Muchomor złotawy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Muchomor złotawy
2009-10-24 Amanita ceciliae group 62030.jpg
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina muchomorowate
Rodzaj muchomor
Gatunek muchomor złotawy
Nazwa systematyczna
Amanita ceciliae (Berk. & Broome) Bas
Persoonia 12(2): 192 (1984)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Hymenofor Amanita ceciliae

Muchomor złotawy (Amanita ceciliae (Berk. & Broome) Bas) – gatunek grzybów należący do rodziny muchomorowatych (Amanitaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji: Amanita, Amanitaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi (według Index Fungorum)[1].

Nazwę polską podały A. Borowska i Alina Skirgiełło w 1993. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też jako muchomor pochwiasty forma łuskowata[2]. Posiada 13 synonimów łacińskich. Niektóre z nich to[3]:

  • Agaricus ceciliae Berk. & Broome 1833
  • Amanita inaurata Secr. ex Gillet 1874
  • Amanita strangulata sensu auct. mult. 2005
  • Amanitopsis ceciliae (Berk. & Broome) Wasser 1992
  • Amanitopsis inaurata (Secr. ex Gillet) Fayod, Annls Sci. Nat. 1889

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Żółtobrązowy, czerwonobrązowy do szarobrązowego i oliwkowobrązowego, w kierunku centrum ciemniejszy, 80-150(200) mm średnicy, początkowo jajowaty, potem dzwonkowato-stożkowaty, także płaski, powierzchnia sucha matowa, wilgotna nieco lepka, brzeg daleko prążkowany na odcinku 1/4 promienia, łatki grube, początkowo szare, brązowawe z wiekiem, w centrum gęsto rozmieszczone, rzadziej duże (osłona u tego gatunku składa się głównie z kulistych komórek i dlatego jest łamliwa i często zostaje na kapeluszu[4]), brzeg ostry.

Blaszki

Białe, nieco brązowiejące z wiekiem wolne, ostrza z białymi kłaczkami.

Trzon

Białawy w górze, poza tym brązowawy, nieco łuseczkowaty, 120-200(250) x 20-40 mm, nieco rozszerzający się ku podstawie, bez pierścienia, podstawa bez wyraźnej pochwy, z kilkoma strefami łusek, resztek osłony, początkowo pełny, pusty z wiekiem kruchy.

Miąższ

Biały, w kapeluszu cienki, bez zapachu, smak łagodny, orzechowy.

Wysyp zarodników

Biały, nieamyloidalny. Zarodniki okrągłe, gładkie, przejrzyste, 10,5-14 x 10-14 µm.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rzadki, owocniki wyrastają od lata do jesieni, w lasach liściastych i iglastych, na polanach i w parkach, preferuje gleby wapienne, gliniaste i ilaste.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Grzyb mikoryzowy[2]. Grzyb jadalny po obróbce termicznej, w stanie surowym toksyczny dla człowieka. Bez aromatu i dlatego niezbyt zalecany do jedzenia[4].

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Muchomora złotawego można pomylić z muchomorem brązowooliwkowym (Amanita submembranacea), czy też z muchomorem oliwkowym (Amanita battarrae).

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-09-15].
  2. 2,0 2,1 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-09-20].
  4. 4,0 4,1 Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. s. 28. ISBN 83-7404-513-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Breitenbach J., Kraenzlin F., 1995 – Fungi of Switzerland 4 – Agarics 2nd part n.136
  2. Hagara, L., Antonin, V., Baier, J., 1999 – Houby. p.222