NHL (2011/2012)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
NHL 2011/2012
Gtk-go-back-ltr.svg 2010/2011 2012/2013 Gtk-go-forward-ltr.svg
Sezon regularny
Termin 6 października 2011-7 kwietnia 2012
Liczba drużyn 30
Liczba kolejek 82
Mecze 1230
Strzelone gole 6726 (5.47 na mecz)
Najskuteczniejszy zawodnik Rosja Jewgienij Małkin
(Pittsburgh Penguins)
Presidents' Trophy Vancouver Canucks
Playoff
Mecze 85
Strzelone gole 414 (4.87 na mecz)
Mistrz Konferencji Zachodniej Los Angeles Kings
Mistrz Konferencji Wschodniej New Jersey Devils
Najskuteczniejszy zawodnik Słowenia Anže Kopitar
(Los Angeles Kings)
MVP Stany Zjednoczone Jonathan Quick
(Los Angeles Kings)
Puchar Stanleya
Mistrz Los Angeles Kings
Finalista New Jersey Devils

Sezon NHL 2011/2012 był 94. sezonem gry National Hockey League, a 95. jej działalności. Pierwsze mecze sezonu odbyły się 6 października 2011 roku. W tym dniu odbyło się trzy spotkania, w tym konfrontacja drużyn: Philadelphia Flyers oraz obrońcą tytułu mistrzowskiego Boston Bruins[1]. Po raz piąty sezon rozpoczął się meczami w Europie. Rozegrane zostały one w dniach 7-8 października w trzech miastach: Helsinkach, Sztokholmie oraz w Berlinie w ramach NHL Premiere[2]. 29 stycznia 2012 roku w Ottawie w hali Scotiabank Place rozegrany został NHL All-Star Game[3]. Sezon zasadniczy zakończył się 7 kwietnia 2012 roku. Cztery dni później rozegrany został pierwszy mecz playoff. Ostatni mecz finałowy Pucharu Stanleya rozegrano 11 czerwca.

Po zakończeniu poprzedniego sezonu klub Atlanta Thrashers zmienił siedzibę na Winnipeg[4] i postanowiono, że od tego sezonu będzie występował pod nazwą Winnipeg Jets[5]. Jest to pierwsze przeniesienie zespołu NHL od sezonu 1997/1998 kiedy to drużyna Hartford Whalers przeniosła się do Raleigh zmieniając nazwę na Carolina Hurricanes. NHL po tej zmianie nie przeprowadziła reorganizacji ligi przez co Jets zajęli miejsce Thrashers w dywizji południowo-wschodniej.

Wydarzenia przedsezonowe[edytuj | edytuj kod]

NHL Entry Draft 2011[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: NHL Entry Draft 2011.

W dniach 24-25 czerwca 2011 roku w stolicy stanu Minnesota - Saint Paul w hali Xcel Energy Center[6] odbył się czterdziesty dziewiąty w historii draft, w którym drużyny NHL mogą wybrać zawodników, którzy urodzili się pomiędzy 1 stycznia 1991 a 14 września 1993 roku[7]. Z numerem pierwszym wybranym został Kanadyjczyk Ryan Nugent-Hopkins, pochodzący z klubu Red Deer Rebels, środkowy ten został wybrany przez drużynę Edmonton Oilers. Łącznie zostało wybranych 211 graczy z 11 państw: 82 z Kanady, 60 ze Stanów Zjednoczonych, Szwecji, Czech, Finlandii, Rosji, Słowacji, Niemiec, Norwegii, Szwajcarii, Danii.

W pierwszej trójce draftu znaleźli się również: szwedzki prawoskrzydłowy - Gabriel Landeskog, który przeszedł do Colorado Avalanche. Trzecim zawodnikiem draftu był Kanadyjczyk, środkowy - Jonathan Huberdeau, który przeszedł do Florida Panthers.

Mecze towarzyskie w Europie[edytuj | edytuj kod]

Cztery drużyny NHL rozegrały przed rozpoczęciem sezonu mecze w Europie z miejscowymi drużynami w ramach NHL Premiere Challenge. Cztery mecze, w czterech różnych państwach zagrała drużyna New York Rangers i wygrała 3 z nich, ulegając tylko szwajcarskiej drużynie EV Zug. Pozostałe trzy drużyny, Anaheim Ducks, Los Angeles Kings i Buffalo Sabres, zagrały po jednym meczu i wszystkie zwyciężyły[8].

