Nabój 7,62 x 25 mm TT
| 7,62 × 25 mm TT | |
 Naboje 7,62 mm TT (lewy pełnopłaszczowy (P), prawy przeciwpancerny (P-41) |
|
| Rodzaj | amunicja pistoletowa |
| Kaliber | 7,62 mm |
| Średnica | |
| pocisku | 7,85 mm |
| max. szyjki | 8,44 mm |
| max. stożka przejściowego |
9,58 mm |
| max. łuski | 9,84 mm |
| kryzy | 9,96 mm |
| Długość | |
| łuski | 25,1 mm |
| naboju | 35 mm |
| Masa | |
| naboju | 10,5-10,8 g |
| pocisku | 5,5 g |
| materiału miotającego |
0,52 g |
| Inne | |
| Prędkość początkowa |
420 m/s |
| Energia początkowa |
390-715 J |
| Ciśnienie maksymalne |
220-240 MPa |
7,62 × 25 mm TT (7,62 × 25 mm wz.30, 7,62 mm TT, 7,62 mm nabój Tokariewa) – standardowa amunicja pistoletowa Armii Czerwonej od 1930 roku.
Stanowi on wersję naboju 7,63 × 25 mm Mausera. Różnica w kalibrze i pozostałych wymiarach jest na tyle niewielka, że oba naboje są zamienne. Został wprowadzony do uzbrojenia wraz z pistoletem TT Tokariewa w 1930 roku. Nabój Tokariewa posiada łuskę butelkową, pocisk (standardowy typ P) najczęściej z rdzeniem ołowianym i płaszczem stalowym platerowanym miedzią. Nabój standardowo elaborowany był prochem P-45, P-85, P-125 (liczba oznacza ilość części azotanu potasu na 10 części masy prochowej). Od 1941 roku produkowano także naboje PT (z pociskiem smugowym), P-41 (z pociskiem przeciwpancerno – zapalającym). Pojawiła się wtedy także wersja naboju P z rdzeniem stalowym. Po II wojnie światowej nabój 7,62 × 25 mm TT stał się przepisowym nabojem pistoletowym we wszystkich krajach Układu Warszawskiego a także w ChRL i Jugosławii. W latach 1948-1956, była ona produkowana także w Polsce.
W latach 90. XX wieku w Rosji, amunicja 7,62 × 25 mm TT przeżyła "drugą młodość" jako "narzędzie pracy" płatnych zabójców. Stało się tak gdyż amunicja przeciwpancerna 7,62 × 25 mm TT, w odróżnieniu od słabszej 9 × 18 mm Makarowa, doskonale sprawdzała się w przebijaniu lekkich kamizelek kuloodpornych. Nie bez znaczenia był też fakt, że strzelające tą amunicją pistolety TT były tanie i powszechnie dostępne. Ułatwiało to porzucanie ich na miejscu zbrodni.
[edytuj] Bibliografia
- Stanisław Kochański, Broń strzelecka lat osiemdziesiątych, Bellona 1991. ISBN 83-11-07784-3
- Ireneusz Chloupek, Rosyjski Mauser, Komandos 10/94. ISSN 0867-8669
