Néstor Gonçalves

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Néstor Gonçalves
Néstor Goncalves.jpg
Data i miejsce
urodzenia
27 kwietnia 1936
Urugwaj
Pseudonim Tito
Pozycja pomocnik, potem obrońca, stoper
Wzrost 178 cm
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
Peñarol
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1957-1971 Urugwaj 50(0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
Urugwaj

Néstor Gonçalves (ur. 27 kwietnia 1936) - piłkarz urugwajski noszący przydomek Tito. Początkowo pomocnik, potem obrońca, stoper. Wzrost 178 cm. Waga 74 kg.

Jako piłkarz klubu Peñarol Montevideo wraz z reprezentacją Urugwaju wziął udział w dwóch turniejach Copa América - w 1957 i 1959 roku. W Copa América 1957 Urugwaj zajął 4 miejsce - za Argentyną, Brazylią i Peru. Gonçalves zagrał w trzech ostatnich spośród sześciu meczów Urugwaju - z Peru, Brazylią i Chile. W każdym z tych spotkań był graczem środka pola. Następnie wziął udział w nieudanym turnieju Copa América 1959, gdzie Urugwaj zajął przedostatnie, szóste miejsce. Zagrał w pierwszych czterech meczach - z Boliwią, Peru, Paragwajem i Brazylią. W 32 minucie meczu z Brazylią razem z Davoinem wyrzucony został przez sędziego z boiska. Na ekwadorskim Copa América w 1959 Gonçalves nie znalazł się w kadrze.

Wziął udział w finałach mistrzostw świata w 1962 roku, gdzie Urugwaj odpadł już w fazie grupowej. Gonçalves wystąpił we wszystkich trzech meczach - z Kolumbią, Jugosławią i ZSRR.

Był również w kadrze reprezentacji Urugwaju na finały mistrzostw świata w 1966 roku, podczas których Urugwaj dotarł do ćwierćfinału. Gonçalves zagrał we wszystkich czterech spotkaniach - z Anglią, Francją, Meksykiem i Niemcami.

Był główną postacią obrony reprezentacji Urugwaju w latach 60. Przez cały okres gry w reprezentacji reprezentował barwy Peñarolu, z którym sięgał po liczne sukcesy - zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej. Dwukrotnie przyczynił się do zdobycia przez Peñarol klubowego Pucharu Świata - w 1961 po pokonaniu Benfiki LIzbona i w 1966 po zwycięstwie nad madryckim Realem. Trzykrotnie zdobył Copa Libertadores - w 1960, 1961 (nie zagrał w finale) i 1966. Ostatni raz w Pucharze Wyzwolicieli zagrał 27 maja 1970 na Estadio Centenario w drugim meczu finałowym z Estudiantes La Plata.

W reprezentacji Urugwaju od 23 marca 1957 do 8 lutego 1971 rozegrał 50 meczów[1].

Po zakończeniu kariery piłkarskiej był trenerem - przez pewien okres prowadził również reprezentację narodową.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]