Nadia Tueni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nadia Tueni (ur. w 1935 w Baklin, zm. w 1983 w Bejrucie) – libańska poetka, tworząca w języku francuskim, druzyjka, siostra byłego ministra telekomunikacji, Marwana Hamadeha, żona dziennikarza Ghassana Tueniego, matka Dżubrana Tueniego.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • Les Textes blonds, 1963.
  • L'Âge d'écume, 1965.
  • Juin et les Mécréantes, Seghers, 1968.
  • Poèmes pour une histoire, 1972, Seghers, nagroda Académie française w 1973.
  • Le Rêveur de Terre, 1975, Seghers.
  • Liban: vingt poèmes pour un amour, 1979, Bejrut.
  • Archives sentimentales d'une guerre au Liban, 1982, Bejrut.
  • La Terre arrêtée, recueil posthume, 1984, Belfond.
  • Une guerre pour les autres, Lattès, 1985.
  • De ma fenêtre sans maison, Le Chêne, 1996.
  • Jardinier de ma mémoire, Flammarion, 1998.
  • Nadia Tueni, Les œuvres poétiques complètes. Éditions Dar An-Nahar, 1986.
  • Nadia Tueni, La prose. Éditions Dar An-Nahar, 1986.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]