Musztardówka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Klasyczna, peerelowska musztardówka
Jeden ze wzorów musztardówek współczesnych

Musztardówkaszklane naczynie, w którym sprzedawana była musztarda. Był to rodzaj grubościennego słoiczka bez gwintu, o kształcie lekko zwężającego się ku dołowi cylindra. Miał zazwyczaj pojemność około 0,2 litra i w dolnej części charakterystyczne pierścienie, wytwarzane na gorąco w hucie szkła podczas produkcji naczynia.

W czasach PRL, kiedy zaopatrzenie mieszkańców Polski we wszelkie, nawet najbardziej podstawowe sprzęty i elementy wyposażenia gospodarstwa domowego było niedostateczne, musztardówki pełniły niejednokrotnie funkcję szklanek i kieliszków. Choć były to naczynia odlewane z grubego szkła kiepskiej jakości (używane do gorących napojów bardzo łatwo pękały na skutek naprężeń wewnętrznych), to ze względu na ogólną dostępność stosowane były dość powszechnie, szczególnie w warunkach tymczasowych – w domach studenckich, hotelach robotniczych itp.

O musztardówce mowa jest w piosence "Kawalerskie noce" Kazimierza Grześkowiaka w zwrotce:

W przepysznie rżniętej wina szklanicy
Zasnął gdzieś na dnie musztardy smak

To "rżnięte" szkło nawiązuje do pierścieni u dołu słoiczka. Tadeusz Kwiatkowski-Cugow zatytułował zbiór swoich tekstów "Musztardówka"[1].

Po roku 1990 szklane musztardówki zostały zastąpione plastykowymi, pozbawionymi uniwersalności poprzedniczek. Ich rolę przejęły bardziej eleganckie szklanki po maśle orzechowym[potrzebne źródło].

Senfglas w Niemczech[edytuj | edytuj kod]

W NRD produkowano otwieracze do musztardówek[2].

Jogurt w niemieckiej musztardówce

W Niemczech naczynia na musztardę (Senfglas) bywają zdobione bajkowymi motywami i przeznaczone dla dzieci, co podwyższa koszt produkcji[3].

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]