Monaster Antoniewo-Sijski
| Monaster Antoniewo-Sijski Антониевo-Сийский монастырь |
|
 Widok klasztoru przed 1917 |
|
| Państwo |  Rosja |
| Miejscowość | |
| Kościół | Rosyjski Kościół Prawosławny |
| Rodzaj klasztoru | męski |
| Eparchia | eparchia archangielska i chołmogorska |
| Ihumen | Warłaam (Dulski)[1] |
| Klauzura | nie |
| Liczba mnichów (2005) | 9 |
| Obiekty sakralne | |
| Sobór | Sobór Trójcy Świętej |
| Cerkiew | Cerkiew św. Sergiusza z Radoneża |
| Cerkiew | Cerkiew Świętych Hierarchów Moskiewskich |
| Założyciel klasztoru | św. Antoni Sijski |
| Fundator | Wasyl III Rurykowicz |
| Styl | ruski |
| Materiał budowlany | kamień, drewno |
| Rok budowy | XVI w. |
| Data zamknięcia | 1923 |
| Data reaktywacji | 1992 |
| Strona internetowa klasztoru | |
Monaster Antoniewo-Sijski, pełna nazwa: Antoniewo-Sijski Monaster Trójcy Świętej – prawosławny męski klasztor położony nad Jeziorem Michajłowskim, osiem kilometrów od ujścia rzeki Siji do Dwiny[2].
Za datę powstania monasteru przyjmuje się rok 1520[2], gdy późniejszy święty mnich Antoni Sijski razem z dwoma uczniami wzniósł na miejscu dzisiejszego monasteru pierwszą kaplicę[3]. W pierwszych latach istnienia klasztor składał się z drewnianego budynku z celami dla mnichów oraz z kaplicy. Jego rozwój był możliwy dzięki materialnemu wsparciu wielkiego księcia moskiewskiego Wasyla III[2]. W ramach rozbudowy obiektów klasztornych wzniesiony został sobór Trójcy Świętej, cerkiew-refektarz oraz nowe drewniane obiekty mieszkalne[4]. W 1588 kompleks drewnianych budynków został zastąpiony budowlami kamiennymi, których wznoszeniem kierował przybyły z Moskwy mistrz Zacharij[4].
W 1658 część obiektów oraz wyposażenie świątyń zostało zniszczone w pożarze. Nowe wyposażenie dla monasteru wykonał ikonograf Fiodor Zubow z Solikamska. W ciągu kilku lat pracy nad tworzeniem nowych ikonostasów dla klasztornych cerkwi Zubow i współpracujący z nim ikonografowie sporządzili liczący ponad 500 kart zbiór wzorcowych ikon poszczególnych świętych[4]. Klasztor należał w tym okresie do najbogatszych monasterów na północy Rosji i niejednokrotnie mnisi wspierali finansowo władców Moskwy[4]. W 1607 w monasterze powstał nowy, pięciokopułowy sobór Trójcy Świętej. W latach 1639–1644 powstał refektarz z cerkwią Zwiastowania, zaś w połowie XVII stulecia - dzwonnica z cerkwią Świętych Hierarchów Moskiewskich Piotra, Aleksego i Jonasza[5].
Za rządów Borysa Godunowa do monasteru został zesłany Fiodor Nikiticz Romanow, gdzie został on zmuszony do złożenia ślubów zakonnych i otrzymał imię Filaret. W 1619 został on patriarchą Moskwy i całej Rusi[6].
W 1661 wzniesiona została najmłodsza z cerkwi monasterskich - nadbramna świątynia św. Sergiusza z Radoneża, przebudowana w XVIII wieku[5].
Monaster Antoniewo-Sijski posiadał bogatą bibliotekę, w której znajdował się m.in. podarowany monasterowi czternastowieczny Ewangeliarz Sijski, ewangeliarz z 1692 oraz Żywot Antoniego Sijskiego ze 150 miniaturami[7].
Pod koniec XIX wieku klasztor posiadał status monasteru II klasy[7].
Po rewolucji październikowej klasztor został w 1923 zamknięty. Jego obiekty były wykorzystywane przez miejscowy kołchoz, a także jako dom dla niepełnosprawnych dzieci, dom wypoczynkowy dla robotników przemysłu leśnego oraz dom starców[7]. Od 1970 do 1992 w monasterze znajdował się obóz letni dla dzieci pracowników transportu samochodowego oraz letnia dacza członków obwodowego komitetu wykonawczego w Archangielsku[7]. Część obiektów klasztornych została w czasach radzieckich zniszczona bądź zawaliła się z braku remontów[7].
W 1992 Rosyjski Kościół Prawosławny odzyskał monaster Antoniewo-Sijski. Jego pierwszym przełożonym po reaktywacji został ihumen Tryfon (Płotnikow)[8]. W klasztorze trwają prace renowacyjne. Monaster ponownie jest ośrodkiem pielgrzymkowym, odwiedzanym rocznie przez 5 tys. pielgrzymów z Rosji i innych państw. W 2005 w monasterze przebywało 9 mnichów[9].
Przypisy
- ↑ ЖУРНАЛ № 95
- ↑ 2,0 2,1 2,2 A. Nizowski, Samyje znamienityje..., s.410
- ↑ Преподобный Антоний Сийский
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 A. Nizowskij, Samyje znamienityje..., s.411
- ↑ 5,0 5,1 A. Nizowskij, Samyje znamienityje..., s.412
- ↑ A. Nizowskij, Samyje znamienityje..., ss.411–412
- ↑ 7,0 7,1 7,2 7,3 7,4 Антониев-Сийский монастырь
- ↑ Архимандрит ТРИФОН (Плотников)
- ↑ Братия монастыря
Bibliografia [edytuj]
- A. Nizowskij, Samyje znamienityje monastyri i chramy Rossii, Wecze, Moskwa 2000, ISBN 5-7838-0578-5
