Morderstwo w Mezopotamii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Morderstwo w Mezopotamii (ang. Murder in Mesopotamia), powieść kryminalna Agaty Christie. Wydana po raz pierwszy w 1936 roku.

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Główną bohaterką jest trzydziestoletnia pielęgniarka, siostra Leatheran, która na prośbę słynnego archeologa, Erica Leidnera, wyjeżdża na Bliski Wschód, na teren prowadzonych przez niego wykopalisk. Jej zadaniem ma być nieustanna opieka nad żoną Leidnera, uznawaną powszechnie za egoistkę i hipochondryczkę. Luiza Leidner ma rzekomo zwidy i lęki.

Po przybyciu na miejsce, siostra Leatheran zaprzyjaźnia się jednak w Luizą Leidner, która opowiada jej o dręczącym ją od lat problemie. Okazuje się, że kobieta za młodu poślubiła niemieckiego szpiega, jednak gdy domyśliła się prawdy, postanowiła wydać męża w ręce władz. Ów Niemiec, Fryderyk, oficjalnie zginął później w wypadku podczas przewozu do więzienia. Pani Leidner jest jednak głęboko przekonana, że Fryderyk wciąż żyje, ze względu na otrzymywane przez wiele lat listy z pogróżkami, w których ktoś podpisujący się jego nazwiskiem grozi jej śmiercią w razie gdyby odważyła się wyjść za innego mężczyznę. Luiza przez cały czas żyła w śmiertelnym strachu i uczuciu ciągłej obserwacji. Udało jej się jednak wyjść za słynnego archeologa, wyjechać i na jakiś czas zapomnieć o sprawie. Tymczasem parę dni wcześniej, tutaj w Mezopotamii znów zaczęła dostawać tajemnicze listy. Kobieta boi się teraz o swoje życie, przekonana, że psychopata odnalazł ją i będzie szukał zemsty.

Siostra Leatheran nie wie, co sądzić o tej sprawie. Postanawia na wszelki wypadek mieć czujną opiekę nad pracodawczynią, jednak już po kilku dniach od opowiedzenia swojej historii, Luiza Leidner ginie. Ktoś zamordował ją we własnym pokoju ciosem w głowę. Sposobność do zbrodni miał niemal każdy z członków ekspedycji. Do rozwikłania sprawy zostaje sprowadzony światowej sławy detektyw, Hercules Poirot, który proponuje siostrze Leatheran współpracę. Teraz oboje starają się wykryć mordercę, który prawdopodobnie jest wśród członków wyprawy. Czy to naprawdę możliwe, że jest tu gdzieś przebrany Fryderyk lub ktoś z jego rodziny?

Wkrótce jedna z uczestniczek wyprawy, Anna Johnson, zaczyna zachowywać się bardzo dziwnie. Zwierza się siostrze Leatheran, że odkryła, w jaki sposób ktoś z zewnątrz mógł dostać się na teren wykopalisk, co wcześniej wydawało się niemożliwe. Kobieta nie chce jednak powiedzieć nic więcej, a wkrótce i ona zostaje zamordowana.

Rozwiązanie[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy mąż pani Leidner rzeczywiście wciąż żył. Obserwował ją i w pewnym momencie ponownie pojawił się w jej życiu, jako... drugi mąż, doktor Eric Leidner. Przez wiele lat Luizie Leidner nie udało się odkryć, że jej dwóch kolejnych mężów było jedną i tą samą osobą. Mimo gróźb nie zamierzał on jednak mordować Luizy, którą ciągle głęboko kochał. W Mezopotamii spowodował to impuls - zauważył bowiem rodzące się uczucie między panią Leidner, a jednym z członków wyprawy, Careyem. Pod wpływem zazdrości wymyślił idealny plan zbrodni - zabił żonę będąc przez cały czas na dachu budynku, co wszystkim wydawało się niemożliwe. On jednak będąc na górze spuścił na jej wychyloną przez okno głowę ciężar.

Leidner celowo sprowadził na teren wykopalisk siostrę Leatheran, żeby jako pielęgniarka nieświadomie zapewniła mu alibi, stwierdzając czas zgonu na okres, kiedy archeolog znajdował się na dachu, przez co pozornie stawał się wolny od podejrzeń.

Panna Johnson przypadkiem znalazła w rzeczach Leidnera fragment pisanego do żony listu z pogróżkami i domyśliła się prawdy. Z uwagi na żywione od wielu lat uczucie względem Erica, nie ma zamiaru oddawać go w ręce wymiaru sprawiedliwości i kiedy siostra Leatheran nagabuje ją o jej dziwne zachowanie, rzuca fałszywą poszlakę, sugerując, że odkryła, iż ktoś z zewnątrz dostał się na teren wykopalisk. Chciała w ten sposób odwrócić podejrzenia od ukochanego, jednak ten wkrótce dowiaduje się, że Anna zna prawdę i zabija ją.

Swoim zwyczajem, Hercules Poirot ujawnia prawdę w obecności wszystkich uczestników dramatu. Jest pewien winy Leidnera, jednak przyznaje, że zgromadził zbyt mało dowodów, by postawić go przed sądem. Morderca deklaruje jednak, że nie ma zamiaru niczego ukrywać i przyzna się przed sądem do winy.