Nóż introligatorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Nóż introligatorski – osadzony w rękojeści nóż z wysokogatunkowej stali. Służy do cięcia (krojenia) papieru, kartonu, tektury, skóry, złotej folii itp.

  • Nóż do papieru i kartonu – ostrze noża jest sfazowane z prawej strony, a lewa pozostaje płaska, by dolegała do linii stalowej wzdłuż której następuje cięcie[1].
  • Nóż do tektury (otnik) – wykonany z wąskiej taśmy stalowej zakończonej spiczastym ostrzem, sfazownym z czterech stron, przez co ostrze tworzy w przekroju wydłużony romb. Rękojeść jest pogrubiona w części środkowej ułatwiając mocny chwyt.
  • Nóż do skóry – szerokie ostrze z elastycznej stali osadzone w płaskim trzonku. Rozróżnia się: (1) wzór wiedeński o ukośnie zakończonym ostrzu i (2) wzór paryski o ostrzu prostopadłym do ścian bocznych. Faza w obu wzorach noża jest jednostronna – z prawej (wiedeński) lub górnej (paryski) strony.
  • Nóż do płatków złota – długi, szeroki nóż dwustronny, o nieco stępionym ostrzu i zaokrąglonym końcu.

Przypisy

  1. fazowanie podane dla osób praworęcznych