Myślenie lateralne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edward de Bono

Myślenie lateralne (ang. Lateral thinking), (myślenie równoległe lub myślenie w bok[1]) – termin wprowadzony w roku 1967 przez Edwarda de Bono i oznaczający nowe spojrzenie na sytuację (kreatywność), dostrzeżenie nowych możliwości (nowe idee), przeformułowanie problemu dające szansę rozwiązania go nowymi metodami.

Myślenie lateralne to gotowość do pozbycia się sztywności w postrzeganiu i rozumieniu świata, zdolność patrzenia na problem z różnych stron. Takie podejście pozwala na świadome poszukiwanie nowych, alternatywnych rozwiązań (np. za pomocą myślenia twórczego). Edward de Bono podkreśla, że jednym z narzędzi myślenia lateralnego jest poczucie humoru i kilka prostych zasad[2]:

  • Nie stosuj się do zasad których nie ma
  • Uważaj na etykietki
  • Obserwuj szczegóły
  • Zerwij z rutyną

Myślenie lateralne to zdolność tworzenia pozornie nieistniejących połączeń i świadoma rezygnacja z gotowych rozwiązań i wzorów na rzecz znalezienia lepszych rozwiązań[3].

Przypisy

  1. coaching.focus [1]
  2. ebiznes [2]
  3. myślenie lateralne [3]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edwarda De Bono, The Use of Lateral Thinking, (Myślenie lateralne. Idee na przekór schematom. Wyd. Onepress. 2007.ISBN 9788324613823)
  • Six Thinking Hats (Sześć kapeluszy myślowych. Wydawnictwo Onepress. 2007.)
  • Naucz się myśleć kreatywnie: podręcznik twórczego myślenia dla dorosłych i dla dzieci (De Bono's Thinking Course). Wyd. Prima 1998
  • Naucz swoje dziecko myśleć (Teach Your Child How to Think). Wyd. Prima 1994, 1998

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]