Nabój 7,62 x 54 mm R

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
7,62 × 54 mm R
76254Rvariety.jpg
Naboje 7,62 × 54 mm R różnych producentów
Rodzaj nabój karabinowy
Kaliber 7,62 mm
Średnica
pocisku 7,90 mm
max. szyjki 8,50 mm
max. stożka
przejściowego
11,47 mm
max. łuski 12,32 mm
kryzy 14,40 mm
Długość
łuski 53,72 mm
pocisku 28,6 mm
naboju 76,7-77,2 mm
Masa
naboju 20,4-25,5 g
pocisku 9,50-12,96 g
materiału
miotającego
2,9-3,2 g
Inne
Prędkość
początkowa
780-870 m/s
Energia
początkowa
2920-4466 J
Ciśnienie
maksymalne
300 MPa

7,62 × 54 mm Rnabój karabinowy opracowany w latach 80. XIX wieku w Rosji

Nabój 7,62 × 54 mm R został przyjęty do uzbrojenia w 1891 roku wraz z karabinem wz. 1891. Choć były już wówczas znane naboje bez kryzy wystającej, ze względu na niski poziom rosyjskiego przemysłu zdecydowano się na przyjęcie naboju z kryzą wystającą, broń zasilana taką amunicją ma bardziej skomplikowaną konstrukcję, ale może być produkowana z większymi tolerancjami.

Po II wojnie światowej nabój 7,62 × 54 mm R stał się przepisowym nabojem karabinowym armii państw Układu Warszawskiego. Obecnie obok naboju 7,62 × 51 mm NATO należy do najpowszechniej używanych naboi karabinowych.

Wersje[edytuj | edytuj kod]

ZSRR/Rosja[edytuj | edytuj kod]

  • LPS – pocisk lekki z rdzeniem stalowym, masa pocisku 9,65 g, prędkość początkowa 870 m/s, oznaczenie: końcówka pocisku pomalowana na srebrno
  • D – pocisk ciężki z rdzeniem ołowianym, masa pocisku 11,98 g
  • BS-40 – pocisk przeciwpancerno-zapalający ciężki, z rdzeniem wolframowym, masa pocisku 12,11 g, prędkość początkowa 805 m/s, oznaczenie: końcówka pocisku pomalowana na czarno z czerwoną szarfą
  • T46 – pocisk smugowy, masa pocisku 9,65 g zasięg smugi – 1000m, oznaczenie: końcówka pocisku pomalowana na zielono
  • BZT – pocisk przeciwpancerno-zapalająco-smugowy z rdzeniem stalowym, masa pocisku 9,2 g
  • ZP – pocisk zapalająco-wskaźnikowy, masa pocisku 10,36 g
  • 7N1 – nabój do karabinów wyborowych, głównie SWD

Finlandia[edytuj | edytuj kod]

  • D166 – pocisk zwykły, masa pocisku 12,96 g, prędkość początkowa 700 m/s
  • D276 – pocisk zapalający
  • D277 – pocisk przeciwpancerny
  • D278 – pocisk smugowy

Polska[edytuj | edytuj kod]

  • L – pocisk lekki, oznaczenie: nie posiada[1]; łuska emaliowana
  • ŁPS – pocisk lekki z rdzeniem stalowym, masa pocisku 9,65 g, prędkość początkowa 870 m/s, oznaczenie: końcówka pocisku pomalowana na srebrno
  • C – pocisk ciężki, oznaczenie: pas na skrzynce żółty, końcówka pocisku żółta[1]
  • B-32 – pocisk przeciwpancerno-zapalający, oznaczenie: pas na skrzynce czarno czerwony, końcówka pocisku czarna z czerwoną szarfą[1]
  • T46 – pocisk smugowy, oznaczenie: pas na skrzynce zielony; końcówka pocisku pomalowana na zielono[1]
  • PZ – pocisk zapalająco-wskaźnikowy, oznaczenie: pas na skrzynce czerwony, końcówka pocisku czerwona[1]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Podręcznik dowódcy drużyny. s. 178-182.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Kochański, Broń strzelecka lat osiemdziesiątych, Bellona 1991. ISBN 83-11-07784-3
  • Ministerstwo Obrony Narodowej; Inspektorat Szkolenia: Podręcznik dowódcy drużyny; Szkol. 378/69. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1971.