Motoszybowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Motoszybowiec LET L-13M Blaník ponad plażą w dzielnicy Rygi - Vecaki (Łotwa)
Polski motoszybowiec SZD-45 Ogar

Motoszybowiec – to odmiana szybowca wyposażona w silnik umożliwiający samodzielny start. Od klasycznego szybowca odróżnia się też podwoziem umożliwiającym samodzielne starty (zwykłe szybowce w trakcie startu muszą być wspomagane przez obsługę naziemną). W odróżnieniu od samolotu, silnik w motoszybowcu nie stanowi głównego źródła napędu, a jedynie napęd pomocniczy używany do startu oraz w lotach bez warunków termicznych. Do napędu motoszybowców używa się głównie silników spalinowych o mocy poniżej 100 KM, ostatnio również silników elektrycznych.

Polskie motoszybowce[edytuj | edytuj kod]

W Polsce powstało kilka konstrukcji motoszybowców. W okresie międzywojennym - pierwszym był AMA (konstruktorzy studenci: Anczutin, Malinowski, Aleksandrowicz), później Bąk inż. Antoniego Kocjana. W tym okresie była to konstrukcja przewyższająca pozostałe konstrukcje motoszybowców na świecie. Po 1945 zaprojektowany i wykonany został motoszybowiec HWL Pegaz. Pegaz był pierwszym powojennym motoszybowcem konstrukcji Tadeusza Chylińskiego. Wyposażony był w silnik GAD XL o poj. 984 cm³ i mocy 31 KM przy 3000 obr/min , konstrukcji inż. Stefana Gajęckiego. Pegaz został oblatany 16 lipca 1949 roku. Jedyny egzemplarz był eksploatowany w Aeroklubie Warszawskim. Obecnie jest eksponowany w Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie. Motoszybowcem produkowanym seryjnie w Polsce był SZD-45 Ogar (wyprodukowano 67 egzemplarzy). W jednym egzemplarzu był wykonany PW-4 konstrukcji zespołu dr Romana Świtkiewicza na Wydziale Mechanicznym Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej. Powstały też konstrukcje bazujące na istniejących szybowcach: Moto-Bocian bazujący na szybowcu SZD-9 Bocian oraz MDM Moto-Fox Małgosia adaptowana z szybowca MDM-1 Fox.

Najnowsza polska konstrukcja to motoszybowiec AOS 71. Maszyna została już oblatana. Jest to pojazd dwumiejscowy o napędzie elektrycznym. Jest to wspólne dzieło Politechniki Warszawskiej i Politechniki Rzeszowskiej. Może rozpędzać się do 220 km/h.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg