Nabucco

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Nabucco
Nabucco
Muzyka Giuseppe Verdi
Libretto Temistocle Solera
Liczba aktów 4
Język oryginału włoski
Źródło literackie historia biblijna oraz sztuka Auguste'a Anicet-Bourgeois i Francisa Cornue
Premiera 9 marca 1842, La Scala w Mediolanie
Premiera polska 1850, Lwów (wersja niemiecka)
1854, Warszawa (wersja polska)
poprzednia
Dzień panowania
następna
Lombardczycy
Inne znaczenia Ten artykuł dotyczy opery Verdiego. Zobacz też: gazociąg Nabucco.

Nabucco (skrót od Nabucodonosor - pol. Nabuchodonozor) – opera w czterech aktach Giuseppe Verdiego, wystawiona po raz pierwszy w La Scali 9 marca 1842 roku[1].

Twórca libretta Temistocle Solera umieścił akcję w Jerozolimie i Babilonie około roku 587 p.n.e. Tytułowy Nabuchodonozor podbija Judeę. Perypetie sercowe córek króla i walki stronnictw dworskich o wpływy są tłem dla przedstawienia wydarzeń będących początkiem „niewoli babilońskiejŻydów. Mediolańska publiczność, rozemocjonowana dodatkowo wspaniałą, momentami podniosłą muzyką, odniosła opowiadaną historię do ówczesnej sytuacji politycznej panującej we Włoszech. Burzliwe demonstracje na ulicach miasta spowodowały, że okupacyjne władze austriackie zakazały wystawiania opery na kontrolowanych przez siebie terenach.

Nabucco było trzecią operą Verdiego. Pierwszą jednak, która przyniosła mu sławę i postawiła od razu w gronie najbardziej znanych kompozytorów. Kolejne świetne sztuki operowe i inne dzieła muzyczne tego płodnego kompozytora przyćmiły nieco pamięć o Nabuchodonozorze w następnych latach. Piękno i przebojowość muzyki obroniły jednak dramma lirico Nabuconodosor przed zapomnieniem. Współcześnie znajduje się ona w repertuarze prawie każdego teatru operowego. Va, pensiero – wzniosła i piękna pieśń Żydów (chór niewolników) z trzeciego aktu, stała się nieoficjalnym hymnem Włoch i jest prawie zawsze bisowana. Niektórzy twierdzą, że dla tego jednego utworu nie można przepuścić żadnego dostępnego przedstawienia. Gromkimi brawami w trakcie trwania opery publiczność nagradza jednak większość melodii.

Zmarłego w 1901 roku kompozytora żegnało 300 000 mieszkańców Mediolanu w asyście dziewięciusetosobowego chóru, wykonującego Va pensiero[2].

Przypisy

  1. Józef Kański: Przewodnik operowy. Wyd. XI. Warszawa: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 2014, s. 717. ISBN 978-83-224-0962-6.
  2. Adrian Robak: GIUSEPPE VERDI. Uwertura do opery Nabucco. Akademia Muzyczna w Katowicach. [dostęp 2015-04-10].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]