NATO

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
North Atlantic Treaty Organization Organisation du traité de l’Atlantique Nord
(Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego)
Flaga NATO
Flaga NATO
North Atlantic Treaty Organization (orthographic projection).svg
     państwa członkowskie NATO
Język roboczy angielski, francuski
Siedziba Bruksela
Członkowie 28 państw
Sekretarz generalny Jens Stoltenberg
Utworzenie 24 sierpnia 1949
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Oficjalna strona organizacji

Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego[1], OTP (ang. North Atlantic Treaty Organization, NATO; fr. Organisation du Traité de l’Atlantique Nord, OTAN) – organizacja polityczno-wojskowa powstała 24 sierpnia 1949[2] na mocy podpisanego 4 kwietnia 1949 Traktatu Północnoatlantyckiego[3]. Początkowym celem istnienia NATO była obrona militarna przed atakiem ze strony Związku Radzieckiego i jego satelitów, z czasem jednak organizacja stała się elementem utrzymania równowagi strategicznej między Wschodem i Zachodem. Po rozpadzie Układu Warszawskiego pełni rolę stabilizacyjną, podejmując działania zapobiegające rozprzestrzenianiu konfliktów regionalnych.

Państwa członkowskie[edytuj | edytuj kod]

     Członkowie Unii Europejskiej i NATO

     Członkowie UE niebędący członkami NATO

     Członkowie NATO niebędący członkami UE

Chronologia przystępowania poszczególnych państw do NATO
Etapy rozszerzania NATO w Europie
Państwa członkowskie NATO i Układu Warszawskiego w okresie 1949-1990
 Albania (od 2009)  Belgia (od 1949)  Bułgaria (od 2004)  Chorwacja (od 2009)
 Czechy (od 1999)  Dania (od 1949)  Estonia (od 2004)  Francja (od 1949)
 Grecja (od 1952)  Hiszpania (od 1982)  Holandia (od 1949)  Islandia (od 1949)
 Kanada (od 1949)  Litwa (od 2004)  Luksemburg (od 1949)  Łotwa (od 2004)
 Niemcy (od 1955/1990[4])  Norwegia (od 1949)  Polska (od 1999)  Portugalia (od 1949)
 Rumunia (od 2004)  Słowacja (od 2004)  Słowenia (od 2004)  Stany Zjednoczone (od 1949)
 Turcja (od 1952)  Węgry (od 1999)  Wielka Brytania (od 1949)  Włochy (od 1949)

NATO liczy 28 członków. Najnowszymi członkami NATO są Albania i Chorwacja, które weszły w skład organizacji 1 kwietnia 2009. Potencjalnymi kandydatami do członkostwa w NATO są: Gruzja, Finlandia, Serbia, Szwecja. Oficjalnymi kandydatami do członkostwa w sojuszu są Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra i Macedonia.

Państwa członkowskie nieuczestniczące w strukturach wojskowych NATO:

  • Grecja – od 14 sierpnia 1974 do 20 października 1980,
  • Francja – wystąpiła w 1966, częściowo powróciła w 1995, powróciła całkowicie podczas szczytu NATO w Strasburgu i Kehl 2009,
  • Hiszpania – od momentu przystąpienia do 1997.

Każde z państw przystępuje do NATO dobrowolnie, po przeprowadzeniu debaty publicznej oraz stosownej ratyfikacyjnej procedury parlamentarnej. Pakt Północnoatlantycki gwarantuje swoim członkom suwerenne prawa, ale także nakłada zobowiązania międzynarodowe, które należy bezwzględnie respektować.

