Muzeum Żydowskie w Berlinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Muzeum Żydowskie w Berlinie
Jüdisches Museum Berlin
Muzeum Żydowskie w Berlinie
Muzeum Żydowskie w Berlinie
Państwo  Niemcy
Miejscowość Berlin
Dyrektor W. Michael Blumenthal
Położenie na mapie Berlina
Mapa lokalizacyjna Berlina
Muzeum Żydowskie w Berlinie
Muzeum Żydowskie w Berlinie
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Muzeum Żydowskie w Berlinie
Muzeum Żydowskie w Berlinie
Ziemia 52°30′08,42″N 13°23′42,76″E/52,502340 13,395210Na mapach: 52°30′08,42″N 13°23′42,76″E/52,502340 13,395210
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa muzeum

Muzeum Żydowskie w Berlinie (niem. Jüdisches Museum Berlin) – muzeum w Berlinie podsumowujące dwutysięczną historię Żydów niemieckich. Składa się z dwóch części – Kollegienhaus (dawny budynek sądowy) oraz z gmachu wybudowanego specjalnie na potrzeby muzeum przez Daniela Libeskinda. Muzeum otwarto 9 września 2001 roku[1]. Dyrektorem placówki jest od 1997 roku profesor W. Michael Blumenthal[2]. W ciągu pierwszych pięciu lat jego istnienia, muzeum odwiedziło trzy i pół miliona osób[1].

Historia placówki[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze muzeum żydowskie w Berlinie powstało w 1933 przy Oranienburgerstrasse, na tydzień przed dojściem do władzy Adolfa Hitlera. W muzeum odbyła się wystawa prac Maxa Liebermanna oraz dyskusja o tożsamości niemieckiej i żydowskiej artysty[3]. Placówka została jednak w 1938 zamknięta na rozkaz nazistów, a zgromadzone w nim zbiory skonfiskowano lub splądrowano. W 1971 postanowiono ponownie otworzyć placówkę. Idea ta po raz pierwszy pojawiła się w 1971 roku, a w 1975 powstało "Towarzystwo Muzeum Żydowskiego". Dział żydowski Muzeum Berlińskiego został otwarty po głośnej wystawie na temat historii Żydów w tymże muzeum w 1978. W czerwcu 1989 Daniel Libeskind wygrał konkurs na projekt nowego skrzydła budynku (ogółem w konkursie wzięło udział 165 architektów)[1]. Kamień węgielny pod budowę nowej części gmachu złożono w listopadzie 1992. Budynek został ukończony w 1998, pierwsi zwiedzający mogli go obejrzeć w styczniu 1999, natomiast oficjalne otwarcie miało miejsce 9 września 2001. Prawo do istnienia jako niezależna instytucja Żydowskie Muzeum w Berlinie otrzymało w 1999.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Kollegienhaus[edytuj | edytuj kod]

Kollegienhaus

Ta część muzeum została zaprojektowana przez Philippa Gerlacha i zbudowana w 1735 roku i początkowo służyła jako budynek sądowy. Po zniszczeniach powstałych w czasie II wojny światowej, gmach został przebudowany przez Güntera Hönow (lata 1963–1969) i przeznaczony na przechowywanie zbiorów historycznych Berlińskiego Muzeum. W 1993 roku Daniel Libeskind rozpoczął kolejną przebudowę, m.in. w 2007 roku dodał szklany dach do dziedzińca[4].

Obecnie budynek służy jako wejście do Muzeum Żydowskiego w Berlinie; mieści się tam również kasa, szatnia, sklep, restauracja. W gmachu Kollegienhaus odbywają się też wystawy czasowe. Znajdujące się w nim czarne schody prowadzą do nowej części muzeum, zaprojektowanej przez Libeskinda[4].

