Montmorillonit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Montmorillonit
Mineraly.sk - montmor.jpg
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy montmorylonit
Skład chemiczny uwodniony krzemian glinu, magnezu i sodu (Al2O3·SiO2·nH2O)
Twardość w skali Mohsa 1,5
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała, jednokierunkowa
Pokrój kryształu łuseczkowy, płytkowy, kulisty
Układ krystalograficzny jednoskośny
Gęstość minerału 1,9–2,7 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biały, zielonkawy, żółtawy, brunatny, niekiedy różowy lub niebieskawy
Rysa biała lub szara
Połysk matowy w stanie suchym
Współczynnik załamania nα=1,48 - 1,61

nβ=1,50 - 1,64

nγ=1,50 - 1,64

Inne (-)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Montmorillonit (montmorylonit) – minerał z gromady krzemianów zaliczany do minerałów ilastych (grupa smektytów). Nazwa pochodzi od miejscowości Montmorillon we Francji. Minerał wyjątkowo szeroko rozpowszechniony.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy bardzo drobne, łuskowate kryształy o średnicy nie przekraczającej 1 mikrometra. Występuje w skupieniach zbitych, woskowych lub ziemistych i proszkowych. Niekiedy tworzy drobnoziarniste agregaty, przyjmujące formy „robakowate” lub sferolityczne.

Typ pakietu który tworzy to 2:1 (dwie warstwy tetraedryczne i jedna oktaedryczna).

Dobrze pochłania wodę (ośmiokrotna objętość), odbarwia się.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w grupach minerałów ilastych. Powstaje wskutek wietrzenia różnych skał krystalicznych. Bywa spotykany w osadach morskich i jeziernych zwykle w towarzystwie illitu, kaolinitu, haloizytu, kwarcu, kalcytu.

Na świecie: USA – Nowy Meksyk, Arizona, Kolorado, Kalifornia, Alabama, Rosja i Gruzja – Kaukaz, Węgry, Rumunia, Niemcy, Francja, Czechy.

W Polsce: w okolicach Tarnobrzega, na Kujawach, na Dolnym Śląsku.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Stanowi ważny surowiec przemysłu ceramicznego, gumowego, papierniczego, farmaceutycznego, chemicznego, metalurgicznego i spożywczego. Jest składnikiem nawozów mineralnych, płuczki wiertniczej, używany jest przy rekultywacji terenów skażonych metalami ciężkimi. Stanowi podstawowy składnik bentonitu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa pod redakcją A.Manecki, M.Muszyński: Przewodnik do petrografii. Kraków: AGH Uczelniane Wydawnictwa Naukowo - Dydaktyczne, 2008, s. 160.
  • A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa. Warszawa: PAE, 1993. ISBN 838563603X.
  • R.Ďuďa, L. Rejl: Wielka encyklopedia minerałów. Warszawa: Elipsa 2, 1994. ISBN 8386013001.
  • R. Hochleitner: Minerały i kryształy.
  • W. Heflik, L. Natkaniec-Nowak: Minerały Polski.
  • J. Bauer: Przewodnik Skały i Minerały.