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • 4 marca 1947: Wielka Brytania oraz Francja podpisały traktat z Dunkierki.
  • 17 marca 1948: Benelux, Francja, oraz Wielka Brytania podpisały traktat brukselski, będący prekursorem Paktu Północnoatlantyckiego.
  • czerwiec 1948: Rezolucja Vandenberga, uchwalona przez Senat Amerykański. Wzywała do tworzenia bloków militarnych.
  • 4 kwietnia 1949: podpisanie w Waszyngtonie Traktatu Północnoatlantyckiego ustanawiającego NATO.
  • 24 sierpnia 1949: wejście w życie Traktatu Północnoatlantyckiego i powstanie Organizacji Paktu Północnoatlantyckiego.
  • wrzesień 1950: w czasie posiedzenia Rady NATO w Nowym Jorku przyjęto koncepcję tzw. wysuniętej strategii (forward strategy) zakładającej w wypadku wojny przeniesienie działań bojowych na terytorium państw bloku wschodniego. USA wysunęły propozycję remilitaryzacji Niemiec i włączenia ich w skład sojuszu. Propozycja ta została uznana przez państwa socjalistyczne za przyjęcie kursu konfrontacji i dążenie do odrodzenia militaryzmu niemieckiego.
  • październik 1950: Komitet Obrony NATO zaakceptował plan utworzenia sił sojuszniczych złożonych z 50 dywizji, w tym: 20 francuskich, 10 amerykańskich, 10 włoskich, 5 brytyjskich i 5 z państw Beneluksu.
  • 1951: Rada NATO postanowiła przyśpieszyć proces rozbudowy sił lądowych sojuszu, które miały stanowić tzw. „tarczę” zabezpieczającą przed ewentualnym atakiem. USA i Wielka Brytania miały utworzyć siły tzw. „miecza” złożone ze strategicznego lotnictwa bombowego dysponującego bombami jądrowymi.
  • grudzień 1952: Rada NATO przyjęła zasady doktryny wojennej sojuszu oparte na amerykańskiej doktrynie „odstraszania”.
  • kwiecień 1954: na sesji Rady NATO w Paryżu uznano, że dla zrównoważenia radzieckiej przewagi w wojskach lądowych konieczne jest oparcie strategii sojuszu na użyciu taktycznej broni jądrowej. W skład sił NATO w Europie weszły amerykańskie jednostki uzbrojone w taką broń.
  • październik 1954: na posiedzeniu Rady NATO podjęto decyzję o zakończeniu okupacji Niemiec Zachodnich, przyznaniu im prawa do odbudowy sił zbrojnych oraz przyjęciu RFN do sojuszu (tzw. układy paryskie).
  • grudzień 1954: na sesji Rady NATO przyjęto amerykańską strategię „zmasowanego odwetu” zakładającą, w razie ewentualnego konfliktu, użycie broni jądrowej na dużą skalę.
  • maj 1955: zakończono proces ratyfikacji układów paryskich, co zostało uznane przez państwa „bloku wschodniego” za pretekst do utworzenia Układu Warszawskiego, który miał być odpowiedzią na remilitaryzację RFN i przyjęcie jej do NATO.
  • maj 1957: na posiedzeniu Rady NATO potwierdzono koncepcję użycia broni jądrowej w ewentualnym konflikcie. Środki przenoszenia broni jądrowej miały posiadać nie tylko siły zbrojne USA, ale i pozostałe państwa sojuszu, w tym RFN.
  • kwiecień 1958: na konferencji ministrów obrony narodowej państw NATO zatwierdzono plan rozbudowy sił sojuszu (MC-70) zakładający wzmocnienie sił w Europie przez 12 dywizji niemieckich, 4 francuskie i 2 brytyjskie. Przewidywano rozbudowę baz rakietowych i wprowadzenie na uzbrojenie środków przenoszenia broni jądrowej.
  • 1959-1960: USA rozmieściły w Europie Zachodniej wyrzutnie rakiet średniego zasięgu z głowicami jądrowymi. W Wielkiej Brytanii rozlokowano 66 wyrzutni, a we Włoszech 30 wyrzutni rakiet typu „Thor”. W Turcji zainstalowano 15 wyrzutni rakiet typu „Jupiter”. Te ostatnie sprowokowały ZSRR do rozmieszczenia rakiet średniego zasięgu na Kubie, co było przyczyną kryzysu kubańskiego.
  • grudzień 1961: na sesji Rady NATO w Paryżu omawiano problem przekształcenia sojuszu w „czwartą potęgę atomową”, co oznaczało możliwość swobodnego dostępu do broni nuklearnej wszystkich państw NATO.
  • maj 1962: na sesji Rady NATO w Atenach USA i Wieka Brytania odrzuciły plan przekształcenia NATO w „czwartą potęgę atomową”, którego rzecznikiem była Republika Federalna Niemiec. Podkreślono potrzebę rozbudowy sił konwencjonalnych przez państwa sojuszu.
  • 1966: Charles de Gaulle podjął decyzję o wycofaniu Francji ze struktur militarnych NATO. Doprowadziło to do przeniesienia głównej siedziby NATO z Paryża do Brukseli w Belgii 16 października 1967 roku. O ile w Brukseli mieści się od tamtej pory siedziba polityczna Sojuszu, główne dowództwo wojskowe osadzone zostało na południu od Brukseli, w mieście Mons.
