Mulaj Abd al-Hafiz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mulaj Abd al-Hafiz

Mulaj Abd al-Hafiz (arab. عبد الحفيظ بن الحسن = ʿAbd al-Ḥafīẓ ibn al-Ḥasan, fr. Moulay Abd al-Hafid, ur. 1875[1][2] w Fezie[1], zm. 4 kwietnia 1937 w Enghien-les-Bains) - sułtan Maroka w latach 1908-1913, z dynastii Alawitów, syn sułtana Hassana I.

Mulaj Abd al-Hafiz objął tron w 1908 roku w wyniku powstania przeciw władzy swojego brata Abd al-Aziza IV. Dążył do odnowienia prestiżu monarchii i zachowania niepodległości Maroka.

Po objęciu władzy musiał jednak potwierdzić przywileje europerskich potęg kolonialnych, żeby zapewnić sobie ich uznanie jako władca Maroka. Nie zdołał także utrzymać pokoju w kraju - w 1911 roku doszło do wielkiej rewolty plemion, a wrogim jego władzy rebeliantom udało się dotrzeć aż do ówczesnej marokańskiej stolicy - Fezu. Mulaj Abd al-Hafiz zdołał ocalić władzę tylko dzęki interwencji wojsk francuskich.

To otwarte zaangażowanie Francji doprowadziło jeszcze w tym samym roku do drugiego konfliktu marokańskiego. Po rokowaniach Niemcy uznały ostatecznie Maroko za obszar wpływów francuskich. Francja mogła dzięki temu 30 marca 1912 roku na mocy Traktatu z Fezu ogłosić Maroko swoim protektoratem. Północna część kraju została przy tym oddana Hiszpanii, a miasto Tangier otrzymało status eksterytorialny. Rok później sułtan Abd al-Hafiz został przez władze francuskiego protektoratu zmuszony do abdykacji i emigracji. Tron objął wówczas jego brat Mulaj Jusuf.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Encyclopedia Britannica, Inc., t. I, ISBN 978-1-59339-837-8, str. 14
  2. Dokładna data urodzenia jest niepewna. Niektóre źródła podają rok 1875 lub 1880 bez podania dokładnego dnia ani miesiąca.
Poprzednik
Abd al-Aziz IV
Sułtan Maroka
1908-1913
Następca
Jusuf ibn Hassan