Na dzikich stepach za Bajkałem
Pieśń "Na dzikich stepach za Bajkałem" (ros. "По диким степям Забайкалья") znana także pod nazwą "Brodiaga" (ros. "Бродяга", w wersji spolszczonej "Bradziaga" czyli "Włóczęga") to tradycyjna rosyjska pieśń ludowa.
Pieśń ta zdobyła dużą popularność na początku wieku XX ale w środowisku więziennym Syberii bytowała już od lat 80 wieku XIX. Jej autorstwo nie zostało dostatecznie dowiedzione. W dyskografii, która datuje się od początku wieku XX występuje zwykle pod tytułem Бродяга a jako autora słów wymienia się I. K. Kondratiewa (ros. И. К. Кондратьев). Pieśn występuje w wielu (różniących się mniej lub bardziej) wersjach.
Z polskich wykonawców spiewał ją w rosyjskiej wersji m.in. Czesław Niemen (wydana w 1975 na pocztówce dżwiękowej pt. Włóczęga).
Interpretacje i wykonania różnią się od siebie. Zwykle dwa ostatnie wersy każdej zwrotki są powtarzane dwa razy. Często solista śpiewa sam całą zwrotkę natomiast razem z chórem powtarza właśnie te dwa ostatnie wersy. Spotyka się też wykonania piosenki nie zawierające tych powtórzeń.
Spis treści |
[edytuj] Tekst liryki
Pieśń opowiada historię jednego z zesłanców (prawdopodobnie uwięzionego za poglądy polityczne), który zbiegłszy z więzienia wędruje przez stepy i góry Kraju Zabajkalskiego by w końcu przepływając Jezioro Bajkał spotkać się z matką. Od niej dowiaduje się, że jego ojciec już nie żyje a brat (tak jak i on do tej pory) dzwoni kajdanami na zesłaniu na Syberii.
Z dłuższej wersji piosenki dowiadujemy się, że zesłanieć tęsknił nie tylko za krajem rodzinnym ale także za żoną i dziećmi i ma nadzieję się z nimi spotkać. Z ostatniej zwrotki wynika, że prawdopodobnie jego życzeniu stanie się zadość.
[edytuj] Wersja podstawowa
- По диким степям Забайкалья,
- Где золото роют в горах,
- Бродяга, судьбу проклиная,
- Тащился с сумой на плечах.
- Бежал из тюрьмы темной ночью,
- В тюрьме он за правду страдал.
- Идти дальше нет уже мочи –
- Пред ним расстилался Байкал.
- Бродяга к Байкалу подходит,
- Рыбацкую лодку берет
- И грустную песню заводит,
- Про Родину что-то поёт.
- Бродяга Байкал переехал,
- Навстречу родимая мать.
- «Ах, здравствуй, ах, здравствуй, родная,
- Здоров ли отец мой и брат?»
- «Отец твой давно уж в могиле,
- Землею засыпан лежит,
- А брат твой давно уж в Сибири,
- Давно кандалами гремит».
[edytuj] Wersja rozszerzona
- По диким степям Забайкалья,
- Где золото роют в горах,
- Бродяга, судьбу проклиная,
- Тащился с сумой на плечах.
- На нем рубашонка худая,
- И множество разных заплат,
- Шапчонка на нем арестанта
- И серый тюремный халат.
- Бродяга к Байкалу подходит,
- Рыбацкую лодку берет.
- И грустную песню заводит -
- Про родину что-то поёт:
- «Оставил жену молодую
- И малых оставил детей,
- Теперь я иду наудачу,
- Бог знает, увижусь ли с ней!»
- Бродяга Байкал переехал,
- Навстречу - родимая мать.
- «Ах, здравствуй, ах, здравствуй, мамаша,
- Здоров ли отец мой да брат?»
- «Отец твой давно уж в могиле,
- Сырою землею закрыт.
- А брат твой давно уж в Сибири,
- Давно кандалами гремит».
- Пойдем же, пойдем, мой сыночек,
- Пойдем же в курень наш родной,
- Жена там по мужу скучает,
- И плачут детишки гурьбой».