  • 1967: przyjęcie jako oficjalnej strategii NATO amerykańskiej doktryny „elastycznego reagowania” zakładającej użycie broni jądrowej w przypadku braku możliwości odparcia ewentualnej agresji siłami konwencjonalnymi. Jednocześnie odwrócono rolę „tarczy” i „miecza”. Funkcję „tarczy” odgrywały strategiczne siły nuklearne, a „miecza” siły konwencjonalne wzmocnione taktyczną bronią jądrową.
  • grudzień 1970: przyjęcie przez Radę NATO dziesięcioletniego planu rozbudowy sił zbrojnych sojuszu (AD-70) zakładającego rozbudowę armii państw Europy Zachodniej.
  • kwiecień 1974 państwa NATO przyjęły Deklarację Atlantycką, w której głównym postulatem było ograniczenie dominacji USA i rozszerzenie współpracy państw NATO.
  • od 1976 USA zaczęły lansować wspólną doktrynę militarną sił konwencjonalnych. Oparta była na założeniach tzw. aktywnej obrony. W 1981 doktryna ta jako tzw. doktryna bitwy powietrzno-lądowej została oficjalnie przyjęta przez USA.
  • 1982: przyjęcie do sojuszu Hiszpanii.
  • 1984 – w Sztokholmie odbyła się konferencja w sprawie środków budowy zaufania i bezpieczeństwa w Europie – NATO stało się stroną rozmów rozbrojeniowych.
  • kwiecień 1991 – podczas sesji Rady NATO przyjęto deklarację o partnerstwie z krajami Europy Środkowej i Wschodniej.
  • październik 1996 – w Detroit- Clinton zapowiedział rozszerzenie sojuszu w 50. rocznicę jego utworzenia i rychłe zaproszenie kandydatów z Europy Środkowo-Wschodniej do negocjacji.
  • 27 maja 1997 w Paryżu podpisano Akt Stanowiący o Wzajemnych Stosunkach, Współpracy i Bezpieczeństwie między NATO a Federacją Rosyjską.
  • 8 lipca 1997: Trzy państwa należące niegdyś do Układu WarszawskiegoWęgry, Czechy i Polska – zostały zaproszone do przystąpienia do NATO.
  • 12 marca 1999: przyjęcie Polski, Czech i Węgier do NATO.
  • 24 marca 1999: NATO zaangażowało się w pierwszy konflikt zbrojny w Kosowie. Podjęcie tej nieudanej, 11-tygodniowej interwencji militarnej miało na celu zakończenie sześcioletniej masakry ludności cywilnej na Bałkanach.
  • 12 września 2001: Po raz pierwszy w historii NATO uruchomiło procedury związane z tzw. Artykułem Piątym, który mówi, że atak na dowolne państwo, należące do NATO, równy jest z atakiem na cały Sojusz. Stanowiło to odpowiedź na atak na Stany Zjednoczone, który miał miejsce 11 września 2001 roku.
  • 21 listopada 2002: Podczas szczytu w Pradze (Czechy), siedem nowych państw otrzymało zaproszenia do rozpoczęcia negocjacji odnośnie ich przystąpienia do Sojuszu. Były to: Estonia, Łotwa, Litwa, Słowenia, Słowacja, Bułgaria i Rumunia. Przystąpiły one do NATO 29 marca 2004 roku. W 2002 roku rozmowy odnośnie swojego członkostwa w NATO rozpoczęła Chorwacja.
  • 10 lutego 2003: W NATO nastąpił kryzys po tym, jak Francja i Belgia zawetowały uruchomienie specjalnych procedur mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa Turcji na wypadek wojny w Iraku. Niemcy odmówiły skorzystania z przysługującego im prawa zablokowania procesu, ale poparły weto.
  • 16 kwietnia 2003: NATO wyraziło zgodę na przejęcie w sierpniu dowództwa nad Międzynarodowymi Siłami Wspierającymi Bezpieczeństwo (ISAF) w Afganistanie. Decyzję taką podjęto na prośbę Niemiec i Holandii, które dotychczas dowodziły operacją ISAF. 19 ambasadorów NATO podjęło decyzję jednomyślnie. Przekazanie dowództwa nastąpiło 11 sierpnia. Była to pierwsza w historii sytuacja w której NATO prowadziło operację poza regionem północnego Atlantyku. Pierwotnie kontrolę nad misją ISAF miała przejąć Kanada.
  • 19 czerwca 2003: Nastąpiła znacząca restrukturyzacja dowództwa NATO.
  • 29 marca 2004: Bułgaria, Estonia, Łotwa, Litwa, Rumunia, Słowacja i Słowenia stały się państwami członkowskimi NATO.
  • 26 kwietnia 2005: NATO przychyla się do prośby Unii Afrykańskiej o wsparcie logistyczne misji w Darfurze.
  • 1 kwietnia 2009: Albania i Chorwacja dołączyły do Sojuszu.
  • 4 kwietnia 2009: Wybrano Andersa Fogha Rasmussena na nowego szefa NATO.
  • 28 marca 2014: Wybrano Jensa Stoltenberga na nowego szefa NATO.

Skład sił zbrojnych NATO u schyłku „zimnej wojny” w 1991[edytuj | edytuj kod]

Państwa USA RFN W.Brytania Francja Włochy Turcja Kanada Hiszpania Grecja Holandia Belgia Norwegia Portugalia Dania RAZEM
Liczba żołnierzy 1 222 980 472 330 344 440 446 950 400 960 647 400 136 500 274 000 162 500 96 900 92 000 34 400 68 000 31 700 5 174 010
Czołgi 17119 5292 1910 1568 1620 3936 309 963 1970 1283 369 224 136 390 37089
Transp. opanc. 37155 6599 5453 5510 4900 3600 1388 2288 2377 3238 2315 250 341 690 76080
Samoloty bojowe 7333 605 245 729 242 363 271 52 287 236 340 116 47 128 11267
Ładunki jądrowe 21211 300 505 22016

Źródło: The Military Balance 1990-1991

Wielkość sił zbrojnych NATO w 2012[edytuj | edytuj kod]

Liczba żołnierzy etatowych w 2012 roku.

  • Albania – 14 295
  • Belgia – 38 452
  • Bułgaria – 35 000
  • Chorwacja – 18 600
  • Czechy – 17 932
  • Dania – 26 585
  • Estonia – 4750
  • Francja – 222 215
  • Grecja – 177 600
  • Hiszpania – 123 300
  • Holandia – 61 302
  • Islandia – brak
  • Kanada – 68 250
  • Litwa – 8850
  • Luksemburg – 900
  • Łotwa – 5745
  • Niemcy – 182 927
  • Norwegia – 24 025
  • Polska – 120 000
  • Portugalia – 43 330
  • Rumunia – 73 350
  • Słowacja – 16 531
  • Słowenia – 7200
  • Stany Zjednoczone – 1 429 995
  • Turcja – 375 374
  • Węgry – 29 450
  • Wielka Brytania – 205 850
  • Włochy – 180 270
  • Razem: 3 512 078

