Mota Lava

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Mota Lava
Mota Lava widziana z kosmosu
Mota Lava widziana z kosmosu
Państwo  Vanuatu
Archipelag Wyspy Banksa
Powierzchnia 24 km²
Populacja (2009)
 • liczba ludności
 • gęstość

1640
67 os./km²
Położenie na mapie Vanuatu
Mapa lokalizacyjna Vanuatu
Mota Lava
Mota Lava
Ziemia 13°41′S 167°40′E/-13,683333 167,666667Na mapach: 13°41′S 167°40′E/-13,683333 167,666667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Mota Lava lub Motalava – czwarta co do wielkości wyspa z grupy wysp Banksa na Vanuatu po Gaua, Vanua Lava i Ureparapara. Wyspa ma powierzchnię 24 km2. Jest największą i najwyższą wyspą (411 m n.p.m.) wschodniego łańcucha wysp. 270 metrów od południowego wybrzeża znajduje się wyspa Ra o powierzchni 50 ha.

Według spisu z 2009 roku wyspę zamieszkuje 1640 osób (Mota Lava + wyspa Ra). Na 1 km2 przypada 67 mieszkańców[1].

Na wyspie znajduje się lotnisko (kod IATA: MTV).

Nazwa i język[edytuj | edytuj kod]

We wczesnych mapach i tekstach z dziewiętnastego wieku, Mota Lava była określana jako Saddle Island (Wyspa Siodłowa), w związku z charakterystycznym profilem wyspy widzianym z morza.

Obecna nazwa wyspy została zaczerpnięta przez dziewiętnastowiecznych misjonarzy z języka mota. Mieszkańcy wyspy nazywają ją Mwotlap; Mwotlap jest także nazwą języka używanego przez mieszkańców Mota Lavy. Jest to najpowszechniejszy język Wysp Banksa, używa go ok. 2100 osób. We wcześniejszej transkrypcji nazwa języka i wyspy brzmiała "Motlav".

Odkrycie[edytuj | edytuj kod]

Mota Lava po raz pierwszy została ujrzana przez Europejczyków podczas hiszpańskiej ekspedycji pod dowództwem Pedro Fernándeza de Quirós w dniach 25- 29 kwietnia 1606 roku. Wyspa została nazwana Lágrimas de San Pedro czyli Łzy Św. Piotra[2].

Przypisy

  1. 2009 National Census of Population and Housing: Summary Release (PDF). Vanuatu National Statistics Office. 2009
  2. Kelly, Celsus, O.F.M.: La Austrialia del Espíritu Santo. The Journal of Fray Martín de Munilla O.F.M. and other documents relating to the Voyage of Pedro Fernández de Quirós to the South Sea (1605-1606) and the Franciscan Missionary Plan (1617-1627). Cambridge,: 1966, s. 39, 62.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]