Myślnik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Myślnikznak pisarski z grupy znaków interpunkcyjnych w postaci dłuższej, poziomej kreski, położonej w pobliżu średniej linii pisma. W druku znak pisarski myślnika reprezentowany jest przez dwa znaki typograficzne: pauzę lub półpauzę[1]. Obserwuje się przy tym tendencję do odchodzenia od stosowania pełnej pauzy (dawniej wyłącznie obowiązującej) na korzyść półpauzy.

W języku polskim myślnik używany jest najczęściej:

  • zamiennie z przecinkiem przy wtrąceniach (ale konsekwentnie ten sam znak na początku i końcu wtrącenia)[2], np.:
Gdzieś tam na stole – tym takim drewnianym – stała szklanka.
(w przykładzie do oznaczenia myślnika użyte są półpauzy)
  • w zapisie dialogów[3], np.:
— Nie widziałeś gdzieś szklanki? — spytał Bazyli.
(w przykładzie do oznaczenia myślnika użyte są pauzy)
  • zastępując powtarzany czasownik być[4], np.:
Jutro będę w Krakowie, pojutrze – w Kielcach, za tydzień – w Warszawie.
Przede wszystkim nie lubię w tobie – chciwości.

Częstym błędem, zdarzającym się nie tylko w amatorsko pisanych tekstach, jest użycie znaku dywizu (najkrótszej poziomej kreski położonej w pobliżu średniej linii pisma) dla oznaczenia myślnika. Różnica pomiędzy znakami myślnika i dywizu omówiona jest w artykułach o pauzie i o dywizie.

Przypisy

  1. Myślnik. W: Wielki słownik ortograficzny PWN. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. [dostęp 2009-08-01].
  2. Myślnik i wtrącenia. W: Wielki słownik ortograficzny PWN. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. [dostęp 2009-08-01].
  3. Myślnik i wypowiedź narratora. W: Wielki słownik ortograficzny PWN. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. [dostęp 2009-08-01].
  4. Myślnik użyty zamiast domyślnych czasowników jest, są, przed zaimkiem to. W: Wielki słownik ortograficzny PWN. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. [dostęp 2009-08-01].