Mundury w Marynarce Wojennej Rzeczypospolitej Polskiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Mundury Marynarki Wojennej – ubiory używane w Marynarce Wojennej i Jednostce Wojskowej Formoza.

Mundur marynarski w II Rzeczypospolitej[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 1920 roku wprowadzono pierwszy w Polsce odrębny mundur marynarski[1]. Z braku polskich wzorów, przyjęto model ubioru marynarki brytyjskiej, na którym wzorowały się floty wojenne większości państw. Barwą zasadniczą stała się granatowa i biała ze złotymi dystynkcjami i guzikami.

W skład umundurowania oficerów marynarki początkowo wchodziły[1]:

  • czapka okrągła (w lecie biała) z czarnym otokiem, daszkiem i podpinką oraz haftowanym emblematem
1935 marynarze II RP.jpg
  • kurtka granatowa z kołnierzem wykładanym, z oznakami stopni ze złotej taśmy na rękawach i złotymi guzikami z wizerunkiem kotwicy na tle krzyża kawalerskiego
  • spodnie długie (w lecie białe)
  • surdut salonowy z dwoma rzędami guzików
  • płaszcz z naramiennikami o dwu rzędach guzików
  • kurtka biała, płócienna
  • trzewiki czarne i żółte lub białe do spodni letnich, czarne kamasze
  • koszula biała z czarnym krawatem
  • czarny pas służbowy i rękawiczki brązowe

Na mundur szeregowców składała się[2]:

  • okrągła czapka bez daszka z czarną wstążką na otoku ze złotym napisem "Marynarka Wojenna" lub nazwą okrętu albo formacji, z metalowym orzełkiem ozdobionym złotą kotwicą na tarczy
  • bluza granatowa sukienna z dużym kołnierzem granatowym, na który przypinano drugi niebieski płócienny, obszyty potrójną białą taśmą, spięty czarnym krawatem
  • długie spodnie sukienne granatowe
  • płaszcz sukienny, a od 1930 roku na kurtka zimowa
  • trzewiki czarne

Do 1928 roku oficerowie marynarki nie mieli ubioru galowego[a]. Czuli oni duży dyskomfort przy spotkaniach z oficerami zagranicznych flot, kiedy to obowiązywały ustalone zasady morskiego obyczaju. Występowanie polskich oficerów w ubiorze powszednim w czasie spotkań oficjalnych było oceniane jako brak znajomości zwyczajów morskich lub traktowane jako prowokacja i wymagało ze strony polskich dowódców odpowiednich wyjaśnień[1].

W 1927 roku przyznano oficerom pałasz. W styczniu 1928 roku wszedł w użycie mundur galowy z czarnym kapeluszem i złotymi epoletami ozdobionymi frędzlami lub bulionami przy surducie[1]. W 1936 roku ubiór oficerów marynarki wzbogacono o strój wieczorowy[b]. Był to półfrak i frak granatowy, kamizelka frakowa, półfrak biały, długie spodnie ze złotymi lampasami do półfraka i fraka, koszula frakowa z granatową muszką, peleryna granatowa, nowy pas paradny, sznury naramienne dla oficerów flagowych, ordynansowych i adiutantów.

Mundur w Polskich Siłach Zbrojnych[edytuj | edytuj kod]

Marynarka wojenna zachowała umundurowanie sprzed 1939 roku. Nie nastręczało to trudności wobec wielkiego podobieństwa polskich i brytyjskich ubiorów marynarskich[3]. Drobne zmiany obejmowały wprowadzenie oznak stopni na naramiennikach półpłaszczy, wprowadzeniu nowej oznaki chorążego i skrócenie galonów oficerskich na rękawach kurtek oficerskich, tylko do części zewnętrznej mankietu.

Rodzaje ubiorów używanych w Marynarce Wojennej i Jednostce Wojskowej Formoza[edytuj | edytuj kod]

Ubiór galowy[edytuj | edytuj kod]

Noszony podczas uroczystości państwowych i wojskowych.[4]

Ubiór wyjściowy[edytuj | edytuj kod]

Noszony podczas wykonywania codziennych obowiązków służbowych.

Ubiór służbowy[edytuj | edytuj kod]

Noszony przez pododdziały reprezentacyjne i admirałów[potrzebne źródło] w czasie uroczystości państwowych i wojskowych.

Ubiór ćwiczebny[edytuj | edytuj kod]

Noszony na okrętach i pomocniczych jednostkach pływających oraz podczas ćwiczeń.

Ubiór polowy[edytuj | edytuj kod]

Noszony w jednostkach brzegowych Marynarki Wojennej.

Ubiór specjalny[edytuj | edytuj kod]

Noszony przez załogi statków powietrznych i członków personelu naziemnego.

Ubiór wieczorowy[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz więcej w artykule Umundurowanie wieczorowe Sił Zbrojnych RP, w sekcji Marynarka Wojenna.

Noszony zgodnie ze zwyczajem przyjętym w środowisku cywilnym.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Ubioru galowego nie miała także flota estońska, fińska i radziecka
  2. wzorowany był na brytyjskim mess dress

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Zdzisław Żygulski jun: Polski mundur wojskowy. s. 124.
  2. Zdzisław Żygulski jun: Polski mundur wojskowy. s. 125.
  3. Zdzisław Żygulski jun: Polski mundur wojskowy. s. 127.
  4. Ministerstwo Obrony Narodowej - serwis internetowy Sił Zbrojnych RP

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]