Mulaj Sulajman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Mulaj Sulajman (arab. سليمان بن محمد = Sulaymān ibn Muḥammad, ur. w 1760, zm. 28 listopada 1822 w Marrakeszu) - sułtan Maroka z dynastii Alawitów, syn sułtana Muhammada III. Panował w latach 1792-1822.

Mulaj Sulajman objął tron po dwóch latach rządów swojego brata Jazida wśród walk o sukcesję, jakie ponownie rozgorzały po okresie spokoju za panowania Muhammada III. Początkowo musiał borykać się z opozycją złożoną ze zwolenników władzy jego drugiego brata Hiszama, którego również okrzyknięto sułtanem. Hiszam ostatecznie abdykował na rzecz Sulajmana pod koniec 1797 roku[1].

Podobnie jak jego ojciec, Sulajman starał się rozwijać handel z Europą poprzez ulgi podatkowe i celne. Szczególnie bliskie stosunki zawarł ze Stanami Zjednoczonymi. Rozwojowi handlu miał również służyć ogłoszony w 1817 roku oficjalny zakaz piractwa, którego wyegzekwowanie udało się jednak dopiero następcy Sulajmana sułtanowi Abd ar-Rahmanowi.

Pod wpływem ruchów wahhabickich w środkowej Arabii Mulaj Sulajman pod koniec swojego panowania próbował również w Maroku odnowić religię muzułmańską. Zakaz kultu marabutów oraz uroczystości przy grobach świętych i niektórych rytuałów bractw islamskich natrafił jednak na zdecydowany opór społeczeństwa. Wkrótce doszło na tym tle do buntu bractw i marabutów. Po śmierci Sulajmana, jego następca, Abd ar-Rahman, podjął kroki zmierzające do załagodzenia sytuacji.

Przypisy

Poprzednik
Jazid ibn Muhammad / Hiszam ibn Muhammad
Sułtan Maroka
1792/1797-1822
Następca
Abd ar-Rahman