Moskwicz 412

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Moskwicz 412
Moskwicz 412
Inne nazwy Moskvitch Scaldia
Moskvitch Rila
ros. Москвич 412
Producent AZLK, Iżmasz
Okres produkcji 1967 – 1996
Miejsce produkcji  ZSRR, Moskwa
 ZSRR, Iżewsk
Poprzednik Moskwicz 408
Następca Moskwicz 2140
Dane techniczne
Segment C
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
Silniki R4, gaźnikowy, 1478 cm³, 75 KM
Skrzynia biegów 4-biegowa, manualna
Rodzaj napędu silnik z przodu, napęd na tylne koła
Długość 4120 mm
Szerokość 1550 mm
Wysokość 1480 mm
Rozstaw osi 2400 mm
Masa własna 1045 kg
Liczba miejsc 5
Dane dodatkowe
Pokrewne Moskwicz 408, 2140, 427, 434, IŻ-2125
Konkurencja Polski Fiat 125p
Żiguli (Łada) 2101
Ford Escort
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Moskwicz 412 produkcji IŻ
Moskwicz 412IE - tył pojazdu
Deska przyrządów Moskwicza 412IE z 1974

Moskwicz 412 – samochód osobowy produkowany przez radzieckie zakłady AZLK w latach 19671975 oraz zakłady Iżmasz do 1996 roku.

Historia i rozwój modelu[edytuj | edytuj kod]

Samochód Moskwicz 412 wywodził się z modelu Moskwicz 408, który zapoczątkował trzecią generację samochodów Moskwicz. Ujemną cechą modelu 408 był dość przestarzały i słaby silnik, pojemności 1,4 l, wywodzący się konstrukcyjnie jeszcze z przedwojennej niemieckiej jednostki Opla Kadetta K38[1]. Przede wszystkim w celu utrzymania dość dobrej pozycji samochodów Moskwicza na rynkach zagranicznych, w tym w Europie Zachodniej, zdecydowano opracować samochód z nową, silniejszą jednostką napędową. Nowy silnik o pojemności 1,5 l i półtorakrotnie większej mocy (75 KM wobec 50 KM) zaprojektował Igor Okuniew, wzorując się na nowoczesnym niemieckim silniku BMW M10[1]. Miał on aluminiowy blok cylindrów, pochylony pod kątem 20°. Produkcję silnika, oznaczonego UZAM-412, podjęto w Ufimskiej Fabryce Silników Samochodowych (UZAM) w Ufie[1].

Samochód z nowym silnikiem, oznaczony Moskwicz 412, wszedł do produkcji w 1967 w moskiewskich zakładach, noszących jeszcze nazwę Moskiewskiej Fabryki Samochodów Małolitrażowych (MZMA), od 1968 zmienionej na AZLK. Wczesne serie miały takie samo nadwozie i podwozie, jak ówczesny Moskwicz 408 (z dwoma lub czterema okrągłymi reflektorami)[1]. Oba samochody następnie były stopniowo modernizowane i zewnętrznie w zasadzie się nie odróżniają od siebie. Oprócz nowego silnika, model 412 otrzymał wspomaganie hamulców (które pozostały bębnowe). Wkrótce samochód otrzymał też nowe sprzęgło, na licencji brytyjskiej[1]. W 1968 zastąpiono przednią kanapę przez indywidualne fotele, po czym w listopadzie tego roku dźwignię zmiany biegów przeniesiono z kolumny kierownicy na tunel wału napędowego między siedzeniami[1]. Przeniesiono tam też dźwignię hamulca ręcznego spod deski rozdzielczej[2].

W grudniu 1969 unowocześniono nadwozie Moskwiczy 412 i 408[2]. Okrągłe reflektory zastąpiono przez prostokątne, w sześciokątnych chromowanych oprawach (produkcji NRD), a staromodne pionowe lampy zespolone z tyłu zastąpiono przez poziome, z charakterystycznymi trójkątnymi kierunkowskazami na szczątkowych pionowych "płetwach". Zgodnie z europejskimi tendencjami, zadbano o bezpieczeństwo: nowe nadwozie miało strefy zgniotu z przodu i z tyłu, metalowa deska przyrządów i wewnętrzne elementy nadwozia otrzymały od lutego 1969 miękkie poliuretanowe nakładki, a od 1971 cała deska przyrządów była wykładana poliuretanem[1]. Od 1969 montowano też dwuobwodowe hamulce i standardowo pasy bezpieczeństwa. Zmieniono przy tym przełożenia skrzyni biegów. Wersja ze zmodernizowanym nadwoziem została oznaczona 412IE (ros. 412ИЭ, od ispołnienije eksportnoje - wykonanie eksportowe), żeby dać wyraz temu, że spełnia normy na rynki zagraniczne[1].

Produkcja[edytuj | edytuj kod]

W moskiewskich zakładach Moskwicz 412 był produkowany pomiędzy 1967 a 1975 rokiem, kiedy to został zastąpiony przez nieco zmodernizowany zewnętrznie i wewnętrznie model 2140, z tym samym silnikiem. Oprócz tego, Moskwicz 412 był produkowany od 1967 do 1996 roku w zakładach IżAwto w Iżewsku (pozostał tam w produkcji znacznie dłużej, niż zmodernizowany moskiewski model 2140). Ogółem wyprodukowano 2.313.487 egzemplarzy modelu 412[1]. Moskwicz 412 był też dwumilionowym samochodem wyprodukowanym przez zakłady MZMA/AZLK (16 sierpnia 1974). Samochody z Iżewska także były oznaczane Moskwicz 412 (ewentualnie nazywane bywają Iż-Moskwicz 412), lecz nosiły znaki fabryczne IŻ (ИЖ). Miały tylko dwa okrągłe reflektory, a atrapa chłodnicy była nieco inna, niż moskiewskich. W toku produkcji poddawano je niewielkim modernizacjom, m.in. otrzymały wpuszczane klamki (umieszczone niżej, niż w Moskwiczu 2140). Samochody Moskwicz były także montowane z części w Bułgarii w Łoweczu (Moskwicz Rila) i Belgii, przez dealera Scaldia (Moskvitch Scaldia)[1].

