NTV (Rosja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
NTV
НТВ
NTVНТВ
Data startu 10 października 1993
Format obrazu 16:9
Właściciel Gazprom-media
Systemy
emisji sygnału
SECAM
Kraj nadawania  Rosja
Język rosyjski
Siedziba Moskwa
Strona internetowa

OAO Telekompania NTV (rus. ОАО Телекомпания НТВ) - rosyjska stacja telewizyjna, należąca do Gazprom-media. NTV powstała 10 października 1993. Przed inauguracją Putina w maju 2000 roku programy NTV regularnie mówiły o korupcji władzy zwierzchniej, o przestępstwach wobec ludności cywilnej w ramach „operacji kontrterrorystycznych”. Krytykowali pełzającą „resowietyzację”, umożliwiali wejście na wizję liderom opozycji. Wojna Putina z NTV trwała rok i zakończyła się zajęciem siłą pomieszczeń stacji telewizyjnej znajdujących się na ósmym piętrze ośrodka telewizyjnego „Ostankino”. Minister prasy Federacji Rosyjskiej Michaił Lesin osobiście podpisał tak zwany „Protokół nr 6”, gwarantujący głównemu akcjonariuszowi NTV Władimirowi Gusinskiemu zakończenie prześladowania karnego w zamian za kontrolę nad stacją telewizyjną[1]. W 2001 roku, przy cichym wsparciu władz, telewizję NTW przyjął – oficjalnie za długi – koncern Gazprom, jeden z największych rosyjskich właścicieli mediów[2].

W posiadaniu NTV sa również NTV+, NTV-Profit i NTV-Dizajn.

Produkuje dla mołdawskiej TV7 dziennik Segodnya v Moldove.

We współpracy NTV z białoruską telewizją publiczną 4 czerwca 2006 powstała stacja NTV-Biełaruś.

Logiem były to litery: H na dole, T na górze i B znów na dole. Pod literą T była zielona kula. Warto pamiętać, że w pierwszych okresach stacji czcionka liter była inna.

Przypisy

  1. Władimir Kara-Murza: „Mówi i nadaje Kreml”- 10 lat bez niezależnej telewizji. Восточный корреспондент (Korespondent Wschodni). [dostęp 2013-12-23].. Przetłumaczono z rosyjskiego oryginału: Владимир Кара-Мурза: «Говорит и показывает Кремль». 10 лет без независимого телевидения (ros. • ang.). Институт современной России (Instytut Współczesnej Rosji), 20 июня 2013. [dostęp 2013-12-23].
  2. Janusz Adamowski: Transformacja rosyjskich środków masowej informacji (lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte. W: Transformacja systemów medialnych w krajach Europy Środkowo-Wschodniej po 1989 roku. Pod redakcją Bogusławy Dobek-Ostrowskiej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2002, s. 55. ISBN 83-229-2231-0.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]