Strategie NATO[edytuj | edytuj kod]

Strategia wojenna NATO oparta była głównie na amerykańskich koncepcjach strategicznych wynikających z oceny zagrożenia bezpieczeństwa międzynarodowego. Pierwszą z nich była strategia zmasowanego odwetu przyjęta w USA w 1950 roku a zaadaptowana przez sojusz NATO w 1957 roku. Zakładała ona wykonanie uderzeń jądrowych na państwa Układu Warszawskiego w odpowiedzi na poważniejszy atak militarny. Dopuszczała również wykonanie uprzedzającego ataku jądrowego w przypadku stwierdzenia zagrożenia bezpieczeństwa państw sojuszu. Szczególną rolę w wojnie miało odgrywać lotnictwo strategiczne oraz okręty podwodne uzbrojone w pociski balistyczne SLBM, przy czym te ostatnie z przyczyn technicznych uznawane były za broń wyłącznie odwetową. Dla zapewnienia skuteczności i szybkości działań rozbudowano system baz wojskowych rozmieszczonych wokół państw „bloku wschodniego”. Od 1953 roku na terenie Europy rozlokowano broń nuklearną w postaci rakiet średniego zasięgu i bomb jądrowych. Koalicyjny charakter strategii wojennej przejawiał się głównie w podziale zadań. Amerykańskie siły zbrojne miały wykonać strategiczne uderzenia jądrowe, operacje morskie miały być realizowane przez floty wojenne USA i państw europejskich, natomiast działania bojowe na terenie Europy miały być prowadzone głównie przez siły lądowe i lotnictwo taktyczne europejskich państw NATO[potrzebne źródło].

Przełamanie monopolu atomowego USA przez ZSRR oraz wprowadzenie na uzbrojenie Układu Warszawskiego międzykontynentalnych pocisków rakietowych skłoniło USA do zmiany strategii. W 1961 roku opracowano strategię elastycznego reagowania, która została przyjęta przez NATO w 1967 roku. Zakładała ona możliwość prowadzenia działań wojennych zarówno z wykorzystaniem broni jądrowej, jak i bez niej. W przypadku ataku państw UW przewidywano prowadzenie działań o charakterze konwencjonalnym, a w sytuacji ich niepowodzenia wykorzystanie taktycznej broni jądrowej na ograniczoną skalę. Strategiczna broń jądrowa miała być użyta dopiero po jej zastosowaniu przez ZSRR. Główną rolę w ewentualnym uderzeniu odegrać miał amerykański potencjał jądrowy, którego wykorzystanie określały plany operacyjne SIOP (Single Integrated Operational Plan). Przewidywały one różne warianty uderzeń o ograniczonym lub masowym charakterze w celu osiągnięcia założonych celów wojennych.

Zakończenie zimnej wojny przyniosło zmianę koncepcji strategicznej NATO. W 1991 została przyjęta tzw. Nowa koncepcja strategiczna. Zakładała ona utrzymanie wystarczających sił konwencjonalnych i nuklearnych zdolnych do odstraszania ewentualnych agresorów i prowadzenie działań zapobiegających ewentualnym konfliktom zbrojnym na świecie. Skoncentrowano się też na zagwarantowaniu bezpieczeństwa państw sojuszu w warunkach różnorodnych i wielokierunkowych zagrożeń międzynarodowych (konflikty etniczne i terytorialne, rozprzestrzenianie broni masowego rażenia i technologii uzbrojenia, przerwanie dostaw surowców strategicznych, terroryzm i sabotaż). W 1999 koncepcja ta uległa aktualizacji w oparciu o doświadczenia misji NATO w b. Jugosławii.

