Muchtar Bilmuchtar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Muchtar Bilmuchtar
Data i miejsce urodzenia 1 czerwca 1972
Ghardaja, Algieria

Muchtar ibn Muhammad Bilmuchtar, Mochtar Belmochtar, znany też jako Chalid Abu al-Abbas (ur. 1 czerwca 1972 w Ghardai) – algierski terrorysta, przemytnik, handlarz bronią. Weteran wojen domowych w Afganistanie i Algierii. Był dowódca Al-Kaidy Islamskiego Maghrebu, który w 2012 założył własne ugrupowanie - Zamaskowany Batalion ("Al-Mulathamun"), znany też jako Sygnatariusze Krwi, odpowiedzialną za atak na pole gazowe Ajn Amnas w 2013. Zamaskowany Batalion została wpisana na listę organizacji terrorystycznych Departamentu Stanu USA.

Bilmuhtar urodził się w Algierii. Podczas swojej edukacji interesował się tematyką dżihadu. W 1991 wyjechał do Afganistanu, gdzie trwała wojna domowa między dżihadystami i rządem komunistycznym. Trenował w obozach Al-Kaidy w Chaldenie oraz Dżalalabadzie. Uczył się tam rzemiosła wojennego, strzelać, konstruować bomby, a także przemycać broń, narkotyki i ludzi. Prawdopodobnie podczas konstrukcji jednej z bomb stracił lewe oko, dlatego nosi przydomek "jednooki". W 1991 wybuchła wojna domowa w Algierii i w związku z tym Bilmuchtar powrócił do ojczyzny dwa lata później, gdzie przystąpił do Zbrojnej Grupy Islamskiej (GIA), walczącej z rządem. W 1998 zaciągnął się do Salafickiej Grupa Modlitwy i Walki (GSPC), która nie poszła na ugodę z algierskimi władzami.

Islamiści ostatecznie ponieśli w 2002 porażkę w wojnie z wojskiem algierskim. Bilmuchtar zasłynął podczas konfliktu jako zdolny dowódca polowy, twardy, nieustraszony bojownik. W wyniku przegranej wojny, rebelianci ewakuowali się na południe w głąb pustyni oraz krajów Sahelu takich jak Mali, Mauretania, Niger. Wówczas GSPC przekształcono w Al-Kaidę Islamskiego Maghrebu (AQIM), która rozpoczęła rebelię w wyżej wymienionych krajach. Bilmuchtar działał głównie na pustynnych regionach północnego Mali. Utworzył tam grupę zajmująca się głownie przemytem i uprowadzaniem ludzi dla okupu. Przemycał papierosy (stąd jego drugi przydomek "Pan Marlboro"), narkotyki, kradzione samochody, diamenty, ludzi, szmuglował również broń dla ugrupowań rebelianckich w Afryce. W 2003 stał za uprowadzeniem na Saharze 32 europejskich turystów za których otrzymał 6,5 mln euro. Według ośrodka wywiadowczego Stratfor na porwanym Europejczyku zarabiał przeciętnie 3 mln dolarów. Łącznie na porwaniach zarobił dziesiątki milionów euro. W 2008 ludzie Bilmuchtara porwali w Nigrze kanadyjskiego dyplomatę z ONZ, Roberta Fowlera. Po uwolnieniu Fowler przyznał, że terrorysta dbał o zakładników, by otrzymać wysoki okup.

Posiadał cichą akceptację zastraszonej ludności, dzięki czemu czterokrotnie się żenił. Miał syna Usamę na cześć założyciela Al-Kaidy, Ibn Ladina. Przez działalność w AQIM, Bilmuchtar nie był postrzegany na świecie jako typowy terrorysta, walczący z Zachodem, tylko jako pustynny rozbójnik, którego celem były pieniądze. Przez swoją działalność znalazł się wysoko w hierarchii AQIM i dowodził jedną z dwóch największych brygad w Mali. Uczestniczył na początku 2012 w powstaniu Tuaregów w Mali po stronie powstańców, a następnie walczył przeciwko nim, pokonawszy ich w czerwcu 2012, uczynił Azawad kalifatem. W związku z zwycięstwem dżhiadystów z malijską armią i Tuaregami, arena międzynarodowa przygotowywała się do operacji odbicia północnego Mali z rak terrorystów. Po zwycięstwie w Mali, Bilmuchtar pokojowo był nastawiony do przygotowywanej interwencji Zachodu, toteż odebrano mu stopień dowódczy w AQIM.

Pod koniec 2012 założył własne ugrupowanie - Zamaskowaną Brygadę, która po rozpoczęciu interwencji Francji w Mali, 16 stycznia 2013 przypuściła atak na atak na pole gazowe Ajn Amnas, porywając ponad 800 pracujących tam osób, w tym 132 cudzoziemców. Według terrorystów był to odwet za francuskie bombardowania pozycji dżihadystów w Mali. Po czterech dniach oblężenia i szturmie algierskich jednostek specjalnych uwolniono zakładników, jednak 39 z nich poniosło śmierć. Po ataku na Ajn Amnas stał się jednym z najbardziej poszukiwanych terrorystów świata.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]