Naloty na Tokio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Większość zabudowań było drewnianych, dlatego zastosowano bomby zapalające
Tokio 10 marca 1945 po największym nalocie

Naloty na Tokioamerykańskie naloty na stolicę imperium japońskiego, jakie miały miejsce w czasie działań wojennych na Pacyfiku, w okresie II wojny światowej, w latach 1942–1945. Pierwszym z nich był tzw. rajd płk Doolittle'a w 1942 roku.

W dniu 24 listopada 1944 roku 88 jednostek zaatakowało miasto, ponieważ jednak bomby zrzucano z wysokości 10 km, tylko 10% z nich trafiło w zaplanowane cele.

W nocy z 23 na 24 lutego 1945 roku na Tokio spadły pierwsze bomby zapalające, niszcząc nieco ponad 2 km² miasta. Największy i najbardziej niszczycielski nalot miał miejsce 9/10 marca 1945 roku, kiedy to 329 samolotów B-29 zaatakowało w nocnym nalocie dywanowym, zrzucając na miasto 1667 ton bomb zapalających. Drewniana zabudowa szybko zajęła się ogniem. W wyniku wywołania burzy ogniowej spłonęło blisko 250 tys. budynków. Według oficjalnych danych zginęło 83 tys. osób, a 40 tys. zostało rannych (w większości była to ludność cywilna). Raporty tokijskiej policji mówiły z kolei o 97 tys. zabitych i 125 tys. rannych[1] (niektóre źródła mówią nawet o prawie 200 tys. ofiar, czyli więcej niż wskutek wybuchu obu późniejszych bomb atomowych razem wziętych lub jakimkolwiek nalocie podczas wojny w Europie). Operacja ta nosiła kryptonim "Meetinghouse".

Przypisy

  1. Rafał Kuzak, Piekło na ziemi. Najbardziej niszczycielski nalot dywanowy w historii, "Ciekawostki historyczne", 29 września 2013.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons