Mostek Graetza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Schemat ideowy mostka Graetza
Półprzewodnikowe, scalone mostki Graetza dla niskich napięć

Mostek Graetza to pełnookresowy prostownik z czterech diod prostowniczych połączonych w specyficzny układ prostujący prąd przy wykorzystaniu obu połówek napięcia przemiennego (prostownik dwupołówkowy). W układzie takim niezależnie od kierunku przepływu prądu na wejściu prąd na wyjściu płynie zawsze w tę samą stronę. W określonej chwili dwie z tych diod pracują przy polaryzacji w kierunku przewodzenia, a dwie w kierunku zaporowym; przy zmianie kierunku prądu wejściowego te pary zamieniają się rolami. Mostek ten jest czwórnikiem - ma dwa zaciski wejściowe (napięcie przemienne) oraz dwa zaciski wyjściowe.

Mostki prostownicze Graetza mogą być produkowane w postaci scalonej lub budowane z niezależnych diod.

Współcześnie konstruowany jest prawie wyłącznie na krzemowych diodach półprzewodnikowych. Dawniej produkowano mostki wykorzystując prostowniki selenowe, diody germanowe i prostowniki kuprytowe (tylko w zastosowaniach bardzo małej mocy, np. w układach pomiarowych)

Ze względu na kłopoty z zabezpieczeniem obwodów żarzenia przed przebiciem do katod, prostowniki w układzie Graetza niezwykle rzadko były budowane na lampach; lampowe prostowniki dwupołówkowe budowano niemal wyłącznie przy użyciu dwóch diod lampowych albo jednej duodiody z dwiema anodami. Rozwiązanie takie wymagało uzwojenia transformatora zasilającego z wyprowadzonym odczepem ze środka.

Choć mostek został wynaleziony przez polskiego konstruktora Karola Pollaka[1], to konstrukcja mostka wzięła nazwę od nazwiska urodzonego w 1856 we Wrocławiu niemieckiego fizyka, Leo Graetza.

Przypisy

  1. Patent brytyjski 24398

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons