Nadciśnienie naczyniowonerkowe
| Nadciśnienie naczyniowonerkowe | |||
|
|||
.jpg)
Nadciśnienie naczyniowonerkowe (NNN, ang. renovascular hypertension) – nadciśnienie tętnicze spowodowane przez niedokrwienie nerki i nadmierną aktywację układu RAA. Jest najczęstszą postacią nadciśnienia tętniczego wtórnego o potencjalnie odwracalnej przyczynie, odpowiadając za około 1-2% wszystkich przypadków nadciśnienia tętniczego.
Spis treści |
Etiologia [edytuj]
Najczęstsze przyczyny nadciśnienia naczynionerkowego to[2]:
- miażdżyca
- dysplazja włóknisto-mięśniowa
- choroby zapalne tętnic
- tętniak
- zator
- przetoka tętniczo-żylna
- jatrogenne
- torbiel nerki
- wrodzona hipoplazja nerki
Patogeneza [edytuj]
Nerka na spadek przepływu krwi przez kłębuszki (spadek GFR) reaguje odruchowym skurczem tętniczki odprowadzającej (dzieje się tak w celu utrzymania prawidłowego GFR). W związku tym, dochodzi do aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron. Wzrost wytwarzanej przez aparat przykłębuszkowy nerki reniny, powoduje zwiększenie przekształcania angiotensynogenu w angiotensynę I przez ten enzym. Angiotensyna I przez enzym konwertujący (ACE) zostaje przekształcona w silnie aktywną wazokonstrykcyjnie angiotensynę II. Ta z kolei powoduje: - wzrost skurczu naczyń obwodowych - proliferację komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych - wzrost syntezy aldosteronu (!) Funkcją aldosteronu jest podniesienie stężenia sodu i wody w organizmie, czyli wzrasta wolemia. Wzrost wolemii, w tym przypadku, jest jednoznaczny ze wzrostem obciążenia wstępnego (tzw. preload).
Objawy i przebieg [edytuj]
Charakterystycznymi dla NNN objawami są nagły początek objawów, ciężki przebieg, trudność w leczeniu (nadciśnienie złośliwe), postępująca niewydolność nerek. W badaniu przedmiotowym stwierdza się niekiedy osłuchiwaniem szmer w nadbrzuszu lub śródbrzuszu.
Nieprawidłowości w badaniach dodatkowych [edytuj]
- Badania laboratoryjne
- hipokaliemia
- białkomocz
- hiperkreatynemia
- zwiększona aktywność reninowa osocza
- Badania obrazowe
Rozpoznanie [edytuj]
Rozpoznanie stawiane jest na podstawie badań obrazowych nerek.
Leczenie [edytuj]
Leczenie farmakologiczne [edytuj]
- inhibitory ACE, sartany (w jednostronnym zwężeniu tętnicy nerkowej, przeciwwskazane w zwężeniu tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę)
- blokery kanału wapniowego
- beta-blokery.
U pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych albo ze zwężeniem tętnicy jedynej nerki stosowanie ACEI i sartanów jest przeciwwskazane, można stosować blokery kanału wapniowego i beta-blokery.
Leczenie inwazyjne [edytuj]
Stosuje się następujące metody leczenia inwazyjnego nadciśnienia naczynionerkowego:
- przezskórna angioplastyka balonowa
- przezskórna angioplastyka połączona ze stentowaniem
- korekcja chirurgiczna zwężenia
Przypisy
- ↑ Zeina AR, Vladimir W, Barmeir E. Fibromuscular dysplasia in an accessory renal artery causing renovascular hypertension: a case report. „Journal of Medical Case Reports”. 1. 58, 2007. PMID 17672905.
- ↑ Andrzej Szczeklik (red.): Choroby wewnętrzne. Przyczyny, rozpoznanie i leczenie, tom I. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005, s. 348-349. ISBN 83-7430-031-0.
Bibliografia [edytuj]
- Postępowanie w chorobie tętnic nerkowych. Aktualne (2006) wytyczne American College of Cardiology i American Heart Association. Medycyna Praktyczna 2006/06 [1]