Data Hala Drużyna europejska Drużyna NHL Wynik
29 września Tesla Arena, Praga Czechy Sparta Praga New York Rangers 0:2
30 września Scandinavium, Göteborg Szwecja Frölunda HC New York Rangers 2:4
2 października Ondrej Nepela Arena, Bratysława Słowacja Slovan Bratysława New York Rangers 1:4
3 października Bossard Arena, Zug Szwajcaria EV Zug New York Rangers 8:4
4 października Hartwall Areena, Helsinki Finlandia Jokerit Helsinki Anaheim Ducks 3:4 d.
4 października O2 World Hamburg, Hamburg Niemcy Hamburg Freezers Los Angeles Kings 4:5
4 października SAP Arena, Mannheim Niemcy Adler Mannheim Buffalo Sabres 3:8

Sezon zasadniczy[edytuj | edytuj kod]

Każda z 30 drużyn rozegra w sumie 82 meczów sezonu zasadniczego - 24 meczów z drużynami z tej samej dywizji, 40 meczów z drużynami z pozostałych dywizji tej samej konferencji oraz 18 meczów z drużynami opozycyjnej konferencji[9].

NHL Premiere[edytuj | edytuj kod]

Cztery drużyny, które rozgrywały mecze towarzyskie w Europie, zagrały ze sobą 7 i 8 października w ramach NHL Premiere. Drużyny zmierzyły się w Szwecji, Finlandii oraz po raz pierwszy w Niemczech. Pierwszego dnia Anaheim podjęło Buffalo w Hartwall Arena w Helsinkach, a NY Rangers Los Angeles w Ericsson Globe w Sztokholmie. Następnego dnia mecze rozegrały NY Rangers z Anaheim w Sztokholmie oraz Buffalo z Los Angeles w O2 World w Berlinie.[8]

Data Miejsce Drużyna 1 Drużyna 2 Wynik
7 października Finlandia Helsinki Anaheim Ducks Buffalo Sabres 1:4
7 października Szwecja Sztokholm Los Angeles Kings New York Rangers 3:2
8 października Szwecja Sztokholm Anaheim Ducks New York Rangers 2:1
8 października Niemcy Berlin Buffalo Sabres Los Angeles Kings 4:2

NHL Winter Classic[edytuj | edytuj kod]

2 stycznia 2012 roku odbyła się piąta edycja NHL Winter Classic. Mecz rozegrany został na stadionie Citizens Bank Park w Filadelfii. Gospodarze - Philadelphia Flyers podejmowali New York Rangers. Po raz pierwszy NHL Winter Classic odbyło się 2 stycznia, a nie jak to miało miejsce w poprzednich latach pierwszego. Dla drużyny z Filadelfii był to drugi taki mecz. Pierwszy zagrali w 2010 roku na Fenway Park w Bostonie przeciwko Boston Bruins i przegrali 2:1.[10]. W tej edycji również Flyers przegrali jedną bramką, ulegając drużynie z Nowego Jorku rezultatem 2:3[11]. Nie zaplanowano jak w poprzednim sezonie meczu Heritage Classic[11].

Weekend Gwiazd[edytuj | edytuj kod]

Weekend Gwiazd rozpoczął się 26 stycznia draftem w Casino du Lac-Leamy na przedmieściach miasta organizatora - Ottawy w Gatineau. Wyboru dokonywali: Szwed Daniel Alfredsson - przedstawiciel gospodarzy oraz Zdeno Chára - przedstawiciel zdobywcy Pucharu Stanleya. Po zwycięstwie w losowaniu pierwszego wyboru dokonał Chara, który wybrał Rosjanina Pawieła Daciuka[12]. Dwa dni później odbył się w sobotę 28 stycznia odbył się konkurs umiejętności. W pierwszej części weekendu gwiazd zwyciężyła drużyna Alfredssona zwyciężając wynikiem 21:12[13]. Podczas konkursu na najmocniejszy strzał Zdeno Chára poprawił dotychczasowy rekord NHL, również ustanowiony przez niego. Nowy rekord wynosi obecnie 175,1 km/h[14]. W niedzielę 29 stycznia 2012 roku odbył się o godzinie 16:00 czasu miejscowego NHL All-Star Game - mecz gwiazd[15]. Zwyciężyła w nim drużyna Cháry zwyciężając 12:9. Najbardziej wartościowym zawodnikiem meczu został wybrany Słowak - Marián Gáborík[16].

