Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Tichwinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Tichwinie
Тихвинский Богородичный Успенский монастырь
Główny sobór monasteru
Główny sobór monasteru
Państwo  Rosja
Obwód  Obwód leningradzki
Miejscowość Tichwin
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Rodzaj klasztoru męski
Eparchia eparchia petersburska
Archimandryta Eutymiusz (Szaszorin)[1]
Klauzura nie
Obiekty sakralne
Sobór Sobór Zaśnięcia Matki Bożej
Założyciel klasztoru arcybiskup Pimen
Styl ruski
Materiał budowlany kamień, cegła
Data budowy 1560-1600
Data zamknięcia lata 20. XX wieku
Data reaktywacji 1995
Położenie na mapie obwodu leningradzkiego
Mapa lokalizacyjna obwodu leningradzkiego
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Tichwinie
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Tichwinie
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Tichwinie
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Tichwinie
Ziemia 59°38′00″N 33°30′00″E/59,633333 33,500000Na mapach: 59°38′00″N 33°30′00″E/59,633333 33,500000

Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Tichwinieprawosławny męski klasztor w Tichwinie, w obwodzie leningradzkim, w eparchii tichwińskiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstanie pierwszej wspólnoty monastycznej na miejscu dzisiejszego monasteru było związanie z początkiem kultu Tichwińskiej Ikony Matki Bożej, która według tradycji Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, objawiła się nad Tichwinką w 1383[2]. Przez pierwsze stulecie swojego istnienia klasztor ten nie odgrywał większej roli w życiu duchowym ziem ruskich. Dopiero w 1507 monasterem zainteresował się wielki książę Wasyl III Rurykowicz, który ufundował na jego potrzeby kamienną cerkiew. Obiekt został wzniesiony przez budowniczego moskiewskiego Dmitrija Syrkowa oraz jednego z artystów włoskich pracujących w tym okresie w Moskwie. W 1526, 11 lat po zakończeniu prac nad świątynią, odwiedził ją sam fundator[2].

W 1547 Tichwin odwiedził Iwan Groźny, który najprawdopodobniej zdecydował o budowie klasztoru na miejscu objawienia czczonej jako cudowna ikony. W lutym 1560 na mocy carskiego ukazu do Tichwinu przybył arcybiskup nowogrodzki Pimen, który stanął na czele monasteru[2]. Zespół budynków mieszkalnych i mury obronne zbudował dla klasztoru Fiodor Syrkow[2]. Później, w 1581, do istniejącego kompleksu dobudowano refektarz z cerkwią Opieki Matki Bożej i pomieszczeniami gospodarczymi. Obiekt ten został przebudowany po pożarze w 1629[2]. Z kolei między rokiem 1593 a 1600 zbudowana została ceglana dzwonnica[2]. Na dzwonnicy znajdowało się 20 dzwonów[3].

W latach 1613, 1614 i 1615 monaster był trzykrotnie oblegany przez Szwedów, lecz nigdy nie został zdobyty[2]. W związku z traktowaniem go jako jednej z ważniejszych twierdz w północnej Rosji w latach 1669–1700, a następnie 1766–1795 wokół całego kompleksu zabudowań wzniesiono mury obronne z basztami o łącznej długości 950 metrów[3]. Na teren monasteru prowadziły dwie bramy - północna i południowa, z cerkwiami nadbramnymi Tichwińskiej Ikony Matki Bożej oraz św. Mikołaja[3].

Monaster pozostawał czynny do lat 20. XX wieku, gdy władze radzieckie zdecydowały o jego zamknięciu[4]. W kwietniu 1995 mieszkańcy Tichwinu zwrócili się do patriarchy Moskwy i całej Rusi Aleksego z prośbą o reaktywację klasztoru. Już w kolejnym miesiącu odnowiony klasztor został formalnie reaktywowany[4].

Przypisy

  1. Страница настоятеля
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 A. Nizowskij, Samyje znamienityje..., s.372
  3. 3,0 3,1 3,2 A. Nizowskij, Samyje znamienityje..., s.373
  4. 4,0 4,1 Век XX, век безумный

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • A. Nizowskij, Samyje znamienityje monastyri i chramy Rossii, Wecze, Moskwa 2000, ISBN 5-7838-0578-5