Nalot dywanowy
Nalot dywanowy – atak powietrzny samolotów bombowych, mający na celu całkowite zniszczenie wybranego celu. Taktyka stosowana głównie podczas nalotów II wojny światowej. Określenie "dywanowy" wzięło się od formacji, w jakiej leciały bombowce. Setki samolotów lecących blisko siebie, na podobnej wysokości, tworzyły zwartą "powierzchnię bombardującą" o bardzo dużym rozmiarze (nawet do 15 000 m²), z wyglądu przypominającą właśnie dywan. W taktyce lotniczej prowadzenie dużych formacji było możliwe dzięki nawigatorom – przewodnikom formacji.
Spis treści |
Geneza, zastosowanie, skutki [edytuj]
Taktykę nalotu dywanowego zapoczątkowała Luftwaffe w czasie wojny domowej w Hiszpanii, później wykorzystała ją w trakcie ataku na Polskę we wrześniu 1939 roku (bombardując 25 września Warszawę, w niemieckim nalocie na stolicę Polski uczestniczyło wówczas ponad 400 samolotów[1]). Kolejnymi słynnymi nalotami Luftwaffe był atak powietrzny na Rotterdam (maj 1940) już po kapitulacji armii holenderskiej wobec Niemiec, zmasowane naloty na Londyn (zapoczątkowane 7 września 1940), nalot na Coventry 14 listopada 1940 i naloty na Belgrad 6-7 kwietnia 1941 w czasie agresji na Bałkany.
Mniej natomiast znane są radzieckie naloty dywanowe na okupowaną przez Niemców Warszawę, po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej, które uległy nasileniu od lata 1942 roku, a celami ich bombardowań były części mieszkaniowe Żoliborza, Woli, Mokotowa, Grochowa. Sowieci po 22 czerwca 1941 r. bombardowali Warszawę kilkanaście razy (mówią o tym słowa znanej piosenki okupacyjnej Siekiera, motyka, bimber, szklanka, w nocy nalot, w dzień łapanka), w tym trzy były nalotami dywanowymi (20-21 sierpnia 1942 r., 1-2 września 1942 r. i 12-13 maja 1943 r.). Szacuje się że zginęło ponad 1000 osób cywilnych (liczba ta nie obejmuje zabitych i rannych na terenie getta zbombardowanego szczególnie 1-2 września 1942 r.), rannych było kilka tysięcy, tysiące straciło dach nad głową ponieważ zniszczono ponad 300 budynków a kilkaset uszkodzono. Duże zniszczenia dotknęły również komunikację miejską. Straty niemieckie były nieznaczne, ucierpiała głównie ludność cywilna i obiekty cywilne[1].
W czasie agresji Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 i w całym okresie tzw. dziwnej wojny RAF ograniczała się do zrzucania nad terytorium Niemiec ulotek z propagandą antyhitlerowską i antywojenną.
Pierwszym nalotem dywanowym RAF był nalot na Lubekę 28 marca 1942 r. Od roku 1943 RAF i USAAF rozpoczęły ofensywę powietrzną na III Rzeszę siłami nawet ponad 1000 samolotów w jednym nalocie. Samoloty RAF z reguły prowadziły naloty nocne (wobec obecności drugiego pilota – nawigatora w każdym samolocie), natomiast siły USAAF naloty dzienne.
Najbardziej krwawy nalot dywanowy (i w ogóle najbardziej niszczycielski atak lotniczy podczas II wojny światowej) miał miejsce nocą z 9/10 marca 1945 r. nad Tokio, gdzie 279 superfortec B-29 zrzuciło bomby zapalające wywołując burzę ogniową. Zginęło i zmarło od oparzeń ok. 120 000 osób.
Najsłynniejszy nalot dywanowy w Europie przeprowadziły brytyjskie siły powietrzne, w nocy z 13 na 14 lutego 1945 roku bombardując Drezno. 770 bombowców Avro Lancaster i 600 bombowców B-17 doprowadziło do śmierci ok. 25-30 tysięcy ludzi – mieszkańców i uchodźców. I tu, podobnie jak w Tokio, w czasie nalotu, w burzy ogniowej zniszczona została duża część miasta.
 |
Miasta – ofiary nalotów dywanowych [edytuj]
- Guernica (1937)
- Wieluń (1939) – zob. bombardowanie Wielunia
- Warszawa (1939) – zob. bombardowanie Warszawy
- Frampol (1939) – zob. bombardowanie Frampola
- Rotterdam (1940) – zob. bombardowanie Rotterdamu
- Londyn (1940)
- Coventry (1940)
- Belgrad (1941)
- Lubeka (1942)
- Kolonia (1942)
- Stalingrad (1942)
- Hamburg (1942–1943)
- Berlin (1943–1945)
- Szczecin (1944)
- Królewiec (1944)
- Drezno (1945) – zob. bombardowanie Drezna
- Tokio (1945) – zob. naloty na Tokio
- Świnoujście (1945)
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Sokoły Stalina nad Warszawą (pol.). Focus.pl, Historia, 22 maja 2011. [dostęp 2011-07-30].
- ↑ Ian Kershaw, Hitler. 1941-1945 Nemesis, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2003, ISBN 83-7301-324-5, s. 516, przypis 34. Por też: United States Strategic Bombing Survey wersja elektroniczna (jęz. ang.)