Tabela[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja końcowa[17]

Konferencja Wschodnia
Dywizja Atlantycka
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone New York Rangers 82 51 24 7 226-187 +39 109
2 Stany Zjednoczone Pittsburgh Penguins 82 51 25 6 282-221 +61 108
3 Stany Zjednoczone Philadelphia Flyers 82 47 26 9 264-232 +32 103
4 Stany Zjednoczone New Jersey Devils 82 48 28 6 228-209 +19 102
5 Stany Zjednoczone New York Islanders 82 34 37 11 203-255 -52 79
Dywizja Północno-wschodnia
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone Boston Bruins 82 49 29 4 269-202 +67 102
2 Kanada Ottawa Senators 82 41 31 10 249-240 +9 92
3 Stany Zjednoczone Buffalo Sabres 82 39 32 11 218-230 -12 89
4 Kanada Toronto Maple Leafs 82 35 37 10 231-264 -33 80
5 Kanada Montreal Canadiens 82 31 35 16 212-226 -14 78
Dywizja Południowo-zachodnia
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone Florida Panthers 82 38 26 18 203-227 -24 94
2 Stany Zjednoczone Washington Capitals 82 42 32 8 222-230 -7 92
3 Stany Zjednoczone Tampa Bay Lightning 82 38 36 8 235-281 -46 84
4 Kanada Winnipeg Jets 82 37 35 10 225-246 -21 84
5 Stany Zjednoczone Carolina Hurricanes 82 33 33 16 213-243 -30 82
Konferencja Zachodnia
Dywizja Centralna
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone St. Louis Blues 82 49 22 11 210-165 +45 109
2 Stany Zjednoczone Nashville Predators 82 48 26 8 237-210 +27 104
3 Stany Zjednoczone Detroit Red Wings 82 48 28 8 248-203 +45 102
4 Stany Zjednoczone Chicago Blackhawks 82 45 26 11 248-238 +10 101
5 Stany Zjednoczone Columbus Blue Jackets 82 29 46 7 202-262 -60 65
Dywizja Północno-zachodnia
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1 Kanada Vancouver Canucks 82 51 22 9 249-198 +51 111
2 Kanada Calgary Flames 82 37 29 16 202-226 -24 90
3 Stany Zjednoczone Colorado Avalanche 82 41 35 6 208-220 -12 88
4 Stany Zjednoczone Minnesota Wild 82 35 36 11 177-226 -49 81
5 Kanada Edmonton Oilers 82 32 40 10 212-239 -27 74
Dywizja Pacyficzna
Lp. Drużyna M Z P DK Br Bl Pkt
1 Stany Zjednoczone Phoenix Coyotes 82 42 27 13 216-204 +12 97
2 Stany Zjednoczone San Jose Sharks 82 43 29 10 228-210 +18 96
3 Stany Zjednoczone Los Angeles Kings 82 40 27 15 194-179 +15 95
4 Stany Zjednoczone Dallas Stars 82 42 35 5 211-222 -11 89
5 Stany Zjednoczone Anaheim Ducks 82 34 36 12 204-231 -27 80
Legenda: Lp. - miejsce, M - mecze, Z - zwycięstwa, P - porażki, DK — porażki po dogrywce lub rzutach karnych, Br - bramki, Bl - bilans bramkowy, Pkt - punkty     = mistrz dywizji,     = awans do playoff

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Statystyki zaktualizowane po wszystkich 1230 meczach:[18]

Zawodnicy z pola:

Gole Asysty Punkty +/-
Kanada Steven Stamkos 60 Szwecja Henrik Sedin 67 Rosja Jewgienij Małkin 109 Kanada Patrice Bergeron +36
Rosja Jewgienij Małkin 50 Kanada Claude Giroux 65 Kanada Steven Stamkos 97 Kanada Tyler Seguin +34
Słowacja Marian Gaborik 41 Rosja Jewgienij Małkin 59 Kanada Claude Giroux 93 Słowacja Zdeno Chára +33
Kanada James Neal 40 Szwecja Erik Karlsson 59 Kanada Jason Spezza 84 Kanada Chris Kelly +33
Rosja Aleksandr Owieczkin 38 Kanada Joe Thornton 59 Rosja Ilja Kowalczuk 83 Kanada Brad Marchand +31

Bramkarze:[19][20]

Obrony (w %) GAA[21] Shutouty Zwycięstwa
Kanada Brian Elliott .940 Kanada Brian Elliott 1.56 Stany Zjednoczone Jonathan Quick 10 Finlandia Pekka Rinne 43
Stany Zjednoczone Cory Schneider .937 Stany Zjednoczone Jonathan Quick 1.95 Kanada Brian Elliott 9 Kanada Marc-Andre Fleury 42
Szwecja Henrik Lundqvist .930 Stany Zjednoczone Cory Schneider 1.96 Szwecja Henrik Lundqvist 8 Szwecja Henrik Lundqvist 39
Kanada Mike Smith .930 Szwecja Henrik Lundqvist 1.97 Kanada Mike Smith 8 Kanada Mike Smith 38
Stany Zjednoczone Jonathan Quick .929 Słowacja Jaroslav Halák 1.97 Słowacja Jaroslav Halák 6 Stany Zjednoczone Jimmy Howard 35

