Muzeum Archeologiczne w Delfach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Muzeum w Delfach – zbudowane zostało w 1903 r. po zakończeniu głównych prac wykopaliskowych prowadzonych przez Szkołę Francuską w Atenach. Po odrestaurowaniu i powiększeniu w latach 1950-1960 muzeum zostało zreorganizowane przez jego kustoszy w celu uzyskania ekspozycji jednocześnie spójnej i estetycznie zadowalającej. Posiada wyłącznie przedmioty znalezione na obszarze Delf, niemniej jest jednym z najważniejszych - obok ateńskiego i olimpijskiego - muzeów archeologicznych w Grecji.

Wśród ofiar, przeznaczonych dla Apollina, były przedmioty z brązu, posążki, wazy i rzeźby składane w skarbcach i świątyniach przez ofiarodawców, począwszy od tyranów, a skończywszy na pielgrzymach, przedmioty wykonane ze srebra i kości słoniowej, znalezione pod kamieniami, którymi wybrukowano świętą drogę.

W muzeum w Delfach znajdują się:

Głowa Gryfa[edytuj | edytuj kod]

Uchwyt z kutego brązu z wystającą gałką pochodzi z kotła wykonanego w VII w.p.n.e. Głowa wraz z dziobem drapieżnika, wąskim językiem, wytrzeszczonymi oczami oraz wystającymi uszami zachowała się w nienaruszonym stanie.

Bliźniacy z Argos[edytuj | edytuj kod]

Ci dwaj archaiczni Kurosi ponad dwumetrowej wysokości byli długo uważani za Kleobisa i Bitona, synów kapłanki Kydippe, którzy zaprzęgali się do powozu, by zawieźć matkę na ucztę do świątyni Hery w Argos. Jednakowoż mogą oni być Dioskurami. Na obu bazach widnieje sygnatura Polimedesa z Argos (610-580 p.n.e).

Odyseusz i baran[edytuj | edytuj kod]

Figurka została wykonana z brązu w epoce archaicznej (VII w.p.n.e). Ukazuje Odyseusza ukrywającego się przed cyklopem Polifemem, któremu wypalił jedyne oko.

Omfalos[edytuj | edytuj kod]

Jak głosi legenda, Zeus wypuścił kilka orłów na krańcach wszechświata, a ich przecinające się trasy lotu wyznaczyły, że to właśnie Delfy są położeniem środka Ziemi - punktu symbolizowanego przez święty kamień znany jako omfalos, czyli "pępek". Tę starożytną replikę świętego kamienia znaleziono podczas miejscowych wykopalisk.

Głowa Apollina[edytuj | edytuj kod]

Została wyrzeźbiona z kości słoniowej i stanowiła część chryzelefantynowego posągu pochodzącego z VI w.p.n.e. Włosy są wykonane z pozłacanych srebrnych listków.

Statua byka[edytuj | edytuj kod]

Wykonana z srebra i złota. Ta figura wotywna, odkryta w 1939 r. w szybie niedaleko stoy Ateńczyków, eksponowana jest w muzeum od roku 1978. Ciało byka było wykonane z drewna pokrytego srebrem, częściowo pozłacanym. Figura uległa uszkodzeniu, kiedy stoę zniszczył pożar.

Sfinks z Naksos[edytuj | edytuj kod]

Wyrzeźbiony z marmuru sfinks ma ciało lwa, skrzydła ptaka, głowę kobiety i łapy z olbrzymimi szponami. Stał na szczycie jońskiej kolumny wysokości 9 m ustawionej na cylindrycznej bazie.

Czara z białym tłem[edytuj | edytuj kod]

Apollo pokazany jest na stołku z nogami w kształcie lwich łap, przed nim na żerdzi przysiadł kos. Bóg ma sandały, biały peplos, czerwony himation i mirtowy wieniec. Prawą ręką leje ofiarę z wina, w lewej trzyma lirę.

Posąg Antinousa[edytuj | edytuj kod]

Słynny ze swej piękności Antinous był ulubieńcem Hadriana. Po jego śmierci cesarz ogłosił go herosem: dlatego posąg młodzieńca można znaleźć w wielu świątyniach starożytnego świata.

Woźnica[edytuj | edytuj kod]

Woźnica stanowił część grupy rydwanowej wykonanej z brązu, a będącej darem Polizalosa z Geli na pamiątkę jego zwycięstwa w igrzyskach pytyjskich w około 475 r. p.n.e. Młody mężczyzna stoi, trzymając lejce w prawej ręce. Ma na sobie długą tunikę, a na głowie opaskę zwycięzcy. Jest to jedna z najsłynniejszych rzeźb greckich. Jest to dzieło mistrza sztuki brązowniczej, Sotadesa z Tespiów.

Tancerki[edytuj | edytuj kod]

Bęben rzeźbionej kolumny (335-325 p.n.e) w formie łodygi akantu ozdobiony trzema kobiecymi figurami.

Dionizos[edytuj | edytuj kod]

Posąg marmurowy, przedstawia boga Dionizosa w fałdzistej tunice. Stał pośrodku zachodniego frontonu świątyni Apollina w Delfach. Pochodzi z lat 340-330 p.n.e.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Przewodniki Pascala: Ateny i Peloponez , s.274-281, ISBN 83-85412-66