Monica Lovinescu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lovinescu.JPG

Monica Lovinescu (ur. 19 listopada 1923 w Bukareszcie - zm. 20 kwietnia 2008 w Paryżu) - rumuńska pisarka, krytyczka literacka i dziennikarka. Używała pseudonimów: Monique Saint-Come i Claude Pascal.

Była córką Eugena Lovinescu. W 1946 ukończyła studia filologiczne na uniwersytecie w Bukareszcie. Jako pisarka zadebiutowała w 1931 serią opowiadań, publikowanych w czasopiśmie Vremea, jako krytyk literacki pojawiła się na łamach pisma Democraţia. W 1947 r. otrzymała stypendium rządu francuskiego. Kilka miesięcy później, kiedy Rumunię ogłoszono republiką zdecydowała się poprosić o azyl polityczny we Francji. W tym kraju spędziła większość swojego życia, będąc jednym z najostrzejszych krytyków reżimu Nicolae Ceausescu. W latach 1964-1992 współpracowała z Radiem Wolna Europa, jako komentator działu kultury i analityk problemów współczesnej Rumunii. W tej samej rozgłośni pracował jej mąż, Virgil Ierunca. Prowadzone przez nią audycje były przez Rumunów traktowane jako jeden z najważniejszych głosów dobiegających z Europy Zachodniej, ukazujących prawdziwe oblicze systemu. Jej artykuły na temat Rumunii zamieszczały prestiżowe czasopisma: Kontinent, Les Cahiers de l'Est oraz L'Alternative.

Rumuńska Securitate od lat 70. próbowała kilkakrotnie dokonać zamachu na jej życie. W 1977 została ciężko pobita w pobliżu własnego domu przez nieznanych sprawców. Mimo ciężkich obrażeń, które ograniczyły jej zdolność poruszania się, nie zrezygnowała z wygłaszania opinii porównujących rządy rumuńskiego dyktatora do nazizmu. Po 1989 uczestniczyła (mimo pogarszającego się stanu zdrowia) w pracach Komisji, badającej okres dyktatury komunistycznej w Rumunii. Jej pojawienie się w Rumunii wywołało skrajne reakcje. Dla jednych była symbolem oporu przeciwko dyktaturze Ceausescu, a dla innych, wywodzących się z partii postkomunistycznej i Partii Wielkiej Rumunii stała się wrogiem publicznym, przypominającym o "niechcianej przeszłości". W latach 90. jej eseje publikowało wydawnictwo Humanitas. Zajmowała się także tłumaczeniem literatury rumuńskiej na język francuski.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • În contratimp, 1945.
  • Unde scurte, Madrid 1978.
  • Memoira Activa, Paris 1947-1952, Repere. (wydane także w Bukareszcie)
  • Volume: Unde scurte, I (wyd. Humanitas, Bucuresti, 1990).
  • Intrevederi cu Mircea Eliade, Eugen Ionescu, Stefan Lupascu si Grigore Cugler (Cartea Romaneasca, Bucuresti, 1992);
  • Seismograme. Unde scurte, II (Humanitas, Bucuresti, 1993);
  • Posteritatea contemporana. Unde scurte, III (Humanitas, Bucuresti, 1994);
  • Est-etice. Unde scurte, IV (Humanitas, Bucuresti, 1994).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Vladimir Tismaneanu, Why does Monica Lovinescu matter, RFE/RL NEWSLINE Vol. 12, No. 79, Part II, 25 April 2008,