Mumtaz Mahal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mumtaz Mahal.jpg

Arjumand Banu Begum. Pełne imię: Ardźumand Banu Qudsia Begam Sahiba. Po ślubie z księciem Churramem (późniejszy cesarz Szahdźahan) zmieniła imię na Nawab Mahdi-i-Aliya Begam. Koronowana na cesarzową Indii 14 lutego 1628 przyjęła imię tronowe Malika-i-Dźahan Mumtaz-i Mahal (z perskiego ممتاز محل; wymawiane [mumtɑ ː z mɛhɛl]; znaczy "władczyni świata umiłowana ozdoba pałacu") (ur. 6 kwietnia 1593, zm. 17 lipca 1631) – indyjska cesarzowa, żona Szahdżahana.

Urodziła się w Agrze, Indie, jako córka Asaf-Chana Bahadura – wielkiego wezyra na dworze Dżahangira i Diwandźi Banu Begam. Jej ciotka – cesarzowa Nurdżahan – była żoną cesarza Dżahangira i przed dłuższy czas sprawowała de facto władzę w państwie. Jej rodzina wywodzi się od Mirzy Ghijas-bega – perskiego dostojnika, zapewne pochodzenia afgańskiego lub ormiańskiego, który w XVI w. przybył do Indii[1]. Mumtaz Mahal wyszła za mąż w wieku 19 lat, 10 maja 1612, za księcia Churram – późniejszego cesarza Szahdżahana. Była trzecią żoną i stała się jego ulubienicą. Zmarła w Barhanpur na Dekanie (obecnie w stanie Madhya Pradesh) podczas narodzin ich czternastego dziecka, córki Gauharary Banu Begam. Jej ciało, po zakończeniu budowy grobowca, zostało pochowane w Tadź Mahal w Agrze.

Przypisy

  1. Waldemar Hansen, Pawi Tron: Dramat Indii Wielkich Mogołów, przeł. Jerzy Schwakopf, wyd. PIW, Warszawa 1980, ISBN 83-06-00034-X. s. 49-50.