Nadmiar enancjomeryczny

Nadmiar enancjomeryczny (ang. enantiomeric excess, skrót ee) - stosunek różnicy zawartości poszczególnych enancjomerów do sumy ich zawartości w określonej mieszaninie wyrażony w procentach.

Powszechnie przyjęto że wartość ee jest zawsze dodatnia, więc jeśli izomer R znajduje się w przewadze to wzór przyjmie wartość:

$ee = \frac{[R]-[S]} {[R]+[S]} * 100$

zaś gdzy izomer S jest w przewadze, wzór wygląda następująco:

$ee = \frac{[S]-[R]} {[S]+[R]} * 100$

gdzie [S], [R] - liczba moli lub stężenie molowe w mieszaninie, odpowiednio izomeru S i R.

W reakcjach chemicznych, w których mogą powstawać enancjomery, ee może przyjąć wartość od 0% - gdy w wyniku reakcji otrzymujemy racemat do 100% gdy powstaje jeden, czysty enancjomer.

Nadmiar enancjomeryczny można oznaczyć następującymi technikami analitycznymi:

• pomiarem skręcalności właściwej światła, które przeszło przez warstwę mieszaniny enancjomerów - pod warunkiem gdy wcześniej znana jest skręcalność właściwa obu czystych enancjomerów
• pomiarem dichroizmu kołowego - pod warunkiem, że znane są widma obu czystych izomerów
• chromatografią cieczową lub gazową na kolumnach z chiralnym wypełnieniem,
• pomiarem NMR wobec odczynnika dyskryminującego.

Pokrewnym określeniem dotyczącym diastereoizomerów jest nadmiar diastereoizomeryczny (de).

Zobacz też

• synteza asymetryczna