Playoff[edytuj | edytuj kod]

Rozstawienie[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu sezonu zasadniczego 16 zespołów zapewniło sobie start w fazie playoff. Drużyna Vancouver Canucks zdobywca Presidents' Trophy uzyskała najlepszy wynik w lidze zdobywając w 82 spotkaniach 111 punktów. Jest to najwyżej rozstawiona drużyna. Kolejne miejsce rozstawione uzupełniają mistrzowie dywizji: New York Rangers, Boston Bruins, Florida Panthers, St. Louis Blues oraz Phoenix Coyotes.

Konferencja Wschodnia[edytuj | edytuj kod]

  1. New York Rangers – mistrz dywizji atlantyckiej i konferencji wschodniej w sezonie zasadniczym oraz 109 punktów.
  2. Boston Bruins – mistrz dywizji północno-wschodniej, 102 punkty
  3. Florida Panthers - mistrz dywizji południowo-zachodniej, 94 punkty
  4. Pittsburgh Penguins – 108 punktów (51 zwycięstw)
  5. Philadelphia Flyers - 103 punktów (47 zwycięstw)
  6. New Jersey Devils - 102 punkty (48 zwycięstw)
  7. Washington Capitals – 92 punkty (42 zwycięstwa)
  8. Ottawa Senators – 92 punkty (41 zwycięstw)

Konferencja Zachodnia[edytuj | edytuj kod]

  1. Vancouver Canucks – mistrz dywizji północno-zachodniej i konferencji zachodniej w sezonie zasadniczym, zdobywca Presidents' Trophy oraz 111 punktów.
  2. St. Louis Blues – mistrz dywizji centralnej, 109 punktów
  3. Phoenix Coyotes – mistrz dywizji pacyficznej, 97 punktów
  4. Nashville Predators – 104 punkty (48 zwycięstw)
  5. Detroit Red Wings – 102 punkty (48 zwycięstw)
  6. Chicago Blackhawks – 101 punktów (45 zwycięstw)
  7. San Jose Sharks – 96 punktów (43 zwycięstwa)
  8. Los Angeles Kings – 95 punktów (40 zwycięstw)

Drzewko playoff[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu sezonu zasadniczego rozpocznie się walka o mistrzostwo ligi w fazie playoff, która rozgrywana będzie w czterech rundach. Drużyna, która zajęła wyższe miejsce w sezonie zasadniczym w nagrodę zostaje gospodarzem ewentualnego siódmego meczu. Z tym, że zdobywca Presidents' Trophy (w tym wypadku Vancouver Canucks) zawsze jest gospodarzem siódmego meczu. Wszystkie cztery rundy rozgrywane są w formuje do czterech zwycięstw wg schematu: 2-2-1-1-1, czyli wyżej rozstawiony rozgrywa mecze: 1 i 2 oraz ewentualnie 5 i 7 we własnej hali. Niżej rozstawiona drużyna rozgrywa mecze w swojej hali: trzeci, czwarty oraz ewentualnie szósty.

  Ćwierćfinały Konferencji Półfinały Konferencji Finały Konferencji Finał Pucharu Stanleya
                                     
1  New York Rangers 4     1  New York Rangers 4  
8  Ottawa Senators 3     7  Washington Capitals 3  


2  Boston Bruins 3 Konferencja Wschodnia
7  Washington Capitals 4  
    1  New York Rangers 2  
  6  New Jersey Devils 4  
3  Florida Panthers 3  
6  New Jersey Devils 4  
4  Pittsburgh Penguins 2   5  Philadelphia Flyers 1
5  Philadelphia Flyers 4     6  New Jersey Devils 4  


  W  New Jersey Devils 2
  Z  Los Angeles Kings 4
1  Vancouver Canucks 1     2  St. Louis Blues 0
8  Los Angeles Kings 4     8  Los Angeles Kings 4  
2  St. Louis Blues 4
7  San Jose Sharks 1  
  3  Phoenix Coyotes 1
  8  Los Angeles Kings 4  
3  Phoenix Coyotes 4  
6  Chicago Blackhawks 2   Konferencja Zachodnia
4  Nashville Predators 4   3  Phoenix Coyotes 4
5  Detroit Red Wings 1     4  Nashville Predators 1  

