Muchomor jeżowaty
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Muchomor jeżowaty | |
|---|---|
| Systematyka[1] | |
| Królestwo | grzyby |
| Gromada | podstawczaki |
| Klasa | pieczarniaki |
| Rząd | pieczarkowce |
| Rodzina | muchomorowate |
| Rodzaj | muchomor |
| Gatunek | muchomor jeżowaty |
| Nazwa systematyczna | |
| Amanita echinocephala (Vittad.) Quél[2] . , Mém. Soc. Émul., Sér. 2 5: 321 (Montbéliard, 1872) |
|
Muchomor jeżowaty (Amanita echinocephala (Vitt.) Quél.) – gatunek należący do rodziny muchomorowatych. Nazwa pochodzi od greckiego słowa echinocephalus oznaczające "igłogłowy"
Morfologia [edytuj]
- Kapelusz
- Średnica 5-16 cm. Początkowo śnieżnobiały, z czasem kremowy do jasnoszarego. Na kapeluszu znajdują się białawe, kolcokształtne brodawki, głownie na jego środku. Brzeg kapelusza młodych owocników ma ząbkowany, nieregularny rąbek[3]
- Blaszki
- Drobne, gęsto ściśnięte, różnej długości. Początkowo mają kolor bladoturkusowy lub zielonawy, później szarawy do żółtawego, co jest cechą charakterystyczną tego grzyba.
- Trzon
- Wysokość 6-15 cm, grubość 1-2 cm. Tuż pod blaszkami jest otoczony płatowatym, pożłobkowanym, zwisającym pierścieniem. Trzon wyrasta z grubej bulwy otoczonej pasem brodawek, która zaostrzonym końcem tkwi w ziemi. Powierzchnia trzonu jest biaława, lekko żółtozielonkawa lub oliwkowozielonkawa.
- Miąższ
- Przypomina kolorem blaszki. Zapach i smak nieprzyjemny[3].
- Wysyp zarodników
- Biały[3].
Występowanie [edytuj]
Pospolity na południe od Alp oraz w lasach nadrzecznych Renu i Dunaju. W Polsce rzadki. Lasy bukowe na wapieniach o ekspozycji południowej. Grzyby pojawiają się od lipca do września.
Znaczenie [edytuj]
Grzyb niejadalny: wartość spożywcza nieznana.
Przypisy
- ↑ Bisby FA, Roskov YR, Orrell TM, Nicolson D, Paglinawan LE, Bailly N, Kirk PM, Bourgoin T, Baillargeon G., eds (2009). Species 2000 & ITIS Catalogue of Life: 2009 Annual Checklist. Digital resource at http://www.catalogueoflife.org/annual-checklist/2009/ Species 2000: Reading, UK.
- ↑ CABI Bioscience Databases (ang.). [dostęp 2012-01-02].
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Till R. Lohmeyer, Ute Kũnkele: Grzyby. Rozpoznawanie i zbieranie. Warszawa: 2006. ISBN 978-1-40547-937-0.