Myōkō (1929)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Myōkō
"Myōkō" w Singapurze w chwili zakończenia II wojny światowej
"Myōkō" w Singapurze w chwili zakończenia II wojny światowej
Klasa krążownik ciężki
Typ Myōkō
Historia
Stocznia Yokosuka
Położenie stępki 25 października 1924
Wodowanie 16 kwietnia 1927
 Cesarska Marynarka Wojenna
Wejście do służby 31 lipca 1929
Wycofanie ze służby 8 czerwca 1946
Los okrętu zatopiony po ukończeniu działań wojennych
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 13 500 t
Długość 201,7 m
Szerokość 20,73 m
Zanurzenie 6,32 m
Prędkość 36 węzłów (67 km/h)
Zasięg 8000 mil morskich (15 000 km) przy prędkości 14 węzłów (26 km/h)
Załoga 773 osoby
Napęd
cztery turbiny o łącznej mocy 130 000 KM
12 kotłów Kampona
Uzbrojenie
10 dział 203 mm
6 dział 120 mm (do 1934)
8 dział 127 mm (od 1935)
2 działka przeciwlotnicze 13 mm
12 wyrzutni torpedowych 610 mm
Opancerzenie
burtowy pas pancerny: 100 mm
pokład: 37 mm
wieże: 27 mm
barbety: 75 mm
Wyposażenie lotnicze
2 wodnosamoloty

Myōkō (jap. 妙高?) – japoński krążownik ciężki, od którego nazwę wziął cały typ. Nazwa pochodzi od góry Myōkō w prefekturze Niigata, na wyspie Honsiu.

Budowę okrętu rozpoczęto 25 października 1924 w stoczni w Yokosuce. Wodowanie odbyło się 16 kwietnia 1927, a wcielenie do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej miało miejsce dnia 31 lipca 1929.

Wyporność[edytuj | edytuj kod]

W związku z podpisaniem w 1922 roku traktatu waszyngtońskiego, który wyznaczał limity wypornościowe dla poszczególnych klas okrętów, krążownik można uznać za jeden z najcięższych krążowników swojego okresu. W tamtym okresie wyporność budowanych ciężkich krążowników oscylowała w traktatowych granicach 10 000 ton. W przypadku "Myōkō" wynosiła ona 13 500 ton, ale oficjalnie podawano wyporności 9 300 ton.

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Uzbrojenie główne składało się z 10 dział 203 mm, osadzonych w 5 wieżach (A, B, C, D, E), z czego trzy znajdowały się na dziobie, podobnie jak na pancernikach typu Nelson, oraz dwie wieże na rufie. Wieże B i D znajdowały się w superpozycji.

Na artylerię średniego kalibru składało się 6 dział kalibru 120 mm, zamienionych po przebudowie, w latach 1934–1935, na 8 dział kalibru 127 mm i 2 działka przeciwlotnicze kalibru 13 mm. Ponadto posiadał cztery wyrzutnie po 3 torpedy oraz 12 zapasowych torped, co w sumie dawało 12 torped w lukach oraz po jednej zapasowej na luk. Ponadto okręt przenosił dwa wodnosamoloty.

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

Okręt uczestniczył w wojnie chińsko-japońskiej i II wojnie światowej.

Ważniejsze bitwy[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu bitwy w zatoce Leyte w drodze do Wietnamu został storpedowany przez okręt podwodny USS "Bergall" (z wystrzelonych sześciu torped trafiła jedna) o godz. 17:35 13 grudnia 1944 roku i w rezultacie tego odholowany do Singapuru. Z powodu braku materiałów, nie został naprawiony, ale zamieniony na pływającą baterię przeciwlotniczą. 26 lipca 1945 roku ciężko uszkodzony wybuchem ładunków podłożonych przez przez brytyjski miniaturowy okręt podwodny. Poddany Brytyjczykom, ostatecznie został zatopiony w cieśninie Malakka 8 czerwca 1946 roku razem z I-501 (ex-U-181) oraz I-502 (ex-U-862).