Myōshin-ji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Myōshin-ji 妙心寺
Fragment klasztoru: Sanmon, Butsuden i Hattō
Fragment klasztoru: Sanmon, Butsuden i Hattō
Państwo  Japonia
Miejscowość Kioto
Rodzaj klasztoru klasztor buddyjski
Właściciel rinzai
Prowincja Prefektura Kioto
Typ zakonu męski
Założyciel klasztoru Kanzan Egen
Fundator cesarz Hanazono
Materiał budowlany drewno, cegła, kamień
Data budowy 1337
Położenie na mapie Japonii
Mapa lokalizacyjna Japonii
Myōshin-ji 妙心寺
Myōshin-ji 妙心寺
Ziemia 35°01′23″N 135°43′13″E/35,023056 135,720278Na mapach: 35°01′23″N 135°43′13″E/35,023056 135,720278
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Myōshin-ji (Klasztor Znakomitego Umysłu, jap. 妙心寺) – kompleks klasztorny szkoły zen rinzai w Kioto, tworzący największą sieć powiązań w ramach tej tradycji zen. W Japonii należy do niej ponad trzy tysiące pięćset świątyń i dziewiętnaście klasztorów, a na świecie ponad sześć tysięcy świątyń, czterdzieści klasztorów i jeden konwent żeński.

Historia klasztoru[edytuj | edytuj kod]

Klasztor powstał z prywatnej posiadłości byłego cesarza Hanazono (花園; 1308-1318)[a], który pragnął zamienić ją na świątynię, w której mógłby studiować buddyzm i praktykować medytację. W 1335 roku został mnichem buddyjskim. Do prowadzenia powstającego klasztoru wyznaczony został Kanzan Egen, który w 1342 roku objął obowiązki opata[1].

Początkowo była to bardzo mała świątynia, w której praktykowało w trudnych warunkach kilkoro mnichów. Przeciekające dachy nie oferowały komfortowych warunków w czasie zimy. Kanzan rygorystycznie prowadził klasztor w duchu ubóstwa. Gdy odwiedził go mistrz zen Musō Soseki (1275-1351) był pod dużym wrażeniem ich ducha ubóstwa. Swoim uczniom powiedział potem, że wielka przyszłość japońskiego zenu właśnie kształtuje się w Myōshin-ji[2].

Przez rygorystyczny system praktyki Kanzan promował swój klasztor, ale również przekazał ten styl następnym pokoleniom szkoły rinzai, mimo że nie wszyscy go wytrzymywali. Kanzan przekazał swoją Dharmę dla Juō Sōhitsu (1296-1390), który został drugim opatem klasztoru. Trzecim opatem został Muin Sōin (1326-1410).

Jeden z kolejnych opatów Setsudō Sōboku zaangażował się w politykę - był bliskim przyjacielem buntowniczego Ōuchi Yoshihiro (1356-1399), który wywołał gniew Ashikagi Yoshimitsu (足利義満). Gdy rebelia potężnej rodziny Ōuchi został zgnieciona w 1399 roku, restrykcjom został poddany Myōshin-ji. Setsudō Sōboku został uwięziony w Seiren-in (青蓮院). Skonfiskowano grunty klasztorne, a sam klasztor stał się filialną świątynią klasztoru Daitoku, musiał także zmienić nazwę na Ryoun-ji (龍雲寺). Następnie został filią Nanzen-ji[3].

Ostatecznie w 1431 roku klasztor ten w końcu całkowicie usunął się z systemu gozan i od tej pory był zaliczany do grupy klasztorów rinka ("spod lasu")[4]. Stało się to na skutek wykorzystania politycznych, społecznych i ekonomicznych zmian, które przekształciły system religijnych instytucji po wojnie domowej Ōnin (1467-1477). Linia Myōshin-ji (tak jak i linia Daitoku-ji) nie brała udziału w pompatyczności oficjalnych klasztorów systemu gozan i po odejściu z tego systemu były zdolne odwrócić sytuację, ze statusu outsidera przeszły do statusu autorytetu[5]

Jednak powrót klasztoru z tej zapaści był bardzo powolny. Rok 1432 był momentem przełomowym. Zezwolono wtedy na powrót do klasztoru niektórym mnichom. Opat Myōko Sōei, który miał rodzinne powiązania z rodziną cesarską, rozpoczął restaurację Myōshin-ji. Została on ukończona przez jego następcę - Nippō Sōshuna (1368-1448) z linii przekazu Musō Sosekiego. Następny opat Giten Genshō (1393-1462) wywarł już wpływ na wszystkie klasztory systemu rinka[6]. W 1456 roku prowadził klasztor i częściowo odbudował Ikkyū Sōjun (1394-1481). Specjalnie dla niego uczniowie wybudowali pustelnię Shūon-an, która stała się wówczas nazwą całego kompleksu.

W 1467 roku klasztor został spalony w czasie wojny Ōnin.

W 1477 roku dziewiąty opat Sekkō Sōshin (雪江宗深) odbudował klasztor. Przywrócił także klasztorowi podstawy ekonomiczne i porządek w sprawach wewnętrznych. Podstawą do tego stało się odzyskanie przez niego wszystkich własności klasztornych. Wśród jego uczniów znajdowała się grupa, nazywana "Czwórką Mędrców", byli to: Tokuhō Zenketsu (1419-1506), Keisen Sōryū, Gokei Sōton i Tōjō Eichō (1429-1504). Między innymi dzięki nim wkrótce linia przekazu Myōshin-ji przewyższyła linię przekazu Daitoku-ji i klasztor stał się pierwszym klasztorem szkoły rinzai[7].

