Naloty na Tokio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Większość zabudowań było drewnianych, dlatego zastosowano bomby zapalające
Tokio 10 marca 1945 po największym nalocie

Naloty na Tokioamerykańskie naloty na stolicę imperium japońskiego, jakie miały miejsce w czasie działań wojennych na Pacyfiku, w okresie II wojny światowej, w latach 1942–1945. Pierwszym z nich był tzw. rajd płk Doolittle'a w 1942 roku.

W dniu 24 listopada 1944 roku 88 jednostek zaatakowało miasto, ponieważ jednak bomby zrzucano z wysokości 10 km, tylko 10% z nich trafiło w zaplanowane cele.

W nocy z 23 na 24 lutego 1945 roku na Tokio spadły pierwsze bomby zapalające, niszcząc nieco ponad 2 km² miasta. Największy i najbardziej niszczycielski nalot miał miejsce 9/10 marca 1945 roku, kiedy to 334 samoloty B-29 zaatakowały w nocnym nalocie dywanowym, zrzucając na miasto 1667 ton bomb zapalających (ładunek na cel zrzuciło tylko 279 maszyn[1]). Drewniana zabudowa szybko zajęła się ogniem. W wyniku burzy ogniowej spłonęło blisko 277 000 budynków. Według danych japońskich, zależnie od ich źródła, zginęło od 72489 ludzi do 83792 ludzi, czyli więcej niż w ataku atomowym na Hiroszimę[2]. Operacja nosiła kryptonim "Meetinghouse".

Przypisy

  1. Michał Fiszer: Lotnictwo w osiąganiu celów strategicznych operacji militarnych. Warszawa: TRIO, 2011, s. 165. (pol.)
  2. Michał Fiszer: Lotnictwo w osiąganiu celów strategicznych operacji militarnych. Warszawa: TRIO, 2011, s. 166. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]