Mycielscy herbu Dołęga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Mycielscy)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Dołęga

Mycielscy – polski hrabiowski ród herbu Dołęga.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Mycielscy pochodzą od Wojciecha z Mycielina Mycielskiego (burgrabia koniński i podwojewodzy kaliski, poznańskie księgi grodzkie wymieniają go w roku 1496) i jego żony Małgorzaty Starogrodzkiej. Ich syn, Jan z Anny Dobrzyckiej, miał 4 córki: Barbarę Łącką, Dorotę Radzimską, Zofię Trąmpczyńską, Annę Wiktorowską i syna Tomasza dz. Bogusławic. Synowie Tomasza z Agnieszki Rudomickiej dali początek dwom liniom: Stanisław – linii sieradzkiej, Piotr – linii wielkopolskiej (zwanej hrabiowską)[1][2]; znana była także linia małopolska (galicyjska). Dzięki wielu powiązaniom rodzinnym (m. in. z Radziwiłłami, Wiśniowieckimi, Potockimi, Tarnowskimi, Szembekami, Dzieduszyckimi[3]
) ród stał się jednym z potężniejszych, szczególnie w Wielkopolsce. Mycielscy w XV wieku służyli w piechocie chłopskiej i zasłużyli się pod Grunwaldem. Dzięki temu otrzymali szlachectwo oraz dopuszczenie do herbu Dołęga[4].

Mycielscy sprowadzali do swoich dóbr rzemieślników, byli tolerancyjni do przybyszów i innowierców np. Jan Nepomucen Mycielski (właściciel Gostynia) wydał 14 kwietnia 1775 edykt tolerancyjny pozwalający na osiedlanie się w mieście protestantom[5][6]. W ich rezydencji kobylepolskiej "panowały obyczaje francuskie, mowa francuska, a pełno Francuzów i Francuzek było we dworze"[7][1].

Wśród członków rodu byli m. in. żołnierze, działacze społeczni i patriotyczni, uczeni oraz artyści, starostowie (głównie konińscy i kolscy)[8].

Etymologia nazwiska[edytuj | edytuj kod]

Mycielscy pochodzili ze wsi Mycielin w powiecie kaliskim pod Stawiszynem[9]. Nazwisko pochodzi od przymiotnika nazwy wsi Mycielin: Mycielski[1].

Posiadłości[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej majątki zostały znacjonalizowane.

Pochodzenie znanych członków rodu[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Mycielscy.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Staszewski Janusz: Gen. Michał Mycielski i udział rodziny Mycielskich w powstaniu listopadowem, Poznań 1930, s. 1-3; on-line: [1]
  2. Biblioteka Genealogii Polskiej - forum
  3. 3,0 3,1 3,2 Magdalena Bajer: Mycielscy w: Forum Akademickie-Portal środowiska akademickiego i naukowego
  4. Saga rodu Mycielskich w: polskieradio.pl
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Ród Spruth, Spruta, Sprutta
  6. 6,0 6,1 Gostyń - historia miejscowości
  7. Pamiętniki Franciszka z Błociszewa Gajewskiego, Poznań, t. 1, s. 128
  8. Słynne rody i rodziny: Mycielscy z Wiśniowej w: polskieradio.pl
  9. Żychliński w Złota Księga szlachty polskiej, Poznań, Leitgeber 1883, t. V str. 148-167, oraz Rodzina, herbarz szlachty polskiej, opracowany przez Seweryna hr. Uruskiego, Warszawa 194, t. XI, str. 352-359, błędnie lokalizuje wieś w sieradzkim
  10. kupiony przez Stefana Mycielskiego od Stefana Gajewskiego
  11. 11,0 11,1 Stanisław Karwowski: Wolsztyn i jego dziedzice, Poznań 1911, s. 62; on-line: [2]
  12. Dzieje ziemi ponieckiej
  13. Stańczyk: Szlachectwo zobowiązuje (3) w: Wiadomości Wrzesińskie] z 5.09.2008
  14. Rodzina Mycielskich chce zwrotu 120 hektarów w: poznan.naszemiasto.pl z 30.09.2009
  15. kupił Władysław Mycielski
  16. Dzieje Nowej Huty przed 1949 w: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa
  17. Kaplica grobowa Mycielskich w Wiśniowej w: skarbypodkarpackie.pl
  18. ślub w 1715 z Weroniką Konarzewską (1699-1762), córką księżnej Wiśniowieckiej
  19. Chwile czasu minionego w: Uniwersytet Wrocławski, 16.10.2012
  20. Jan Blinowski, Marian Grynberg: Jerzy Mycielski (1930-1986), IF PAN; on-line: [3]
  21. Hieronim Mycielski w: Archiwum Historii Mówionej
  22. administrator majątków Lubomirskich i Dzieduszyckich

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Staszewski Janusz: Gen. Michał Mycielski i udział rodziny Mycielskich w powstaniu listopadowem, Poznań 1930; on-line: [4]
  2. Stańczyk: Szlachectwo zobowiązuje (3) w: Wiadomości Wrzesińskie z 5.09.2008
  3. Stanisław Karwowski: Wolsztyn i jego dziedzice, Poznań 1911, s. 62; on-line: [5]
  4. Magdalena Bajer: Mycielscy: Osiągnięcia naukowe i kariery akademickie nie były dla nich powodem rozstania się z tradycjami światłej części warstwy ziemiańskiej w: Rody uczone (56), Forum Akademickie-Portal środowiska akademickiego i naukowego