Muchomor złotawy
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Muchomor złotawy | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Królestwo | grzyby |
| Gromada | podstawczaki |
| Klasa | pieczarniaki |
| Rząd | pieczarkowce |
| Rodzina | muchomorowate |
| Rodzaj | muchomor |
| Gatunek | muchomor złotawy |
| Nazwa systematyczna | |
| Amanita ceciliae (Berk. & Broome) Bas[2] Persoonia 12(2): 192 (1984) |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Muchomor złotawy (Amanita ceciliae (Berk. & Broome) Bas) – gatunek grzybów należący do rodziny muchomorowatych (Amanitaceae).
Morfologia [edytuj]
- Kapelusz
- Żółtobrązowy, czerwonobrązowy do szarobrązowego i oliwkowobrązowego, w kierunku centrum ciemniejszy, 80-150(200) mm średnicy, początkowo jajowaty, potem dzwonkowato-stożkowaty, także płaski, powierzchnia sucha matowa, wilgotna nieco lepka, brzeg daleko prążkowany na odcinku 1/4 promienia, łatki grube, początkowo szare, brązowawe z wiekiem, w centrum gęsto rozmieszczone, rzadziej duże (osłona u tego gatunku składa się głównie z kulistych komórek i dlatego jest łamliwa i często zostaje na kapeluszu[3]), brzeg ostry.
- Blaszki
- Białe, nieco brązowiejące z wiekiem wolne, ostrza z białymi kłaczkami.
- Trzon
- Białawy w górze, poza tym brązowawy, nieco łuseczkowaty, 120-200(250) x 20-40 mm, nieco rozszerzający się ku podstawie, bez pierścienia, podstawa bez wyraźnej pochwy, z kilkoma strefami łusek, resztek osłony, początkowo pełny, pusty z wiekiem kruchy.
- Miąższ
- Biały, w kapeluszu cienki, bez zapachu, smak łagodny, orzechowy.
- Wysyp zarodników
- Biały, nieamyloidalny. Zarodniki okrągłe, gładkie, przejrzyste, 10,5-14 x 10-14 µm.
Występowanie [edytuj]
Rzadki, owocniki wyrastają od lata do jesieni, w lasach liściastych i iglastych, na polanach i w parkach, preferuje gleby wapienne, gliniaste i ilaste.
Znaczenie [edytuj]
Grzyb jadalny po obróbce termicznej, w stanie surowym toksyczny dla człowieka. Bez aromatu i dlatego niezbyt zalecany do jedzenia[3].
Gatunki podobne [edytuj]
Muchomora złotawego można pomylić z muchomorem brązowooliwkowym (Amanita submembranacea), czy też z muchomorem oliwkowym (Amanita battarrae).
Synonimy [edytuj]
- Agaricus ceciliae Berk. & Broome, 1833
- Amanita inaurata Secr. ex Gillet, 1874
- Amanita strangulata sensu auct. mult., 2005
- Amanitopsis ceciliae (Berk. & Broome) Wasser, 1992
- Amanitopsis inaurata (Secr. ex Gillet) Fayod, Annls Sci. Nat., 1889
(na podstawie Species Fungorum[2])
Przypisy
- ↑ Bisby, Roskov, Orrell, Nicolson, Paglinawan, Bailly, Kirk, Bourgoin, Baillargeon: 2009 Annual Checklist (ang.). W: Species 2000 & ITIS Catalogue of Life [on-line]. [dostęp 20 maja 2013].
- ↑ 2,0 2,1 CABI Bioscience Databases (ang.). [dostęp 2012-01-02].
- ↑ 3,0 3,1 Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. s. 28. ISBN 83-7404-513-2.
Bibliografia [edytuj]
- Breitenbach J., Kraenzlin F., 1995 – Fungi of Switzerland 4 – Agarics 2nd part n.136
- Hagara, L., Antonin, V., Baier, J., 1999 – Houby. p.222