Budynek Libeskinda[edytuj | edytuj kod]

Fasada budynku Libeskinda

Budynek zaprojektowany przez Libeskinda ma powierzchnię 15 000 metrów kwadratowych[5]. Jego kształt, poprzez zastosowanie przeplatających się trójkątów i zygzakowatych linii, nawiązuje do kształtu ściśniętej, nieregularnej gwiazdy[6]. Powierzchnia budynku pokryta jest odbijającą światło blachą cynkową i poprzecinana nieregularnymi szczelinami okien, które stanowią wyimaginowaną linię, łączącą miejsca, w których przed wojną mieszkali wybitni żydzi i Niemcy, mieszkający w Berlinie, m.in. Heinrich von Kleist, Arnold Schönberg oraz Walter Benjamin[7].

Przez budynek przebiega wertykalnie pięć przestrzeni nazywanych Voids ("pustki"); nie są one oświetlane sztucznie, klimatyzowane czy ogrzewane, ich ściany zrobione są z surowego betonu[8]. W jednej z tych przestrzeni znajduje się rzeźby Menashe Kadishmana pt. Shalechet – metalowe ludzkie twarze, z ustami otwartymi do krzyku, pokrywające podłogę i zmuszające zwiedzającego do przejścia po nich[9].

Ogród widziany z zewnątrz

Znajdują się w nim również przejścia nazywane Axes (Die Achsen, "osie"), symbolizujące trzy poziomy żydowskiej obecności w Berlinie – Axis of Continuity (Achse der Kontinuität, "oś ciągłości") symbolizuje ciągłość berlińskiej historii; od niej odchodzą pozostałe trasy – Axis of Emigration (Achse des Exils, "oś emigracji"), prowadząca, poprzez ciężkie drzwi, do Ogrodu Wypędzonych (Garten des Exils, Garden of Exile) oraz ciemną Axis of the Holocaust (Achse des Holocaust, "oś Holokaustu"), prowadzącą do Wieży Holokaustu (Holocaust Tower, Holocaust-Turm)[8].

Obok budynku znajduje się również "ogród wypędzonych" (Garten des Exils, Garden of Exile. Znajduje się w nim 48 betonowych słupów, wypełnionych ziemią z Izraela (upamiętniających 1948 rok, kiedy to Izrael uzyskał niepodległość) oraz jeden, znajdujący się w centrum, betonowy słup wypełniony ziemią z Jerozolimy (ma ona symbolizować Berlin)[10]. Ogród pochylony jest pod kątem 12 stopni, co ma powodować dezorientację zwiedzającego, podobną do tej, jakiej doświadczali emigranci z Berlina[8]. Natomiast drzewa oliwne, wyrastające z betonowych słupów symbolizować mają nadzieję[10].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 A Preliminary History (ang.). [dostęp 30 listopada 2009].
  2. W. Michael Blumenthal (ang.). [dostęp 30 listopada 2009].
  3. Ewa Rewers: Post-polis : wstęp do filozofii ponowoczesnego miasta. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 2005, s. 115. ISBN 83-242-0351-6.
  4. 4,0 4,1 Old Building (ang.). [dostęp 5 grudnia 2009].
  5. Daniel Libeskind: Jewish Museum (ang.). [dostęp 5 grudnia 2009].
  6. Ewa Rewers: Post-polis : wstęp do filozofii ponowoczesnego miasta. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 2005, s. 40. ISBN 83-242-0351-6.
  7. Ewa Rewers: Post-polis : wstęp do filozofii ponowoczesnego miasta. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 2005, s. 42. ISBN 83-242-0351-6.
  8. 8,0 8,1 8,2 Libeskind Building (ang.). [dostęp 5 grudnia 2009].
  9. Ulrich Schneider: Shalechet (fallen leaves) (ang.). [dostęp 5 grudnia 2009].
  10. 10,0 10,1 Ewa Rewers: Post-polis : wstęp do filozofii ponowoczesnego miasta. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas, 2005, s. 117. ISBN 83-242-0351-6.