Nowa koncepcja strategiczna wprowadziła pojęcie „operacji spoza artykułu 5”, którymi są przede wszystkim „operacje reagowania kryzysowego”, czyli działania przy użyciu sił zbrojnych skierowane na usuwanie przyczyn sytuacji kryzysowych lub kryzysów zagrażających regionalnemu lub światowemu bezpieczeństwu oraz powodujących naruszenie praw człowieka[5]. Podobnie jak w operacjach pokojowych, siły interweniujące powinny działać w sposób bezstronny – nie są bowiem stroną w konflikcie. W teorii problemu w ujęciu Sojuszu Północnoatlantyckiego, przez pojęcie operacji reagowania kryzysowego rozumiane są[5]

Quote-alpha.png
Sojusznicze, wielonarodowe i wielofunkcyjne działania militarne i niemilitarne, wychodzące w swych celach militarnych poza artykuł 5 Traktatu Waszyngtońskiego

Broń jądrowa w NATO[edytuj | edytuj kod]

Broń jądrowa stanowiła ważny element strategii sojuszu będąc istotną częścią realizacji założeń jego doktryny wojennej. Początkowo jedynym państwem NATO, które dysponowało tą bronią były Stany Zjednoczone. W chwili powstania sojuszu posiadały one 235 bomb jądrowych. W 1953 roku. do państw nuklearnych NATO dołączyła Wielka Brytania, a w 1964 r. Francja. Potencjał tych państw rósł stosunkowo wolno i ustabilizował się dopiero w połowie lat siedemdziesiątych XX w. na poziomie 350 i 250 ładunków jądrowych. Początkowo broń jądrowa stanowiła „miecz” sojuszu, który miał być użyty do odparcia ewentualnej agresji. Rolę „tarczy” spełniały siły konwencjonalne. W 1967 r., po przyjęciu przez NATO amerykańskiej doktryny elastycznego reagowania, siły jądrowe przejęły rolę „tarczy”, którą z czasem określano jako „parasol jądrowy”[6].

Do dyspozycji NATO wydzielono ponad 65% ładunków jądrowych USA, które rozlokowane były na terenie Europy oraz zainstalowane na okrętach podwodnych. Pod koniec lat siedemdziesiątych z posiadanych przez Amerykanów 24 tys. ładunków jądrowych do NATO wydzielono 15818 ładunków. Obejmowały one: 624 głowice na okrętach podwodnych, 660 ładunków przenoszonych przez strategiczne samoloty bombowe i 14534 ładunki operacyjne i taktyczne. Z tych ostatnich na terenie RFN zmagazynowano ok. 10 tys. ładunków, z czego połowę stanowiły jądrowe pociski artyleryjskie. Około 2500 ładunków miały wykorzystać w razie wojny wojska RFN. Pozostałą część arsenału jądrowego NATO stanowił potencjał Wielkiej Brytanii obejmujący: 192 głowice pocisków balistycznych na okrętach podwodnych i 158 ładunków operacyjno-taktycznych oraz Francji posiadającej 250 ładunków jądrowych[7].

W 2002 roku państwa o potencjale nuklearnym NATO miały w swoich arsenałach 11041 ładunków jądrowych, w tym 2089 strategicznych[6].

Zadania i cele[edytuj | edytuj kod]

Podstawowym aktem prawnym, będącym podstawą działania NATO jest podpisany 4 kwietnia 1949 roku w Waszyngtonie Traktat Północnoatlantycki, zwany tez traktatem waszyngtońskim. Umowa jest w istocie bardzo prostym dokumentem złożonym z 14 artykułów określających najważniejsze zobowiązania sojuszników wobec siebie z osobna, jak i Sojuszu jako całości. Szczególnie ważny z punktu widzenia aspektu obronności jest art. 5, stanowiący że każdy atak zbrojny z zewnątrz zwrócony przeciwko jednemu lub kilku państwom członkowskim traktowany będzie jako atak przeciwko całej organizacji. Zawarta w tym artykule formuła casus foederis jest szczególnym rodzajem solidarności wojskowej między członkami Sojuszu. NATO jest organizacją stawiającą sobie za cel zbiorową ochronę swoich członków, jako podstawę zachowania pokoju i umocnienia bezpieczeństwa międzynarodowego. Z prawnomiędzynarodowego punktu widzenia NATO jest międzynarodową organizacją opartą na sojuszniczym systemie bezpieczeństwa. Zgodnie z Traktatem Waszyngtońskim każde państwo członkowskie zobowiązuje się przyczyniać do rozwoju pokojowych i przyjaznych stosunków międzynarodowych oraz dbać o zachowanie bezpieczeństwa własnego oraz innych członków sojuszu i wzmacniać swoje siły zbrojne.

