Nóż ceramiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ceramiczny nóż szefa kuchni

Nóż ceramiczny to nóż, którego głownia wykonywana jest z dwutlenku cyrkonu (ZrO2), co nadaje jej wysoką twardość. Sproszkowany dwutlenek cyrkonu jest prasowany pod bardzo wysokim ciśnieniem w prasie o kształcie głowni noża i tak przygotowany półprodukt jest spiekany izostatycznie pod ciśnieniem (proces HIP – Hot Isostatic Pressing) w temperaturze około 1400 °C przez 5–12 godzin. Po tym procesie powstaje głownia o twardości około 8,5 w skali Mohsa. Dla porównania twardość stali to 7 do 7,5, a twardość diamentu to 10. Tak twarde ostrze wymaga ostrzenia na tarczy diamentowej, ale w normalnym użytkowaniu wystarczy to czynić raz na kilka lat.

Rękojeść może być wykonana z tworzywa sztucznego (poliamidu), czasem zbrojonego włóknem szklanym, metalu (np. stopów tytanu) lub drewna, często szlachetnego (np. hebanu lub drewna orzechowego).

Noże ceramiczne są lekkie, nierdzewne, obojętne chemicznie, nie przewodzą prądu elektrycznego i nie oddziałują z polem magnetycznym. Są wykorzystywane:

  • jako noże kuchenne – nie zmieniają smaku i koloru potraw, np. sałaty i surowych ogórków, nadają się do krojenia mięsa bez kości i niezbyt twardych wędlin i wędzonek,
  • w nurkowaniu – są lekkie i nierdzewne nawet w wodzie morskiej,
  • przy rozbrajaniu bomb – są niemagnetyczne i nieprzewodzące,
  • jako noże "codziennego noszenia" EDC (Everyday carry).

Głownie ceramiczne są również kruche – mogą się rozbić jak szkło po upadku na twarde podłoże. Z tego powodu nie nadają się do trybowania kości i krojenia czegokolwiek zamrożonego lub mięsa z kością. Ostrzem ceramicznym nie można również niczego podważać.

Noże ceramiczne nie są wykrywane przez czujniki metalu, z tego względu mogą być zagrożeniem wszędzie tam gdzie wniesienie noża może być niepożądane. Aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu część firm produkujących noże ceramiczne umieszcza w ich rękojeści stalowy element.

Wikimedia Commons
Nóż ceramiczny
Nóż ceramiczny