprezy – występowała w 1924, 1925, 1927 i 1928, ale większość spotkań wygrywały Brytyjki (jedynie w 1927 trofeum przypadło Amerykankom). W ramach Pucharu Wightman rozegrała m.in. cztery pojedynki z Kitty McKane, uzyskując remisowy bilans. Kontuzja odniesiona w meczu Pucharu Wightman w 1928 i związana z nią słabsza dyspozycja przyspieszyły jej decyzję o rezygnacji ze sportu.

Praworęczna Mallory prezentowała odmienny styl od większości współczesnych sobie rywalek. Dominowała wówczas tendencja do gry ofensywnej, z częstymi atakami wolejowymi. Mallory pozostawała konsekwentnie na linii końcowej, całą grę opierając na potężnym forhendzie – bekhend grała defensywnie, a jej serwis zaliczano do najsłabszych w kobiecym tenisie. Co ciekawe, trenowała bardzo rzadko, ograniczając się do występów turniejowych, ale zawsze prezentowała na korcie wielką determinację i wolę zwycięstwa. Podobno uważała, że kobieta nie jest w stanie wytrzymać długiego meczu grając stylem "serwis-wolej".

Na rok przed śmiercią została uhonorowana miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Osiągnięcia w najważniejszych turniejach[edytuj | edytuj kod]

Finały singlowe w najważniejszych turniejach[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]