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Nagroda Zawodnik Drużyna
Art Ross Memorial Trophy Rosja Jewgienij Małkin Pittsburgh Penguins
Bill Masterton Memorial Trophy Stany Zjednoczone Max Pacioretty Montreal Canadiens
Calder Memorial Trophy Szwecja Gabriel Landeskog Colorado Avalanche
Conn Smythe Trophy Stany Zjednoczone Jonathan Quick Los Angeles Kings
Frank J. Selke Trophy Kanada Patrice Bergeron Boston Bruins
Hart Memorial Trophy Rosja Jewgienij Małkin Pittsburgh Penguins
Jack Adams Award Kanada Ken Hitchcock St. Louis Blues
James Norris Memorial Trophy Szwecja Erik Karlsson Ottawa Senators
King Clancy Memorial Trophy Szwecja Daniel Alfredsson Ottawa Senators
Lady Byng Memorial Trophy Kanada Brian Campbell Florida Panthers
Lester Patrick Trophy Stany Zjednoczone Bob Chase-Wallenstein
Kanada Dick Patrick
Ted Lindsay Award Rosja Jewgienij Małkin Pittsburgh Penguins
Mark Messier Leadership Award Kanada Shane Doan Phoenix Coyotes
Maurice 'Rocket' Richard Trophy Kanada Steven Stamkos Tampa Bay Lightning
NHL Foundation Player Award Kanada Mike Fisher Nashville Predators
NHL General Manager of the Year Award Kanada Doug Armstrong Phoenix Coyotes
NHL Plus/Minus Award Kanada Patrice Bergeron Boston Bruins
Roger Crozier Saving Grace Award Kanada Brian Elliott St. Louis Blues
Trofeum Vezina Szwecja Henrik Lundqvist New York Rangers
William M. Jennings Trophy Kanada Brian Elliott
Słowacja Jaroslav Halák
St. Louis Blues
Presidents' Trophy Vancouver Canucks
Prince of Wales Trophy New Jersey Devils
Clarence S. Campbell Bowl Los Angeles Kings
Puchar Stanleya Los Angeles Kings

Przypisy

  1. Matt Kalman: Flyers spoil party by beating Bruins 2-1 (ang.). nhl.com. [dostęp 6.10.2011].
  2. 2011 NHL Premiere teams, locations revealed (ang.). nhl.com. [dostęp 11.04.2011].
  3. Dave Lozo: NHL announces Ottawa as 2012 All-Star Game host (ang.). nhl.com. [dostęp 15.09.2010].
  4. PAP: NHL: Wielki hokej wraca po 15 latach do Winnipeg (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 20.05.2011].
  5. PAP: Winnipeg Jets zamiast Thrashers (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 25.06.2011].
  6. Wild to host '11 NHL draft (ang.). espn.com. [dostęp 10.04.2010].
  7. NHL Draft Guide (ang.). proicehockey.about.com. [dostęp 21 czerwca 2011].
  8. 8,0 8,1 2011 NHL Premiere teams, locations revealed (ang.). nhl.com. [dostęp 11.04.2011].
  9. NHL owners finally approve schedule change; Nashville sale approved (ang.). thehockeynews.com. [dostęp 29.11.2007].
  10. Reports: Flyers host Rangers, Jan. 2 NHL Winter Classic at Citizens Bank Park in Philadelphia (ang.). nhl.com. [dostęp 13.05.2011].
  11. 11,0 11,1 Rangers turn away Flyers as Mike Rupp, Henrik Lundqvist fuel Winter Classic rally (ang.). espn.go.com. [dostęp 2.01.2012].
  12. jrk: Składy na Mecz Gwiazd wybrane (pol.). hokej.net. [dostęp 27.01.2012].
  13. jrk: Weekend Gwiazd: Chára rekordzistą, Kane Supermanem (WIDEO) (pol.). hokej.net. [dostęp 29.01.2012].
  14. Erin Nicks: Chara sets record while keeping Hardest Shot title (ang.). nhl.com. [dostęp 28.01.2012].
  15. 2012 NHL ALL-STAR WEEKEND - SCHEDULE OF EVENTS (ang.). nhl.com. [dostęp 20.01.2012].
  16. Mnóstwo goli i świetna zabawa w Meczu Gwiazd NHL (pol.). interia.pl. [dostęp 30.01.2012].
  17. 2011-2012 Division Standings (ang.). nhl.com. [dostęp 11.04.2012].
  18. 2011-2012 Regural Season Stats (ang.). nhl.com. [dostęp 31.03.2011].
  19. Dotyczy bramkarzy grających w przynajmniej 1800 minut (30 meczów)
  20. 2011-2012 - Regular Season - Goaltender (ang.). nhl.com. [dostęp 11.04.2012].
  21. Średnia straconych bramek na mecz

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]