Curtiss NC-4

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z NC-4)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Curtiss NC-4
NC-4, po powrocie do USA, 1919
NC-4, po powrocie do USA, 1919
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent Curtiss Aeroplane and Motor Company
Konstruktor Glenn Curtiss
Typ łódź latająca
Konstrukcja dwupłat konstrukcji mieszanej, podwozie pływakowe
Załoga 6
Historia
Data oblotu 30 kwietnia 1919
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Napęd 4× 12-cylindrowy silnik widlasty chłodzony cieczą Liberty L-12
Moc 1200 kW (1600 KM)
4× 300 kW (400 KM)
Wymiary
Rozpiętość 38,40 m
Długość 20,80 m
Wysokość 7,40 m
Powierzchnia nośna 221,0
Masa
Własna 7260 kg
Użyteczna 5440 kg
Startowa 12700 kg
Osiągi
Prędkość maks. 156 km/h
Prędkość minimalna 100 km/h
Pułap 1370 m
Zasięg 2352 km
Współczynnik obciążenia konstrukcji 56,3 kg/m²
Dane operacyjne
Uzbrojenie
karabin maszynowy z przodu kadłuba, 1× karabin maszynowy z tyłu kadłuba
Wyposażenie dodatkowe
przygotowane miejsce dla bomb głębinowych
Użytkownicy
Stany Zjednoczone
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Curtiss NC-4 – amerykański wodnosamolot w układzie łodzi latającej, firmy Curtiss. Pierwsza maszyna cięższa od powietrza, która przeleciała nad Atlantykiem. W maju 1919 roku NC-4 pokonał w dziewiętnastodniowym locie z międzylądowaniami Ocean Atlantycki.

Pomysł przelotu nad oceanem był wynikiem idei jeszcze z czasów I wojny światowej, podczas której alianckie statki były masowo atakowane przez okręty podwodne nieprzyjaciela. Projektanci zaczęli wtedy myśleć nad samolotem zdolnym pokonać trasę ze Stanów Zjednoczonych do Europy za pomocą swojego napędu.

Lot transatlantycki[edytuj | edytuj kod]

Misja lotu transatlantyckiego rozpoczęła się 8 maja 1919 roku. Maszyna została zbudowana na podstawie dwóch innych łodzi latających: NC-1 i NC-3. 16 maja NC-4 wyruszyła z Nowej Fundlandii by pokonać najdłuższy odcinek trasy – do Azorów. Udało to się osiągnąć po 15 godzinach lotu i dość szczęśliwym lądowaniu okupionym usterkami. Po niezbędnych naprawach, zespół ruszył z powrotem i 27 mają wylądował w Lizbonie, Portugalia. Był to pierwszy w historii ludzkości przelot nad Oceanem Atlantyckim. Łączny czas spędzony w powietrzu wyniósł 26 godzin. Później NC-4 poleciała do Anglii, by 31 maja w Plymouth świętować olbrzymi sukces.

Sukces trwał jednak bardzo krótko – wydarzenie zostało szybko przyćmione przez przelot Alcocka i Browna bez międzylądowania niespełna miesiąc później.

Załoga[edytuj | edytuj kod]

  • Albert Cushing Read – dowódca/nawigator
  • Walter Hinton – pilot
  • Elmer F. Stone – pilot
  • James L. Breese – inżynier lotu
  • Eugene "Smokey" Rhoads – inżynier lotu
  • Herbert Rood – operator radia pokładowego

Dodatkowo miał lecieć również E. H. Howard, ale tuż przed misją stracił w wypadku dłoń wskutek czego jego miejsce zajął Rhoads.

NC-4 jest aktualnie eksponowany w Naval Aviation Museum w Pensacola, Floryda.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]