Głównym celem Sojuszu jest zagwarantowanie – środkami politycznymi i militarnymi – wolności i bezpieczeństwa wszystkim państwom członkowskim. Do osiągnięcia tego celu NATO wykonuje podstawowe zadania w zakresie bezpieczeństwa:

  • zapewnia fundament trwałego bezpieczeństwa w Europie, opartego na rozwoju instytucji demokratycznych i pokojowym rozwiązywaniu konfliktów;
  • zapewnia środki odstraszania i obrony przed jakąkolwiek formą ataku na terytorium każdego państwa członkowskiego;
  • rozwija bezpieczeństwo międzynarodowe poprzez stałą i aktywną współpracę ze wszystkimi państwami partnerskimi należącymi do programu Partnerstwo dla pokoju (PdP) oraz Euroatlantyckiej Rady Partnerstwa;
  • wysyła swoje misje wojskowe do państw, na terytorium których toczy się konflikt zbrojny, celem zażegnania tego konfliktu.

Organizacja i działanie[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Szczyt NATO.

W ramach ustaleń na konferencji NATO (Praga 2002), w 2003 zmianie uległa struktura ośrodków decyzyjnych sojuszu. Nowa struktura odchodzi od geograficznego podziału dowództw na rzecz podziału kompetencyjnego. Funkcje operacyjne zostały podzielone pomiędzy nowo powołane Dowództwo Sił Sojuszniczych NATO ds. Operacji (ACO) i Dowództwo Sił Sojuszniczych NATO ds. Transformacji (ACT).

Spotkanie na szczycie NATO, 2002

Sekretarze generalni NATO[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Sekretarz generalny NATO.

Najwyższe stanowisko polityczne w Sojuszu, które zgodnie z przyjętą praktyką obsadzane jest przez cywilnych polityków europejskich.

  1. Hastings Lionel Ismay (Wielka Brytania): 4 kwietnia 1952 – 16 maja 1957,
  2. Paul-Henri Spaak (Belgia): 16 maja 1957 – 21 kwietnia 1961,
  3. Dirk Stikker (Holandia): 21 kwietnia 1961 – 1 sierpnia 1964,
  4. Manlio Brosio (Włochy): 1 sierpnia 1964 – 1 października 1971,
  5. Joseph Luns (Holandia): 1 października 1971 – 25 czerwca 1984,
  6. Peter Carington (Wielka Brytania): 25 czerwca 1984 – 1 lipca 1988,
  7. Manfred Wörner (Niemcy): 1 lipca 1988 – 13 sierpnia 1994,
  8. Sergio Balanzino (Włochy): 13 sierpnia – 17 października 1994,
  9. Willy Claes (Belgia): 17 października 1994 – 20 października 1995,
  10. Sergio Balanzino (Włochy): 20 października – 5 grudnia 1995,
  11. Javier Solana (Hiszpania): 5 grudnia 1995 – 6 października 1999,
  12. George Robertson (Wielka Brytania): 14 października 1999 – 1 stycznia 2004,
  13. Jaap de Hoop Scheffer (Holandia): 1 stycznia 2004 – 1 sierpnia 2009,
  14. Anders Fogh Rasmussen (Dania): 1 sierpnia 2009 – 30 września 2014.
  15. Jens Stoltenberg (Norwegia): 1 października 2014 –

Naczelni Dowódcy Połączonych Sił Zbrojnych NATO w Europie[edytuj | edytuj kod]

Funkcję naczelnego dowódcy Połączonych Sił Zbrojnych NATO od chwili powstania sojuszu pełnili generałowie amerykańskich sił zbrojnych.

