Nabój 7,62 × 25 mm TT

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
7,62 × 25 mm TT
7,62x25 mm TT ReconTanto.jpg
Naboje 7,62 mm TT (lewy pełnopłaszczowy (P), prawy przeciwpancerny (P-41)
Rodzaj amunicja pistoletowa
Kaliber 7,62 mm
Średnica
pocisku 7,85 mm
max. szyjki 8,44 mm
max. stożka
przejściowego
9,58 mm
max. łuski 9,84 mm
kryzy 9,96 mm
Długość
łuski 25,1 mm
naboju 35 mm
Masa
naboju 10,5-10,8 g
pocisku 5,5 g
materiału
miotającego
0,52 g
Inne
Prędkość
początkowa
420 m/s
Energia
początkowa
390-715 J
Ciśnienie
maksymalne
220-240 MPa

7,62 × 25 mm TT (7,62 × 25 mm wz.30, 7,62 mm TT, 7,62 mm nabój Tokariewa) – standardowa amunicja pistoletowa Armii Czerwonej od 1930 roku.

Stanowi on wersję naboju 7,63 × 25 mm Mausera. Różnica w kalibrze i pozostałych wymiarach jest na tyle niewielka, że oba naboje są zamienne. Został wprowadzony do uzbrojenia wraz z pistoletem TT Tokariewa w 1930 roku. Nabój Tokariewa posiada łuskę butelkową, pocisk (standardowy typ P) najczęściej z rdzeniem ołowianym i płaszczem stalowym platerowanym miedzią. Nabój standardowo elaborowany był prochem P-45, P-85, P-125 (liczba oznacza ilość części azotanu potasu na 10 części masy prochowej). Od 1941 roku produkowano także naboje PT (z pociskiem smugowym), P-41 (z pociskiem przeciwpancerno – zapalającym). Pojawiła się wtedy także wersja naboju P z rdzeniem stalowym. Po II wojnie światowej nabój 7,62 × 25 mm TT stał się przepisowym nabojem pistoletowym we wszystkich krajach Układu Warszawskiego a także w ChRL i Jugosławii. W latach 1948-1956, była ona produkowana także w Polsce.

W latach 90. XX wieku w Rosji, amunicja 7,62 × 25 mm TT przeżyła "drugą młodość" jako "narzędzie pracy" płatnych zabójców. Stało się tak gdyż amunicja przeciwpancerna 7,62 × 25 mm TT, w odróżnieniu od słabszej 9 × 18 mm Makarowa, doskonale sprawdzała się w przebijaniu lekkich kamizelek kuloodpornych. Nie bez znaczenia był też fakt, że strzelające tą amunicją pistolety TT były tanie i powszechnie dostępne.

Amunicja 7,62 × 25 mm TT, przewidziana była także do użycia w pistoletach maszynowych: PPD wz. 34/38, PPSz wz.1941 i PPS wz.1943[1].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Kochański, Broń strzelecka lat osiemdziesiątych, Bellona 1991. ISBN 83-11-07784-3
  • Ireneusz Chloupek, Rosyjski Mauser, Komandos 10/94. ISSN 0867-8669
  • Praca zbiorowa: Indywidualna broń strzelecka II wojny swiatowej. Warszawa: Lampart, 2000.