W ZSRR Moskwicz 412 należał do tańszych samochodów - cena wynosiła początkowo 4900 rubli, podczas, gdy np. Żyguli (Łady) 2101 ze słabszym silnikiem - 5500 rubli[1] (należy jednak pamiętać, że podobnie, jak w innych krajach socjalistycznych, w ZSRR przeciętny użytkownik miał trudności w zakupie nowego samochodu, z powodu ograniczonej podaży i konieczności oczekiwania w kolejce, a samochody używane były na rynku wtórnym znacznie droższe[3]).

Moskwicz 412 używany był, podobnie, jak poprzednicy, także w radzieckim sporcie samochodowym. Samochody te odznaczyły się wzięciem udziału w dwóch dużych rajdach, organizowanych przez brytyjskie gazety: Londyn - Sydney w listopadzie-grudniu 1968 i Londyn - Meksyk w kwietniu-maju 1970. W pierwszym z nich uczestniczyły 4 Moskwicze i wszystkie ukończyły rajd długości 16.000 km, na miejscach od 20. do 38. (na 56 sklasyfikowanych samochodów). W drugim, długości 26.000 km, uczestniczyło 5 Moskwiczy, z tego rajd ukończyły 3, na miejscach 12., 17. i 20. (na 96 startujących i 23 sklasyfikowanych samochodów), zajmując 3. miejsce drużynowo (zwyciężyły samochody Ford Escort Mk I)[1].

Na bazie modelu 412 (podobnie, jak na bazie 408) produkowano także wersje kombi Moskwicz 427 oraz furgon Moskwicz 434. Budowano także nieseryjne pick-upy, w drodze przeróbki innych wariantów nadwoziowych (głównie furgonów), na potrzeby wewnątrzzakładowe zakładów AZLK, ale także modyfikacji takich dokonywali za granicą dealerzy[1]. Samochody produkowane w Iżewsku stały się także bazą dla innych konstrukcji, oznaczonych już własną marką IŻ, w tym IŻ-2125.

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Główne źródło:[1]
  • Nadwozie: samonośne, stalowe, 4-drzwiowe, 5-miejscowe
  • Długość/szerokość/wysokość: 4120 / 1550 / 1480 mm
  • Rozstaw osi: 2400 mm
  • Rozstaw kół przód/tył: 1247 / 1237 mm
  • Szerokość kanapy tylnej: 1260 mm
  • Masa własna: 1045 kg
  • Masa całkowita: 1445 kg
  • Prześwit pod osiami: 176 mm
  • Pojemność bagażnika: 372 l[4]
  • Silnik: UZAM-412 - gaźnikowy, 4-suwowy, 4-cylindrowy rzędowy, górnozaworowy OHC, chłodzony cieczą, umieszczony podłużnie z przodu, napędzający koła tylne
  • Pojemność skokowa: 1478 cm³
  • Średnica cylindra / skok tłoka: 82/70 mm
  • Moc maksymalna: 75 KM przy 5800 obr./min
  • Maksymalny moment obrotowy: 11,4 kgf · m przy 3-3,8 tys. obr./min[1]
  • Stopień sprężania: 8,8:1
  • Gaźnik: K-126N
  • Skrzynia przekładniowa mechaniczna 4-biegowa, biegi do przodu zsynchronizowane, z dźwignią przy kierownicy lub w podłodze
  • Przekładnia główna: hipoidalna, o przełożeniu 4,22:1
  • Zawieszenie przednie: niezależne, poprzeczne wahacze resorowane sprężynami, teleskopowe amortyzatory hydrauliczne
  • Zawieszenie tylne: zależne, sztywna oś na podłużnych resorach półeliptycznych, teleskopowe amortyzatory hydrauliczne
  • Hamulce przednie i tylne bębnowe hydrauliczne, ze wspomaganiem, od 1969 dwuobwodowe; hamulec ręczny mechaniczny na koła tylne
  • Ogumienie o wymiarach 6,45-13" (początkowo 6,00-13")[4]
  • Prędkość maksymalna: 140 km/h
  • Zużycie paliwa: 8,8 l/100 km przy V=80 km/h
  • Przyspieszenie 0-100 km/h: 18,8 s[4]

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 Moskwicz-412, Avtolegendy SSSR Nr.46
  2. 2,0 2,1 Moskwicz-408, Avtolegendy SSSR Nr.12, DeAgostini 2009, ISSN 2071-095X, (ros.)
  3. Igor Girszowicz, Poczemu ja jezżu po dowieriennosti w: Igruszki Dla Bolszych, nr 22/2003, s.44-45
  4. 4,0 4,1 4,2 L. Szugurow, Awtomobili..., s. 34-35, 39

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Moskwicz-412, Avtolegendy SSSR Nr.46, DeAgostini 2010, ISSN 2071-095X, (ros.)
  • Lew M. Szugurow, Awtomobili Rossii i SSSR, 1993, ISBN 5-87483-006-5 (ros.)