Lp. Stopień, imię, nazwisko Objęcie funkcji Zakończenie pełnienia funkcji
1 Generał Dwight D. Eisenhower US Army 2 kwietnia 1951 30 maja 1952
2 Generał Matthew B. Ridgway US Army 30 maja 1952 11 lipca 1953
3 Generał Alfred M. Gruenther US Army 11 lipca 1953 20 listopada 1956
4 Generał Lauris Norstad US Air Force 20 listopada 1956 1 stycznia 1963
5 Generał Lyman L. Lemnitzer US Army 1 stycznia 1963 1 lipca 1969
6 Generał Andrew J. Goodpaster US Army 1 lipca 1969 15 grudnia 1974
7 Generał Alexander M. Haig US Army 15 grudnia 1974 29 czerwca 1979
8 Generał Bernard W. Rogers US Army 29 czerwca 1979 26 czerwca 1987
9 Generał John R. Galvin US Army 26 czerwca 1987 24 czerwca 1992
10 Generał John M. Shalikashvili US Army 24 czerwca 1992 22 października 1993
11 Generał George A. Joulwan US Army 22 października 1993 11 lipca 1997
12 Generał Wesley K. Clark US Army 11 lipca 1997 3 maja 2000
13 Generał Joseph W. Ralston US Air Force 3 maja 2000 2003
14 Generał James L. Jones US Marine Corps 2003 2006
15 Generał John Craddock US Army 2006 2009
16 Admirał James G. Stavridis US Navy 2009 maj 2013
17 General Philip Breedlove US Air Force maj 2013

Operacje pokojowe i stabilizacyjne NATO[edytuj | edytuj kod]

Opinia publiczna w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Tylko 45% badanych obywateli Polski, według raportu German Marshall Fund. z 2012 roku, uważa, że sojusz atlantycki jest istotny dla bezpieczeństwa Polski.

Spośród badanych 15 krajów w Polsce najmniej respondentów, 29% popiera NATO i fakt interwencji zbrojnej w Libii. Inwazję na Irak popiera tylko 26% badanych Polaków (najmniej w UE), zbrojną interwencję w Afganistanie popiera 27 proc.[8]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło Pakt Północnoatlantycki w Wikisłowniku

Przypisy

  1. Stałe Przedstawicielstwo RP przy NATO – Polish Delegation to NATO.
  2. Art. 11 traktatu stanowi, że wejdzie on w życie, gdy dokumenty ratyfikacji zostaną złożone w depozycie rządu Stanów Zjednoczonych Ameryki przez większość sygnatariuszy, co nastąpiło 24 sierpnia 1949.
  3. Traktat Północnoatlantycki sporządzony w Waszyngtonie dnia 4 kwietnia 1949 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 87, poz. 970).
  4. Po zjednoczeniu Niemiec w 1990 roku terytorium NRD stało się częścią Republiki Federalnej Niemiec, co było równoznaczne z włączeniem go do NATO.
  5. 5,0 5,1 Czupryński Andrzej, „Współczesna sztuka operacyjna”, Akademia Obrony Narodowej, Warszawa 2009, s. 240-250.
  6. 6,0 6,1 Natural Resources Defense Council (ang.). nrdc.org. [dostęp 2009-12-23].
  7. Bernard Woźniecki, „NATO lat osiemdziesiątych”, Warszawa 1982.
  8. Według raportu GMF Polacy coraz bardziej nie lubią USA, NATO, Obamy i Rosji – Wiadomości – WP.PL.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Julian Kaczmarek, „NATO w systemie bezpieczeństwa świata”, Wyd. Alta-2, Wrocław 1998, ISBN 83-86882-42-5.
  • Robert Kupiecki, „Siła i solidarność. Strategia NATO 1949-1989”, Wyd. Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, Warszawa 2009, ISBN 978-83-89607-59-1.
  • „NATO. Vademecum”, Wyd. Bellona, Warszawa 1995, ISBN 978-83-11-08538-1.
  • Bernard Woźniecki, „NATO lat osiemdziesiątych”, Wyd. MON, Warszawa 1982, ISBN 83-11-06854-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]