Mutyzm wybiórczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mutyzm wybiórczy
ICD-10 F94.0
DSM-IV 313.23
MedlinePlus 001546
MeSH D009155

Mutyzm wybiórczy - zaburzenie lękowe, polegające na wybiórczości mówienia, przez co rozumie się to, że dziecko mówi w pewnych sytuacjach, a milczy w innych. Najczęściej zaburzenie rozwija się we wczesnym dzieciństwie - między 3 a 5 rokiem życia. Występuje ono częściej u dziewczynek [1] W typowych przypadkach dziecko rozmawia w domu lub z bliskimi i przyjaciółmi, zaś milczy w szkole lub w stosunku do obcych. Niemniej jednak, zaburzenie to u różnych pacjentów może dotyczyć funkcjonowania w różnych sytuacjach. Zaburzeniu temu zwykle towarzyszą takie specyficzne cechy osobowości, jak: lęk społeczny, wycofanie społeczne, wrażliwość, opór w kontaktach z innymi, nieraz zachowania opozycyjne. Zaburzenie to jest rozpoznawane, gdy dziecko dysponuje prawidłowym lub zbliżonym do prawidłowego poziomem rozumienia mowy i posługiwania się mową. Wymaga to jednoznacznego potwierdzenia, że w niektórych sytuacjach dziecko posługują się mową w stopniu odpowiednim dla jego wieku, zaś w innych, specyficznych sytuacjach, kiedy mówienie jest oczekiwane, milczy[2]. Niemniej jednak, autorzy Maggie Jonhson i Alice Wintgens podkreślają, że dla powodzenia terapii, istotne jest jak najwcześniejsze jej rozpoczęcie, nawet wówczas, gdy diagnoza nie została jeszcze w pełni potwierdzona[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Maggie Jonhson, Alice Wintgens: The Selective Mutism Resurce Manual. UK: Speechmark, 2001. ISBN 978 0 863882807.
  2. Stanisław Pużyński, Jacek Wciórka: Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w ICD-10. Opisy kliniczne i wskazówki diagnostyczne.. Kraków: UWM "Vesalius", 2007. ISBN 83-85688-25-0.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.