W 1509 roku klasztor uległ znacznemu powiększeniu dzięki nabyciu terenów pobliskiego Ninna-ji (仁和寺).

W roku 1615 Myōshin-ji został na mocy nowego prawa siogunatu Edo, nazwanego "Ji'in hatto (寺院法度)", poddany kontroli siogunatu. W 1629 roku mnisi z klasztoru rozpoczęli akcje protestacyjną, w wyniku której ukarano czterech mnichów, m.in. byli to Tanden Shi'in (単伝士印) i Takuan Sōhō (沢庵宗彭, 1573-1645). Był to tzw. "incydent purpurowy" (shie 紫衣) od koloru szat wybitnych mnichów.

W 1654 roku do Japonii przybył chiński mistrz chan szkoły linji Yinyuan Longqi (1592-1673). Miał być zaproszony do Myōshin-ji, jednak opozycja mnichów z otoczenia opata Gudō Tōshoku (1579-1661 sprzeciwiła się temu, co doprowadziło do powstania szkoły zen ōbaku, założonej przez Yinyuana[8].

W XVII wieku pojawiły się trzy mocne osobowości mistrzów zen z linii Myōshin-ji: Bankei Yōtaku (1622-1693), Shidō Munan (1603-1676) i Dōkyō Etan (1642-1721) Przygotowali oni drogę dla najwybitniejszego mistrza rinzai - Hakuina Ekaku (1685-1768).

W 1808 roku opatem klasztoru został mistrz Inzan Ien.

Kolejne ciężkie czasy nadeszły w okresie Meiji. W 1868 roku władze wydały dwa nowe prawa: oddzielenie shintō od buddyzmu (Shinbutsu-bunri-rei, 神仏分離) oraz antybuddyjskie Haibutsu-kishaku(廃仏棄釋). Zniszczono wtedy wiele klasztorów, świątyń, posągów itd. Ucierpiał również Myōshin-ji. Jednak na przekór trudnościom udało się wtedy stworzyć obowiązujący do dziś system administracyjny klasztoru oraz założyć "Szkołę Lasu Pradźni" (Hannya-rin, 般若林), która stała się zalążkiem dzisiejszego Uniwersytetu Hanazono i szkoły średniej.

W 1946 roku mistrz Gotō Zuigan został 615 opatem klasztoru.

W 1978 roku opatem klasztoru został Mumon Yamada (1900-1988). Jego spadkobierca Taitsu Kono (ur. 1930) został wybrany w grudniu 2009 roku na opata tego klasztoru.

Architektura klasztoru[edytuj | edytuj kod]

Klasztor wzorowany jest na typowym układzie chińskim, czyli zbudowany jest wzdłuż osi północ-południe.

Ponieważ zasadniczo wszystkie budynki klasztoru zostały spalone w 1467 roku, były sukcesywnie odbudowywane począwszy od 1477 roku. Klasztor był także rozbudowywany. Obecnie w kompleksie klasztornym znajduje się 47 świątyń[9].

Ważne budynki klasztoru
  • Chokushimon - brama wybudowana w 1610.
  • Sanmon - brama wybudowana w 1599 roku.
  • Butsuden - Budynek Buddy wybudowany w 1827 roku.
  • Hattō - wybudowany w roku 1656.
  • Dai-hōjō - wybudowany w roku 1654.
  • Kuri - wybudowany w roku 1653.
  • Sho-hōjō - wybudowany w roku 1603.
  • Yokushitsu - wybudowany w roku 1656.
  • Kyōzō - wybudowany w roku 1673.
  • Minamimon - wybudowany w roku 1610.
  • Kitamon - wybudowany w roku 1610.
  • Genkan - wybudowany w roku 1654.
  • Shindō - wybudowany w roku 1656.

Opaci klasztoru[edytuj | edytuj kod]

Adres klasztoru[edytuj | edytuj kod]

  • Myōshin-ji, 64 Myoshin-ji-cho, Hanazono, Ukyo-ku, Japan
  • 右京区花園妙心寺町64

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Pierwotnie teren ten należał do jednego z arystokratów okresu Heian Kiyowary Natsuno (782-837)

Przypisy

  1. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 191
  2. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 191
  3. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 192
  4. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Str. 178
  5. Michel Mohr. "Emerging from Nonduality". Str.253
  6. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 192
  7. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Str. 192
  8. Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. Japan. Ss. 300, 301
  9. Judith Clancy. Kyoto, City of Zen. Str. 107

Bibliografia/źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Heinrich Dumoulin: Zen Buddhism: A History. Japan. Nowy Jork: Macmillan Publishing Company, 1988, s. 509. ISBN 0-02-908250-1.
  • Judith Clancy: Kyoto. City of Zen. Tokio: Tuttle, 2012, s. 144. ISBN 978-4-8053-0978-0.
  • Michel Mohr: Emerging from Nonduality. Kōan Practice in the Rinzai Tradition since Hakuin. W: Dale S. Wright: The Kōan. Text and Context in Zen Buddhism. Wyd. 1. New York: Oxford University Press, 2000, s. 322. ISBN 0-19-511749-2.

Galeria[edytuj | edytuj kod]