Nadciśnienie naczyniowonerkowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Nadciśnienie naczyniowonerkowe
ICD-10 I15.0
FMD dodatkowej lewej dolnej tętnicy nerkowej u 35-letniej kobiety z nadciśnieniem. Dwie strzałki wskazują zmieniony odcinek tętnicy; grot trzeciej strzałki pokazuje workowatego tętniaka prawej tętnicy nerkowej[1]

Nadciśnienie naczyniowonerkowe (NNN, ang. renovascular hypertension) – nadciśnienie tętnicze spowodowane przez niedokrwienie nerki i nadmierną aktywację układu RAA. Jest najczęstszą postacią nadciśnienia tętniczego wtórnego o potencjalnie odwracalnej przyczynie, odpowiadając za około 1-2% wszystkich przypadków nadciśnienia tętniczego.

Etiologia[edytuj | edytuj kod]

Najczęstsze przyczyny nadciśnienia naczynionerkowego to[2]:

Patogeneza[edytuj | edytuj kod]

Nerka na spadek przepływu krwi przez kłębuszki (spadek GFR) reaguje odruchowym skurczem tętniczki odprowadzającej (dzieje się tak w celu utrzymania prawidłowego GFR). W związku tym, dochodzi do aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron. Wzrost wytwarzanej przez aparat przykłębuszkowy nerki reniny, powoduje zwiększenie przekształcania angiotensynogenu w angiotensynę I przez ten enzym. Angiotensyna I przez enzym konwertujący (ACE) zostaje przekształcona w silnie aktywną wazokonstrykcyjnie angiotensynę II. Ta z kolei powoduje: - wzrost skurczu naczyń obwodowych - proliferację komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych - wzrost syntezy aldosteronu (!) Funkcją aldosteronu jest podniesienie stężenia sodu i wody w organizmie, czyli wzrasta wolemia. Wzrost wolemii, w tym przypadku, jest jednoznaczny ze wzrostem obciążenia wstępnego (tzw. preload).

Objawy i przebieg[edytuj | edytuj kod]

Charakterystycznymi dla NNN objawami są nagły początek objawów, ciężki przebieg, trudność w leczeniu (nadciśnienie złośliwe), postępująca niewydolność nerek. W badaniu przedmiotowym stwierdza się niekiedy osłuchiwaniem szmer w nadbrzuszu lub śródbrzuszu.

Nieprawidłowości w badaniach dodatkowych[edytuj | edytuj kod]

Badania laboratoryjne
Badania obrazowe
  • widoczne zwężenie w dotętniczej angiografii subtrakcyjnej, w USG duplex, w ango-TK lub angio-MR.

Rozpoznanie[edytuj | edytuj kod]

Rozpoznanie stawiane jest na podstawie badań obrazowych nerek.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Leczenie farmakologiczne[edytuj | edytuj kod]

U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych albo ze zwężeniem tętnicy jedynej nerki stosowanie ACEI i sartanów jest przeciwwskazane, można stosować blokery kanału wapniowego i beta-blokery.

Leczenie inwazyjne[edytuj | edytuj kod]

Stosuje się następujące metody leczenia inwazyjnego nadciśnienia naczynionerkowego:

  • przezskórna angioplastyka balonowa
  • przezskórna angioplastyka połączona ze stentowaniem
  • korekcja chirurgiczna zwężenia

Przypisy

  1. Zeina AR, Vladimir W, Barmeir E. Fibromuscular dysplasia in an accessory renal artery causing renovascular hypertension: a case report. „Journal of Medical Case Reports”. 1. 58, 2007. PMID 17672905. 
  2. Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom I. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 348-349. ISBN 83-7430-031-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Postępowanie w chorobie tętnic nerkowych. Aktualne (2006) wytyczne American College of Cardiology i American Heart Association. Medycyna Praktyczna 2006/06 [1]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.