Naczelny dowódca sił zbrojnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Naczelny dowódca sił zbrojnych (zwany także naczelnym wodzem) − najwyższa funkcja wojskowa w siłach zbrojnych większości państw świata.

Naczelny dowódca jest zwykle powoływany przez głowę państwa lub rząd do dowodzenia całością sił zbrojnych danego państwa w czasie wojny. W państwach o ustroju monarchicznym oraz w niektórych republikach (np. USA), naczelnym dowódcą jest głowa państwa i nosi ona ten tytuł zarówno podczas pokoju, jak i wojny. W pozostałych krajach głowa państwa jest politycznym zwierzchnikiem sił zbrojnych, w przeciwieństwie do naczelnego dowódcy, który jest zawodowym żołnierzem i pełni tę funkcję wyłącznie w okresie stanu wojny.

Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Powołanie[edytuj | edytuj kod]

W międzywojennej Polsce na naczelnego wodza był przewidziany generalny inspektor sił zbrojnych. Po wojnie funkcji generalnego inspektora nie wznowiono, więc należy się spodziewać, że w razie formalnego przystąpienia Polski do wojny na naczelnego dowódcę zostanie powołany szef Sztabu Generalnego.

W myśl art. 134 ust. 4 Konstytucji RP[1]:

Na czas wojny Prezydent Rzeczypospolitej, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, mianuje Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych. W tym samym trybie może on Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych odwołać. Kompetencje Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i zasady jego podległości konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej określa ustawa.

Odpowiedzialność[edytuj | edytuj kod]

Według przepisów Konstytucji[2] Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych jest podsądnym Trybunału Stanu.

Przypisy

  1. Art. 134 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483)
  2. Art. 198 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483)